Tuesday, August 7, 2007

ေစ်းကြက္၀င္ပညာေရးစနစ္

(၁)

( ကၽြန္ေတာ္တို႔နိုင္ငံ လက္ရွိပညာေရး စနစ္က ေပးလိုက္ေသာ ပညာမ်ားသည္ ေက်ာင္းဆင္းလူငယ္မ်ားအတြက္ လက္ေတြ႔ဘ၀တြင္ အသံုးမတည့္လွဘူးထင္၍ (ေစ်းကြက္မ၀င္ဘူးထင္၍ ဒီပို႔စ္ကို ေရးလိုက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ http://educationinmyanmar.blogspot.com ဘေလာ့ဂ္မွ အနာဂါတ္အတြက္ ရင္ေသြးငယ္မ်ား ပို႔စ္တြင္ ဒီအေၾကာင္း comment ေရး၍ ေဆြးေႏြးဘူးပါသည္။ ေဆြးေႏြးခဲ့စဥ္က အေျခခံပညာ အေၾကာင္းသာပါခဲ့ပါသည္။ အခုဒီပို႔စ္တြင္ အဆင့္ျမင့္ပညာ အေၾကာင္းအဓိက ထား၍ေျပာသြားပါမည္။)

လက္ရွိျမန္မာနိုင္ငံ တကၠသိုလ္ႀကီးမ်ားတြင္( အေ၀း ႏွင့္ ေဒး ) ၀ိဇၨာ၊ သိပၸံ တကၠသိုလ္ႀကီးသည္ ေက်ာင္းသားအေရအတြက္အမ်ားဆံုး ျဖစ္မည္ထင္ပါသည္။ ၄င္းတကၠသိုလ္မွ ဆင္းလာေသာ ေက်ာင္းသားမ်ာသည္ B. A. သို႔မဟုတ္ B. Sc. ဘြဲ႔မ်ားကိုရရွိၾကပါသည္။ ဘြဲ႔ရၿပီးေနာက္ အမ်ားစုက မိ႐ိုးဖလာ စီးပြာေရး ( ျဖစ္ၾကေသာ စိုက္ပ်ိဳးေရး၊ ေမြးျမဴေရး၊ အေရာင္းအ၀ယ္၊ ႏွင့္ စက္႐ံုအလုပ္႐ံု စသည္) လုပ္ငန္းတို႔ကို လုပ္ၾကသူကမ်ားပါသည္။ မိမိအဓိကယူခဲ့ေသာ ဘာသာတြဲႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ (ပုဂၢလိက၊ အစိုးရ) အလုပ္အကိုင္ ရရွိသူလည္းရွိပါသည္။ သိုေသာ္ ေက်ာင္းဆင္းအေရအတြက္ႏွင့္ စာလွ်င္ အရမ္းနဲပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ တကၠသိုလ္ကေပးလိုက္ေသာ ပညာမွာ ဘြဲ႔ရအမ်ားစုအတြက္ အသံုးမတည့္သလို ျဖစ္ေနပါသည္။ ေက်ာင္းသားအမ်ားစုအတြက္ ေငြကုန္၊ အခ်ိန္ကုန္ခံ ေက်ာင္းတတ္ျခင္းက အၿမီးတပ္လို႔ရ႐ံု၊ ဘြဲ႔ဓါတ္ပံု႐ိုက္လို႔ရ႐ံု ေလာက္သာျဖစ္ေနတယ္လို႔ ထင္ပါသည္။

ဘြဲ႔ရပုဂၢိဳလ္အမ်ားအတြက္ တကၠသိုလ္က ေပးလိုက္ေသာ ပညာဟာ အသံုးမ၀င္သလိုျဖစ္လာရင္ တကၠသိုလ္ရွိေနျခင္းကပင္ အဓိပၸါယ္မရွိနိုင္ေတာ့ဟုထင္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ေက်ာင္းသားအမ်ားစုတတ္ေသာ ၀ိဇၨာ၊ သိပၸံ တကၠသိုလ္ႀကီးမ်ားကို ေစ်းကြက္၀င္သည့္ ပညာေတြေပးနိုင္ေသာ ေက်ာင္းႀကီးေတြအျဖစ္ ေျပာင္လဲေပးလိုက္နိုင္ရင္ပိုေကာင္းလိမၼည္ဟု ထင္ပါသည္။ ေက်ာင္းဆင္းအမ်ားစု က်င္လည္ရမယ့္ ဘ၀ေတြျဖစ္သည့္ စိုက္ပ်ိဳးေရး၊ ေမြးျမဴေရး၊ ေရာင္း၀ယ္ေရး၊ အလုပ္ရွင္ အလုပ္သမား ဆက္ဆံေရး ဆိုင္ရာ အသိပညာတို႔ကို ေပးလိုက္နိုင္ရင္ (ေက်ာင္းသားမ်ားရဲ႕ လက္ေတြ႔ဘ၀မွာ ပိုမိုအသံုးတဲ့နိုင္တာမို႔) ပိုမိုတိုးတတ္တဲ့ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုျဖစ္လာနိုင္တယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ အဲလိုအေျပာင္းအလဲ ေတြလုပ္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ လက္ရွိသံုးစြဲေနတဲ့ ဌာနတို႔ ဘြဲ႔တို႔ရဲ႕ အမည္ေတြေျပာင္းလဲသြားနိုင္ပါတယ္။

ဒီေန႔ေခတ္ ကမၻာေပၚမွာ စိုက္ပ်ိဳးေရး၊ ေမြးျမဴေရး စနစ္ေတြ အရမ္းကိုျမင့္ေနပါၿပီ။ ျမန္မာနိုင္ငံဟာ စိုက္ပ်ိဳးေရး နိုင္ငံျဖစ္ေပမယ့္ (ေတာင္သူလယ္သမားတို႔ တတ္ေျမာက္ထားတဲ့) စိုက္ပ်ိဳးေရး နည္းပညာဟာ မိ႐ိုးဖလာအဆင့္ ထက္မသာေသးဘူးထင္ပါတယ္။ ေရဆင္းတကၠသိုလ္ အေျခအေနေတာ့ မသိပါ။ ေက်းလက္ေနလူဦးေရ အရမ္းမ်ားျပားေသာ ကၽြန္ေတာ္တို႔နိုင္ငံအေနနဲ႔ စိုက္ပ်ိဳး၊ ေမြးျမဴေရး နည္းပညာ နိမ့္က်မႈကို လစ္လ်ဴ႐ႈၿပီး အဆင့္ျမင့္သိပၸံပညာ ေနာက္ကို လိုက္ေနျခင္းကေတာ့ ပုဆိုးဖင္ေပါက္ကို မဖါပဲ ပလက္တီနန္ဆြဲႀကိဳး ၀ယ္လိုသူနဲ႔တူေနပါတယ္။ အဲဒီဆြဲႀကိဳးႀကီးအမွန္တကယ္ ၀ယ္နိုင္ရင္ေတာင္ မတင့္တယ္နိုင္ေသးပါ။
(၂)

အခုဆက္ေျပာမယ့္ အပိုင္းကေတာ့ နည္းပညာတကၠသိုလ္နဲ႔ ပိုဆိုင္မယ္ ထင္ပါတယ္။ ျမန္မာနိုင္ငံမွာ ျပည္တြင္းျဖစ္ေတြက အရည္အခ်င္းည့ံေနေတာ့ နိုင္ငံျခားျဖစ္ပစၥည္းဆိုမွ အထင္ႀကီးတာက ေတာ္ေတာ္ အေျခအေနဆိုးေနၿပီ။ အခုဆိုရင္ ကေလးကစားစရာ ပစၥည္းေတာင္နိုင္ငံျခားက ၀ယ္လာမွ (ပို႔ေပးမွ) ဂုဏ္ရွိသလိုျဖစ္ေနၿပီ။ နိုင္ငံျခားတိုင္းျပည္ေတြက အရာရာမွာကိုယ့္ထက္ တိုးတတ္ေနၾကေတာ့ သူတို႔ဆီက လာတဲ့ ပစၥည္းေတြက ပိုေကာင္းေနၾကမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ ျမန္မာ့႐ိုးရာ သႀကၤန္ပြဲအတြက္ ေရႁပြတ္ထုတ္တဲ့ လုပ္ငန္းကိုေတာ့ ျမန္မာနိုင္ငံက ေရွ႕တန္းက ဦးေဆာင္မေနရင္ေတာင္ ေနာက္ေတာ့က်မေနသင့္ဘူးထင္တယ္။ ခုေတာ့ ဒါကိုလည္း နိုင္ငံျခားကပဲ ၀ယ္သံုးေနရတာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ နည္းပညာတကၠသိုလ္က သက္ဆိုင္ရာဌာနေတြ ဘာေတြလုပ္ေနၾကလဲ။ အျခားအဆင့္ျမင့္တဲ့ သုေတသနေတြလုပ္ေနရတာနဲ႔ အလွမ္းက်ယ္အလယ္လပ္ ျဖစ္ေနတာလား။ ဘာအခက္အခဲေတြမ်ား ရွိေနၾကလို႔လဲ။ တကယ္ဆိုရင္ ဒီလိုပစၥည္းမ်ိဳးကို ျပည္တြင္းတကၠသိုလ္ေတြက ရွာေဖြေတြ႔ရွိထားတဲ့ နည္းပညာေတြနဲ႔ ျပည္တြင္းကစက္႐ံုေတြမွာပဲ အေကာင္းဆံုး ထုတ္လုပ္နိုင္သင့္ပါတယ္။ (႐ိုးရာသႀကၤန္ သံခ်ပ္ကလည္း နိုင္ငံျခားကလာမွ နားေထာင္လို႔ ရေတာ့တယ္လို႔ စဥ္းစားမိေတာ့ ေရႁပြတ္ကိုနိုင္ငံျခားက ၀ယ္သံုးရတာလည္း မဆန္းပါဘူး လို႔ေျပာလို႔လည္းရမလားမသိဘူး။) ႐ိုးရာပြဲေတာ္အတြက္ ကေလးကစားစရာကို ျပည္ပကတင္သြင္း ေနရတဲ့ အျဖစ္က ျမန္မာစာေကာင္းေကာင္းတတ္ျခင္ရင္ လန္ဒန္ယူနီဗာစီတီ သြားတတ္ရတယ္ဆိုတာမ်ိဳးလို ျဖစ္ေနၿပီ။

ဒီအေၾကာင္းေတြက ေျပာရရင္အမ်ားႀကီးပဲ။ ေက်ာင္းသားသံုးစာေရးကိရိယာ အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ အင္ဂ်င္နီယာ ေက်ာင္းသားသံုး T-square, set-square ေတြအျပင္ ေပတံကအစ ျပည္တြင္းမွာ ထုတ္လုပ္နိုင္ေအာင္ မႀကိဳးပန္းၾကဘူးထင္တယ္။ လွ်ပ္စစ္စြမ္းအားမလံုေလာက္မႈ ေၾကာင့္ေစ်းကြက္၀င္လာတဲ့ ပစၥည္းေတြ (ဥပမာ ..အေရးေပၚလွ်ပ္စစ္မီးအိမ္၊ မီးအားျမွင့္စက္၊ UPS) ကိုလည္း ျပည္တြင္မွာထုတ္လုပ္တာလည္း ရွိေတာ့ရွိပါလိမၼယ္။ ဒါေပမယ့္ တ႐ုတ္နိုင္ငံက ၀ယ္ယူရတာေတာ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္ထင္တယ္။ မီးအားမျပည့္တာက ျမန္မာျပည္ရဲ႕ သီးသန္႔ကိုယ္ပိုင္ျပႆနာပါ။ အခုေျပာခဲ့တဲ့ ပစၥည္းေတြက အျခားနိုင္ငံမွာဆိုရင္ သိပ္ေရာင္းရမယ္မထင္ပါဘူး။ ဒီပစၥည္းထုတ္လုပ္ဖို႔နည္းပညာဆိုတာ၊ ဒီပစၥည္းေတြထဲက circuit ဆိုတာေတြဟာ ျမန္မာေတြလိုက္လို႔ မမီနိုင္ေလာက္ေအာင္ ခက္ခဲျမင့္မားေနတာေတာ့ မဟုတ္ေလာက္ပါဘူး။ မဟာတန္း ပါရဂူတန္းေတြလည္း ဖြင့္လစ္သင္ၾကားေနတယ္ဆိုေတာ့ သုေတသနလုပ္ငန္းေတြလည္း လုပ္ေတာ့ လုပ္ေနၾကမွာပါ။ မိမိတို႔ရဲ႕ေစ်းကြက္လိုအပ္ခ်က္နဲ႔ မိမိတို႔ျပည္သူေတြၾကားက ျပႆနာေတြကို ေလ့လာမႈအားနည္းေနၾကၿပီး ေက်ာင္းျပထမ္းခ်က္ ၿပီးဆံုးေအာင္သင္တာေလာက္နဲ႔ပဲ ေက်နပ္ေနရတာမ်ားတယ္ ထင္ပါတယ္။

ေစ်းကြက္၀င္ပညာေရးစနစ္ ပို႔စ္ကို ေရးရတဲ့အေၾကာင္းကေတာ့ လက္ရွိျဖစ္ေနတဲ့ အေျခအေနေလးေတြကို ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားမိသေလာက္ ေျပာျပခ်င္လို႔ျဖစ္ပါတယ္။ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနဆဲ ဆရာ ဆရာမေတြကို အျပစ္ေျပာလိုျခင္းမရွိပါ။ သူတို႔မွာလည္း ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားသလို (ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစားသည္ထက္ ပိုေကာင္းေသာ )အေတြးေတြရွိ ေနနိုင္ပါတယ္။ အခက္အခဲအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ စိတ္သြားတိုင္းကိုယ္မပါ ျဖစ္ေနရတဲ့ အေနအထားေတြလည္း ရွိနိုင္ပါတယ္။ အျပင္ကေ၀ဖန္သူဆိုတာ အမွန္တကယ္အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ လူေလာက္ေတာ့ လုပ္ငန္းခြင္အခက္အခဲကို နားမလည္းနိုင္ပါ။ ဒါေၾကာင့္ ဒီပို႔စ္မွာအားနည္းခ်က္ေတြ အမ်ားႀကီးရွိေနနိုင္ပါတယ္။

(အနာဂါတ္တြက္ ရင္ေသြးငယ္မ်ား ပို႔စ္မွာ comment ေရးခဲ့စဥ္က အေျခခံပညာ အဆင့္မွာ လက္ေတြ႔ဘ၀အတြက္ အမွန္တကယ္ အသံုး၀င္မယ္ထင္ေသာ အေၾကာင္းအရာေတြကို တင္ျပေဆြးေႏြးခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက မေျပာခဲျဖစ္တာေလးကို ဒီမွာနည္းနည္းေျပာလိုပါတယ္။ က်ား/မ သဘာ၀ အသက္အ႐ြယ္အလိုုက္ ေတြ႔ႀကံဳရတတ္တဲ့ က်န္းမာေရးျပႆနာေတြ၊ အိမ္ေထာင္ရွင္ေတြသိထားသင့္တဲ့ က်န္းမာေရး အသိပညာေတြဆိုတာကိုလည္း ( ဆရာ၀န္အခ်ိဳ႕ကေတာ့ ပညာေပးစာအုပ္ႀကီးေတြ ေရးသားထုတ္ေ၀ေနတာ ရွိေပမယ့္) အစိုးရပညာေရးမွာေတာ့ (အေျခခံအဆင့္ေရာ အဆင့္ျမင့္ပညာအဆင့္မွာပါ) လံုး၀မပါ၀င္တာေတြ႔ရပါတယ္။ လူငယ္တခ်ိဳ႕ၾကားမွာဆိုရင္လည္း အဲဒီလိုပညာေပးစာအုပ္ေတြ ဖတ္ရမွာ (ေမးျမန္းေဆြးေႏြးရမွာ) ကိုရွက္ရမွာလို ေၾကာက္ရမွာလိုထင္ေနၾကတယ္။ လူတိုင္းနဲ႔သက္ဆိုင္တဲ့ အသိပညာေတြဆိုရင္ အေျခခံပညာ အထက္တန္းအဆင့္ ကတည္းက စနစ္တက် သင္ေပးလိုက္သင့္တယ္ထင္ပါတယ္။).

8 comments:

ဂ်စ္တူး - gyit_tu said...

ဒီအေတြးအေခၚေတြ သေဘာတူပါတယ္ ။ ဆက္ေရးပါဦး ။

နိုင္ငံျခားမွာေတာ့ တကၠသိုလ္တက္သူေတြဟာ

(၁) ကိုယ္နဲ့သက္ဆိုင္တဲ့ ကုမၸဏီေတြမွာ အလုပ္သင္ ၆လ - ၁နွစ္ေလာက္ မျဖစ္မေန ဆင္းၾကရပါတယ္ ။

(၂) ေနာက္ျပီး ကိုယ့္လိုင္းနဲ့ ပတ္သက္ျပီး Final Year Project လုပ္ရတာလည္း ရွိပါတယ္ ။

အဲဒီ ၂ခုကေနျပီးေတာ့ ကိုယ့္လိုင္းရဲ့ industry မွာ ဘာေတြျဖစ္ေနသလဲဆိုတာ ေလ့လာနိုင္ေအာင္ ၊ အဲလို ျပဌာန္းထားတာပါ ။

ရြက္၀ါ said...

ဟုတ္ကဲ့ မgT
ျပည္ပက အေျခအေနေလးေတြ မွ်ေ၀ေပးတာ ေက်းဇူးပါ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း စဥ္းစားမိသေလာက္ေရး ထားတာပါ။ လိုအပ္ခ်က္ေတြအမ်ားႀကီး ရွိေနမွာပါ။ ဆက္ေရးေနပါတယ္။ ဆက္လည္းေ၀ဖန္ေပးပါဦး။

PeTi said...

ကၽြန္ေတာ္ထင္တာျမင္တာေလးေတြကို ေဆြးေႏြးပါရေစ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ႏုိင္ငံမွာျဖစ္ေနတဲ့ B.A, B.Sc. ေတြ ဘဲြ႔ရၿပီး စီးပြားေရးလုပ္ (အမွန္ကေတာ့ ၾကံဳရာလုပ္ၾကတာပါ) တာဟာ သူတုိ႔ရတဲ့ ဘဲြ႔နဲ႔ သက္ဆုိင္တဲ့ အလုပ္ေတြကုိ ဖန္တီး မေပးႏုိင္လုိ႔ ျဖစ္ေနတာပါ။ ႏုိင္ငံတႏုိင္ငံ တိုးတက္ဖြံ႔ၿဖိဳး ဖို႔ေနရာမွာ စိုက္ပ်ိဳးေမြျမဴေရး၊ ေရာင္း၀ယ္ေရးနဲ႔ မလုံေလာက္ပါဘူး။ ဥပမာ B.Sc Mathematics တေယာက္က ေရာင္း၀ယ္ေရး လုပ္ေနမယ္ဆိုရင္ ေပါင္း၊ ႏုတ္၊ ေျမွာက္၊ စား ထက္သူပိုတတ္စရာမလုိပါဘူး။ ဒါေပမယ္ သူသာ သင့္ေတာ္ရာမွာ လုပ္ပို္္င္ခြင့္ရွိမယ္ဆိုရင္ တိုင္ျပည္အတြက္အေရးပါမယ့္ Data ေတြ Analysis လုပ္မယ္၊ Probability ေတြတြက္မယ္၊ Statistical Data ထုတ္ရမယ္ စတဲ့ အလုပ္ေတြ လုပ္ရမွာပါ။ ဒီလုိလုပ္မယ္ဆုိရင္ တုိင္းျပည္မွာ ေရးႀကီးတဲ့ အခ်က္အလက္ေတြ စနစ္တက်သိလာမယ္ ဘာေတြျပင္ဆင္ရမယ္ဆုိတာလုပ္လုိ႔ ရတာေပါ့။

တျခားေသာ B.A ေတြ B.Sc. ဘဲြ႔ေတြကုိ စိုက္ပ်ိဳးေရးပညာရွင္၊ အင္ဂ်င္နီယာ၊ ဆရာ၀န္ေတြလိုအပ္သလုိ ကၽြန္ေတာ္ တိုင္းျပည္က လိုအပ္သလုိ လုိပါတယ္။

ဟုတ္ပါတယ္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ႏုိင္ငံမွာ အခုအခ်ိန္မွာ Ph.D ထက္ အေျခခံပညာက ပိုလိုအပ္သလုိ ညဴးကလိီးယား ကုိလုပ္ေနတာထက္ တဧက စပါး တင္တရာထြက္ဖို႔ ကုိ လုပ္ဖို႔လုိအပ္တယ္လို႔ထင္ပါတယ္။

ရြက္၀ါ said...

ဟုတ္ကဲ့ကိုပီတိ။ ပညာတတ္ေတြအတြက္ သင့္ေတာ္တဲ့ အလုပ္အကိုင္ အခြင့္အလမ္း ေတြဖန္တီးေပးဖို႔လိုတယ္ ဆိုတဲ့အခ်က္ကို ကၽြန္ေတာ္သတိ မရလိုက္ဘူး။ တျခား ကိုပီတိေျပာသြားတာ အားလံုး ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ တူတယ္ထင္ပါတယ္။ အခုလိုေထာက္ျပေပးတာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

bluephoenix said...

အေျခခံ လိုအပ္ခ်က္ေတြ အရင္ျဖည္႔ရမယ္ဆိုတာကိုေတာ႔ လက္ခံပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ အဆင္႔ျမင္႔ပညာတတ္ေတြ ပီအိပ္ခ်္ဒီ စတာေတြ မလိုဘူးဆိုတာကို လံုး၀ လက္ခံလို႔မရပါဘူး။ တေအက ကို တင္းတရာ ထြက္ဖို႔ကို သာမာန္ အေျခခံပညာေရးပဲ ရွိတဲ႔လူေတြ က ဘယ္လို လုပ္မွာလဲ ဆိုတာ စဥ္းစားစရာပါ။ ဆိုင္ရာ ပညာရွင္ေတြလိုတယ္လို႔ထင္မိေၾကာင္းပါ။

PeTi said...

Bluephoenix အခုလုိ ေဆြးေႏြးတာကုိ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ တုိင္းျပည္မွာ Research လုပ္ဖုိ႔ရာ Ph.D ေတြ အဆင့္ျမင့္ပညာကုိ တတ္ကၽြမ္းသူေတြကုိ လုိအပ္တယ္ဆုိတာ လက္ခံပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဆိုလုိခ်င္တာက အခု အစိုးရရဲ႕ Policy လုိ အျပေကာင္းေအာင္ လုပ္ေနတဲ့ Ph.D ကုိပါ။
ရွိေနတဲ့ Ph.D ေတြကုိ လက္ေတြ႔မွာ ေနရာေပး လုပ္ေဆာင္ျခင္း မရွိပဲ၊ အဆင့္မမွီ Ph.D ေတြကုိ ၿပီးစလြယ္ လုပ္ေနတာကထက္၊ အေျခခံပညာေရးကုိ ပိုအေရးေပးသင့္တယ္ ထင္လို႔ပါ။

ဂ်စ္တူး - gyit_tu said...

ကိုေအာင္၀င္းေရာ ကိုပီတိေရာ ေျပာတာေတြ မွန္ပါတယ္ ။ က်မအျမင္ေတာ့ သူ ့ေနရာနဲ့သူ ပညာရွင္ေတြ တတ္ကြ်မ္းသူေတြ ရွိသင့္တယ္ ။ သုေသသန ျပဳဖို့တြက္ ၊ ေခတ္နဲ့အမွီလိုက္နိုင္ဖို့တြက္ PhD လို ပညာရွင္ေတြ လုိအပ္သလို ၊ ေန့စဥ္ကိုင္တြယ္ေနရတဲ့ စိုက္ပိ်ဳးေရးလို ေနရာေတြမွာ ၊ ကြ်မ္းက်င္ နားလည္ တတ္ကြ်မ္းသူေတြရဲ့ experience နဲ့ ေလ့လာမႈေတြ အေရးၾကီးတယ္ ။

ရြက္၀ါရဲ့ ဒုတိယပိုင္းမွာ

(၁) နိုင္ငံျခားျဖစ္ကို အထင္ၾကီးတဲ့ကိစၥ.. ဒါကေတာ့ နိုင္ငံတိုင္းမွာ ရွိေနတဲ့ ကိစၥတခုပဲ.. အနည္းနဲ့အမ်ားပဲ ရွိတယ္ ။ အဲဒါနဲ့ ပတ္သက္ရင္ က်မတို့ အတုယူသင့္တဲ့ နိုင္ငံေတြကေတာ့ ကိုရီးယား နဲ့ ဂ်ပန္ပဲ ။ သူတို့က nationalism ရွိၾကတယ္ ။ ကိုရီးယားမွာဆိုရင္ Samsung brand ကို ၊ တကယ့္အေလးထား သံုးၾကတာမိ်ဳး .. ကားဆိုလည္း သူတို့နိုင္ငံျဖစ္ကား.. အီလက္ထရြန္နစ္ပစၥည္းဆိုလည္း သူတို့ နိုင္ငံျဖစ္ပဲ သံုးတယ္ ။ အဲလို သံုးနိုင္ဖို့လည္း သူတို့မွာ ကမၻာနဲ့အညီ ရင္ေဘာင္တန္းနိုင္တဲ့ Samsung လို ကုမၸဏီေတြရွိတယ္ ။

(၂) အင္ဗာတာ ဒီဇိုင္းဆိုတာ ခက္တယ္ မခက္ဘူးဆိုတာထက္ existing technology ျဖစ္တဲ့အတြက္ ၊ လုပ္ရင္ျဖစ္နိုင္တဲ့အရာပဲ ။ ..ဒါေပမယ့္ က်မသိသေလာက္ေတာ့ ဗမာျပည္မွာ အင္ဗာတာထုတ္နိုင္တဲ့ စက္ရံုမရွိဘူးလားလို့ ။ ဒါေၾကာင့္ ျပည္ပကပဲ ၀ယ္ေနရတာ မ်ားတယ္ ။
ဗမာျပည္မွာ ကိုယ္ပိုင္စက္မႈလက္မႈ လုပ္ငန္း အေတာ္ေလး နည္းပါးသလိုပဲ ။ ဒါကလည္း အစိုးရက အေထာက္အပံ့မေပးေတာ့ ၊ ဘယ္ဖြင့္ၾကမလဲ ။

စကၤာပူမွာဆိုရင္ နိုင္ငံျခားကုမၸဏီေတြ လာဖြင့္ေအာင္ ၊ ေနာက္ နိုင္ငံသားေတြ ကုမၸဏီေထာင္ခ်င္စိတ္ ရွိလာေအာင္ တခ်ိဳ့ နိုင္ငံစီးပြားေရးအက်ိဳးျပဳ SME (small-medium enterprises) အတြက္ ၊ အစိုးရက ေထာက္ပံ့ေၾကး ထုတ္ေပးတတ္တယ္ ။

(၃) တရုတ္ျပည္က ပစၥည္းေတြကေတာ့ ၊ ေနရာတိုင္း သူတို့က ျဖန့္ေနတာေလ ။ ဗမာျပည္လည္း သူတို့ ေစ်းကြက္ေအာက္ဒဏ္ကို အနည္းနဲ့အမ်ားခံရမွာပဲ ။ ဒါေပမယ့္ ရြက္၀ါ ေထာက္ျပသလို.. ဗမာေတြက နိုင္ငံျခားပစၥည္းမွ အေကာင္းဆိုတာေတာ့ နည္း၂ လြန္ေနသလိုပဲ... ဘာမဟုတ္တဲ့ ထိုင္း ၊ တရုတ္ျပည္ ပစၥည္းေတြကိုလည္း အေကာင္းထင္ေနတာေတာ့ မခံခ်င္စရာ ။

က်မရဲ့ dream ကေတာ့ ၊ နိုင္ငံျခားျပန္ ေခတ္ပညာတတ္လူငယ္ေတြ ေပါင္းျပီး ၊ ျပည္သူလူထုတြက္ အက်ိဳးရွိမယ့္ စက္မႈနည္းပညာနဲ့ ပစၥည္းေတြ ထုတ္လုပ္ခ်င္တယ္ ။ တျဖည္းျဖည္း samsung လို ကုမၸဏီတခု ဗမာျပည္မွာ ျဖစ္လာေစခ်င္တယ္ ။

ခုေခတ္ ဗမာျပည္က ေတြ ့ဖူးသမွွ် ကုမၸဏီအမ်ားစုဟာ ၊ သူတို့ စား၀တ္ေနေရးတြက္ ၊ အျမတ္အစြန္းကိုပဲ ၾကည့္ၾကတယ္ ။ သူတုိ့ကို အျပစ္ေျပာတာ မဟုတ္ပါဘူး ။ ဒါေပမယ့္.. အဲလိုကုမၸဏီေတြ ရွိေနသမွ် ၊ ခုလိုပဲ နုိင္ငံျခားက ပစၥည္းေတြနဲ့ပဲ ျပည္သူေတြ အားကိုးေနရမယ္လို့ က်မ ျမင္မိတယ္ ။

ရြက္၀ါ said...

ကိုပီတိ နဲ႔ bluphoenix
တို႔ရဲ႕ေဆြးေႏြးခ်က္ေတြနဲ႔ပတ္သက္လို႔ အျငင္းပြားရေလာက္ေအာင္ ကြဲျပားမႈ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၃ ေယာက္လံုးမွာ မရွိၾကဘူး လို႔ထင္ပါတယ္။
အေျခခံျပည္သူေတြအတြက္ လိုအပ္တဲ့ အသိ/အတတ္ ပညာေတြကို ပညာေရးစနစ္က ေပးလိုက္ဖို႔လိုအပ္တယ္ဆိုေပမယ့္၊ အဆင့္ျမင့္သိပၸံပညာ ေလ့လာျခင္း နဲ႔ အဆင့္ျမင့္ပါရဂူတန္းေတြ ဖြင့္လွစ္သင္ၾကားျခင္းကို ရပ္နားလိုက္ဖို႔မဆိုလိုပါဘူး။

ဒုတိယပိုင္းအတြက္ မgT
ေျပာသြားတာေတြကလည္း လက္မခံနိုင္စရာမရွိပါဘူး။ ေထာက္ျပသြားတဲ့အထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္သတိမထားမိတာ ေလးေတြလည္း အမ်ားႀကီးပါေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ တင္ျပပံု ညံ့ဖ်င္းမႈေၾကာင့္ျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္အဓိကေျပာခ်င္တဲ့ အခ်က္က ဖတ္တဲ့သူမရလိုက္ဘူး။
ကၽြန္ေတာ္က ျပည္ပက လာတဲ့ပစၥည္းေတြကို အထင္ႀကီးေနၾကတဲ့ ျပည္သူကို အျပစ္ေျပာခ်င္ေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ မိမိျပည္တြင္းလိုအပ္ခ်က္ကို ျပည္တြင္းက ထုတ္မေပးနိုင္တဲ့ ကိစၥကို အဓိကေျပာခ်င္တာပါ။ စက္မႈလုပ္ငန္းတိုးတတ္ဖို႔က အစိုးရရဲ႕အေထာက္အပ့ံ အမ်ားႀကီးလိုတယ္ဆိုတာ လက္ခံပါတယ္။ ပညာရွင္ေတြဘက္က နည္းပညာေထာက္ပ့ံေပးဖို႔ကလည္း ေတာ္ေတာ္အေရးပါတယ္လို႔ ယူဆပါတယ္။ လက္ရွိပညာေရးစနစ္က မိမိျပည္တြင္းက ေစ်းကြက္လိုအပ္ခ်က္နဲ႔ ျပည္သူၾကားက ျပႆနာအေပၚေလ့လာမႈ အားနည္းေနတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ (သူတို႔ဘက္ကလည္း အခက္အခဲေတြ အကန္႔အသတ္ေတြ ရွိေနနိုင္ပါတယ္။)

အားလံုးကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

 

© 2007 IngridGrey By Arephyz