ပညာေရး လွည့္ကြက္ထဲေမ်ာပါေနသူတေယာက္အေၾကာင္း

“က်ေနာ္တို့ေခတ္ ပညာေရးဆိုတာဗ်ာ ... ကားတစ္စီးနဲ့ မတူေပဖူးလား ။ လူေတြက ကား ကို ၾကည့္ရင္ ၊ ဆလြန္းကားလား ေနာက္ဆံုးေပၚကားလား ဘာတံဆိပ္လဲ ဆိုတာ အရင္ၾကည့္ၾကတယ္ ။ ကားေမာင္းလို့ အဆင္ေခ်ာတာနဲ့ ဒီကားက အရည္အေသြး ျပည့္၀တယ္လို့ ထင္ၾကတယ္ ။ ကားထဲက အင္ဂ်င္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလဲ ၊ ဘယ္ေလာက္ ပါ၀ါရွိလဲ ေသခ်ာ အေသးစိတ္ မသိၾကဖူး ။ သိဖို့လည္း စိတ္မ၀င္စားၾကသလိုပဲဗ်ာ ။”

လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထဲ နံျပား နွင့္ ပဲျပဳတ္၀င္၀ယ္မည္လုပ္ေသာ ကြ်န္ေတာ့္ေျခလွမ္းတို့ ထိုစကားသံမ်ားေၾကာင့္ တြန့္ဆုတ္သြားသည္ ။ အသံလာရာကို ၾကည့္မိေသာအခါ စိတ္ပါပါနွင့္ေျပာေနေသာ လူငယ္တေယာက္၏ ေနာက္ေက်ာကို လွမ္းျမင္ရသည္ ။ သူ ့ေဘးမွာေတာ့ စိတ္၀င္တစား နားေထာင္ေနေသာ (သို့မဟုတ္) စဥ္းစားခန္း၀င္ေနပံုရေသာ လူငယ္မ်ားကို ေတြ ့ရသည္ ။ ထိုလူငယ္ ဘာဆက္ေျပာမလဲ ဟု စူးစမ္းလိုစိတ္ေၾကာင့္ နံျပား နွင့္ ပဲျပဳတ္ကို ဆိုင္တြင္ထိုင္စားေတာ့မည္ ဆံုးျဖတ္၍ သူတို့အုပ္စုနွင့္ မလွမ္းမကမ္းေနရာရွိ ၊ ေျပာေနသည့္ လူငယ္နွင့္ ေနာက္ျပန္ ေဘးတေစာင္းအေနအထားရွိ စားပြဲတလံုးတြင္ ၀င္ထိုင္လိုက္မိသည္ ။


“ပညာေရးဆိုတာလည္း အဲလိုျဖစ္ေနျပီဗ်ာ ။ ဘြဲ ့လက္မွတ္ေတြပဲၾကည့္ျပီး လူေတြက ဒီလူ ပညာဘယ္ေလာက္တတ္လဲလို့ သတ္မွတ္တတ္ၾကတယ္ ။ အဲ တခ်ိဳ ့က အဲဒီဘြဲ ့လက္မွတ္က ဘယ္ကရလာတဲ့ ဘြဲ ့လက္မွတ္လည္းဆိုတာပါ ၾကည့္ျပီး ခြဲျခားတတ္ၾကေသးတယ္ဗ် ။ ခင္ဗ်ားတို့စဥ္းစားၾကည့္ဗ်ာ ... နာမည္ၾကီး ေက်ာင္းတေက်ာင္းက ေအာင္တာနဲ့ပဲ ဒီလူဟာ သူမ်ားထက္ ပိုေတာ္တယ္လို့ သတ္မွတ္သင့္သလား ။ ဘြဲ ့လက္မွတ္တခုရတာနဲ့ပဲ အဲဒီဘြဲ ့လက္မွတ္ရဖို့ သင္ၾကားခဲ့ရတဲ့အရာအားလံုးကို တတ္ေျမာက္ျပီလို့ ဆိုနိုင္မလား ။

စာက်က္ျပီး ေအာင္ေနတဲ့ က်ေနာ္တို့ေခတ္ၾကီးမွာ ဘြဲ ့လက္မွတ္တခုဟာ တကယ္ေတာ့ စာရြက္တရြက္လိုပဲ ။ အဲ ... ဒါေပမယ့္ အဲဒီစာရြက္ရွိဖုိ့ကလည္း ေလာကမွာ လိုအပ္ေသးသဗ် ။ ဒါေၾကာင့္လည္း က်ေနာ္တို့ ခင္ဗ်ားတို့ ဘ၀မွာ လူစဥ္မွီမီွ ရုန္းကန္နိုင္ဖို့ အဲဒီ စာရြက္တရြက္ေနာက္ အေျပးသုတ္ေျခတင္ လိုက္ေနရတာေပါ့ဗ်ာ ။”

လူငယ္က သူ ့စကားစကို ခဏျဖတ္၍ ေရွ ့မွ လက္ဖက္ရည္ခြက္ကို ခပ္ျဖည္းျဖည္းမခါ က်န္ရွိေနေသးဖြယ္ရေသာ လက္ဖက္ရည္အနည္းငယ္ကို တက်ိဳက္တည္း ေမာ့ပစ္လိုက္သည္ ။

“ကဲ .. က်ေနာ္ေျပာတာ ခင္ဗ်ားတို့ လက္ခံနိုင္မလား ။”

သူ ့မ်က္နွာကို ငဲ့ေစာင္း၍ ေဘးရွိ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို ေမးခြန္းထုတ္လိုက္သည္ ။ ထုိလူငယ့္မ်က္နွာကို ျမင္လိုက္ရသည္နွင့္ ကြ်န္ေတာ္ အံ့အားသင့္သြားမိ၏ ။ ထိုလူငယ္ကို ကြ်န္ေတာ္ သိသည္ ။ သူ နွင့္ ဆံုခဲ့ဖူးသည့္ လြန္ခဲ့ေသာ နွစ္နွစ္အခ်ိန္သို့ ကြ်န္ေတာ့္အေတြးမ်ား ေရာက္ရွိသြားသည္ ။

“မင္း ဘာလို့ ေက်ာင္း မလာတာလဲ ။ မင္း ခုလို ေက်ာင္းေတြပ်က္တာ မင္း ၾကိဳးစားပန္းစား ဒီျမိဳ ့ကိုေရာက္ေအာင္ လာထားရတာေတြ ဘယ္ေလာက္နွေျမာစရာေကာင္းလဲ သိရဲ့လား ။”

“က်ေနာ္နဲ့ပတ္သက္ျပီး ဆရာ့မွာ စိတ္ပ်က္ရတာ ခြင့္လႊတ္ပါ ဆရာ ။ က်ေနာ္ ေနာက္ရက္ေတြ ေက်ာင္းမွန္မွန္တက္ဖို့ ၾကိဳးစားပါ့မယ္ ။”

ထိုစဥ္က လုပ္အားေပးဆရာအျဖစ္ ျမိဳ ့ငယ္ေလးတျမိဳ ့၏ အထက္တန္းေက်ာင္းတြင္ တာ၀န္က်ခဲ့သည္ ။ သူ ့နာမည္က “မိ်ဳးသြင္” ။ ကြ်န္ေတာ္သင္ခဲ့ရေသာ ဆယ္တန္း ေနာက္ဆံုးတန္းမွ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ ။ ေက်ာင္းသို့ ေနာက္က်မွ အျမဲေရာက္သည္ ။ တခါတေလ အတန္းထဲတြင္ မိ်ဳးသြင္ကို မျမင္ရေသာရက္ကလည္း ခပ္မ်ားမ်ား ။ သူေက်ာင္းတက္သည့္ေန့တိုင္း ေခၚေျပာလွ်င္လည္း မ်က္နွာငယ္ေလးနွင့္ သူ ့ကုိယ္သူ ျပင္ပါမည္ဟု ကတိေပးတတ္သည္ ။ သို့ေသာ္ ေနာက္ရက္ေတြက်လည္း ေပ်ာက္သြားတတ္စျမဲ ။

ေတာရြာေလးတရြာမွလာ၍ ျမိဳ ့တြင္ က်ပန္းအလုပ္တခုလုပ္ရင္း ေက်ာင္းတက္ေနေသာသူ ဆိုသည္မွလြဲ၍ ၊ မိ်ဳးသြင္အေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ္ အေသးစိတ္ မသိ ။ အတန္းထဲတြင္ စာသင္ေနခိုက္ ငိုက္ျမည္းသြားတတ္ေသာ သူ ့ကို အလုပ္လုပ္ခ်ိန္မ်ားျပီး အိပ္ေရးမ၀၍ ျဖစ္မည္ဟု ကြ်န္ေတာ္နားလည္ေပးခဲ့သည္ ။ ထို့ေၾကာင့္ သူ ရွက္သြားမည္စိုးသျဖင့္ ငိုက္ေနေသာသူ ့ကို စာမေမးျဖစ္ခဲ့ ။ သူ စိတ္ပါ၀င္စားစြာ သင္ခန္းစာကို လုိက္နာေသာေန့မ်ားတြင္ ၊ ေမးခြန္းတုိင္းကို မိ်ဳးသြင္ ေျဖနိုင္တတ္သည္ ။ ထိုအခါမိ်ဳးတြင္ “ၾကည့္ ... မင္း တကယ္စိတ္ပါလက္ပါ ၾကိဳးစားရင္ ရတာပဲ ။ ေန့တိုင္း အဲလိုၾကိဳးစား” ဟု ကြ်န္ေတာ္ေျပာသည့္အခါ “ဟုတ္ကဲ့ပါ ဆရာ” ဟု ရိုေသစြာ သူ ျပန္ေျပာတတ္သည္ ။ သို့ေသာ္ ေနာက္ေန့မ်ားတြင္လည္း ေက်ာင္းမွ သူ ေပ်ာက္သြားတတ္ျပန္သည္ ။

ေပၚလိုက္ ေပ်ာက္လိုက္နွင့္ ေနာက္ဆံုး ေက်ာင္းခ်ိန္မမွန္ေသာေၾကာင့္ ေက်ာင္းထုတ္ခံလိုက္ရသည္ ။ ကြ်န္ေတာ္လည္း လုပ္အားေပးခ်ိန္ ျပီးဆံုးေသာအခါ ထုိျမိဳ ့ငယ္ေလးမွ ထြက္ခြာ၍ ရန္ကုန္ျမိဳ ့သို့ ျပန္ေျပာင္းလာခဲ့သည္ ။ ဆရာအမ်ားစုက ေက်ာင္းသားဆိုးဟု သတ္မွတ္ခံရေသာ မိ်ဳးသြင္တေယာက္ မည္သို့ ေရွ ့ဆက္စခန္းသြားမည္နည္းဟု စိတ္ထဲတြင္ အျမဲ ေတြးေနခဲ့မိသည္ ။ ယခု သူ သည္ ကြ်န္ေတာ္ နွင့္ မလွမ္းမကမ္းတြင္ ထိုင္ေနျပီ ။

အေတြးစကိုျဖတ္၍ နွစ္နွင့္ခ်ီခါ ကြဲကြာေနခဲ့ေသာ တပည့္ေဟာင္းကို ျပန္ေတြ ့ရသည့္ ဆရာတေယာက္၏ ၀မ္းသာမႈနွင့္ သူ ထိုင္ေနေသာ စားပြဲရွိရာသို့ ကြ်န္ေတာ္ ေရာက္သြားသည္ ။

“ေဟ့ မိ်ဳးသြင္ မဟုတ္လား ။ ”

သူ ကြ်န္ေတာ့္ကို တဒဂၤ မွင္သက္ျပီး ၾကည့္ေနသည္ ။ ထို့ေနာက္မွ သတိျပန္၀င္လာပံုရခါ ...

“ဟာ - - ဆရာ ။ ထိုင္ပါ ။ ” ဟု ႏႈတ္ဆက္၍ ထိုင္ေနရာမွ ခ်က္ခ်င္း ထရပ္လိုက္သည္ ။

“ေအးကြာ .. ပညာေရးအေၾကာင္းေျပာေနသံၾကားလို့ ထိုင္ နားစြင့္ေနတာ ၊ မင္းျဖစ္ေနတာကိုး ။ ”

“ဆရာ .. က်ေနာ္ ေျပာမွား ဆိုမွား ရွိရင္ ခြင့္လႊတ္ပါ ။ ဘာရယ္မဟုတ္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ့ စိတ္ထဲရွိရာ ေဆြးေႏြးျဖစ္တာပါ ။”

“ရပါတယ္ကြာ ။ ခုလို လူငယ္ေတြရဲ့ အျမင္ကိုလည္း ဆရာကအျမဲ စိတ္၀င္စားတယ္ေလ ။ မင္းေျပာတာလည္း မွန္သင့္သေလာက္ မွန္တယ္ကြ ။ တကယ္ေတာ့ ေက်ာင္းပညာေရးေရာ ဘ၀ကေနရတဲ့ ပညာေရးေရာ သူ ့ေနရာ နဲ့ သူ အသံုး၀င္တာပါပဲ ။

ဒါေပမယ့္ တခုေတာ့ ရွိတာေပါ့ေလ - - ပညာေရးရဲ့ တန္ဖိုးဟာ အဲဒီပညာေရးကိုယူမယ့္သူေပၚလည္း မူတည္တယ္ ။ ကိုယ္တိုင္က ပညာေရးကို ဘယ္လို အတိုင္းအတာမွာထားျပီး ဆံုးျဖတ္ျပီး သင္ယူမလဲေပါ့ကြာ ။ ကိုယ့္ဘ၀အတြက္ လက္မွတ္တခုအေနနဲ့ပဲျဖစ္သြားေအာင္ သင္ယူမလား ၊ ဒါမွမဟုတ္ ေနရာတခ်ိဳ ့မွာ အေပါက္ေတြနဲ့ လိုအပ္ေနေသးတဲ့ ဒီပညာေရးစနစ္ၾကီး ထဲမွာ ထုထည္ရွိျပီးသားအရာေတြကို ကိုယ့္ဘ၀အတြက္ တတ္ေျမာက္ျခင္းပညာေတြျဖစ္သြားေအာင္ သင္ယူမလား ။ အဲဒီ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ပညာသင္ယူမယ့္သူတိုင္း ေသခ်ာ စဥ္းစား ဆံုးျဖတ္တတ္ၾကဖို့ လိုတယ္ကြ ။ ”

“ဟုတ္ကဲ့ ဆရာ ။ က်ေနာ့္ကို ခုလို နည္းေပး လမ္းျပ လုပ္တာတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ။ က်ေနာ္ ၾကိဳးစားပါဦးမယ္ ။”

“ေအးကြာ ... မင္းလို အေတြးအေခၚေကာင္းတဲ့ လူငယ္တေယာက္ ပညာေရးဆိုတာကို စာရြက္တရြက္လိုျမင္တာနဲ့ပဲ ပညာေရးကို လႊင့္ပစ္လိုက္တယ္လို့ မျဖစ္ေစခ်င္ဖူး ။ ပညာဆိုတာ ယူတတ္ရင္ ရပါတယ္ မ်ိဳးသြင္ရာ ။ အဲဒါကိုေတာ့ မင္း ျမဲျမဲ မွတ္ထားနိုင္ပါေစလို့ ဆရာ ေျပာခ်င္တယ္ ။

“x x x x x x x x x x x x ဒါ ဆရာ့ ဖုန္းနံပတ္ ။ အခ်ိန္မေရြး လိုအပ္ရင္ ဆက္ေပါ့ ။ ဟုတ္ျပီလား ။ မင္း ခု ဘယ္မွာ ေနလဲ ။ ”

“စမ္းေခ်ာင္းဘက္မွာပဲ ဆရာ ။ က်ေနာ္ ေက်ာင္းျပန္တက္ဖို့ လုပ္ေနပါတယ္ ။ ”

“ေအး ေအး ... မင္းဘ၀လမ္းအတြက္ အကုန္အဆင္ေျပျပီး ကိုယ္နဲ့ထိုက္တန္တဲ့ေနရာေရာက္ေအာင္ ၾကိဳးစားနိုင္ပါေစလို့ ဆရာ ဆုေတာင္းလိုက္တယ္ ။ ”

“ေပးတဲ့ဆု နဲ့ ျပည့္ပါေစ ဆရာ ။”

မိ်ဳးသြင္ကို ႏႈတ္ဆက္ျပီး လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထဲမွ ကြ်န္ေတာ္ ထြက္ခြာခဲ့သည္ ။ စိတ္ထဲမွာလည္း မိ်ဳးသြင္၏ “ဟုတ္ကဲ့ ဆရာ” ဆိုေသာ စကား ဘယ္အေျခအေနထိ ခရီးေရာက္နိုင္မည္လဲဟု ေတြးလ်က္ ။



မွတ္ခ်က္ ။
သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ေျပာျပေသာ တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ကို အေျခခံ၍ ေရးသားထားသည္ ။

ပညာေရးခရီးစဥ္ (၄)

ဒီတေခါက္ေတာ့ မဲေဆာက္ျမိဳ ့မွ နာရီပိုင္းေလာက္ ကားနဲ့စီးသြားရတဲ့ ေဖာ့ဖရ (Phop Phra) ျမိဳ ့နယ္ေလးကို တေန့စာ ဟိုင္းလဒ္ကားငွားျပီး သြားခဲ့ၾကပါတယ္ ။ ေဖာ့ဖရျမိဳ ့နယ္မွာ ျမန္မာအလုပ္သမားအမ်ားစုဟာ စိုက္ပ်ိဳးေရးအလုပ္သမားေတြျဖစ္ၾကျပီး ၊ သူတို့စိုက္ခင္းေတြရွိရာမွာပဲ ထိုင္း စိုက္ခင္းပိုင္ရွင္ေတြဆီက ခြင့္ျပဳခ်က္ေတာင္းျပီး ကေလးေတြစာသင္ဖို့အတြက္ ယာယီေက်ာင္းေလးေတြကို ကိုယ္ထူကိုယ္ထ (သို့မဟုတ္) တခါတရံ ရတဲ့ အလွဴ ့ရွင္တခ်ိဳ ့ရဲ့ အကူအညီနဲ့ တည္ေထာင္ထားၾကပါတယ္ ။ မဲေဆာက္ျမိဳ ့မွာတင္ ေက်ာင္း ၄၀ ရွိျပီး ၊ ေဖာ့ဖရျမိဳ ့နယ္မွာ ၁၀ ေက်ာင္း ၊ (MaeRamat) ျမိဳ ့နယ္မွာ ၅ ေက်ာင္း စသည္ျဖင့္ ေက်ာင္းေတြ အမ်ားၾကီး တကြဲတျပားစီျဖစ္ေနတာျမင္ေတာ့ ၊ တစုတစည္းတည္းထားနိုင္မယ္ဆိုရင္ ပိုထိေရာက္မႈ ရွိမယ္လို့ အရင္က ျမင္မိခဲ့တယ္ ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေနရာေတြကို တကယ္ေရာက္သြားေတာ့ ၊ ဘာလို့ ေက်ာင္းေတြ တကြဲတျပားစီ ျဖစ္ေနရလဲဆိုတာ နားလည္သြားတယ္ ။

အဓိကကေတာ့ စိုက္ပ်ိဳးေရးအလုပ္သမားေတြဟာ တေနကုန္ စိုက္ခင္းထဲလုိက္ေနရေတာ့ သူတို့သားသမီးေတြကို ေ၀းလံတဲ့ေနရာေတြကို ေက်ာင္းမပို့ေပးနိုင္ဘူး ။ ေနာက္ျပီး စိုက္ခင္းေတြဟာလည္း တသီးတျခားစီ ျဖစ္ေနၾကေတာ့ ၊ စိုက္ခင္းတခုစီနားေလာက္မွာ ေက်ာင္းတေက်ာင္းရွိမွသာ ကေလးေတြအတြက္ အဆင္ေျပပါတယ္ ။ ဒါေတာင္ ရာသီအလုိက္ စိုက္ခင္းေတြေျပာင္းျပီးမိဘေတြက အသက္ေမြး၀မ္းေၾကာင္းျပဳရတဲ့အခါ ၊ သူတို့ ကေလးေတြလည္း ေက်ာင္းတ၀က္တပ်က္နဲ့ ပါသြားၾကတာလဲ ရွိပါတယ္ ။ ဒါ့အျပင္ စိုက္ခင္းထဲမွာ ေဆာက္ထားတဲ့ ေက်ာင္းေတြဟာ ထိုင္း စိုက္ခင္းပိုင္ရွင္ရဲ့ ခြင့္ျပဳခ်က္ယူျပီး သူ ့ေျမေပၚမွာ ေဆာက္ရတာဆိုေတာ့ ၊ သူက စိတ္တိုင္းမက်လို့ ျပန္သိမ္းမယ္ဆိုရင္ ေက်ာင္းကုိ ခ်က္ခ်င္းဖ်က္ေပးရမယ့္ အခက္အခဲမိ်ဳး ၾကံဳေတြ ့နိုင္ပါတယ္ ။ ဒါေၾကာင့္ ေဖာ့ဖရျမိဳ ့နယ္က ေက်ာင္းအမ်ားစုဟာ သိပ္ အခိုင္အခံ့ျဖစ္တဲ့ေက်ာင္းကို ေဆာက္ဖို့ ၀င္ေငြလည္း မရွိသလို ၊ ေဆာက္ဖို့လည္း မသင့္ေတာ္တဲ့ အေျခအေန ျဖစ္ေနလို့ ၊ တစ္နွစ္ျဖစ္ေစ နွစ္နွစ္ျဖစ္ေစ စိုက္ခင္းပိုင္ရွင္ေပၚမူတည္ျပီး ယာယီေဆာက္တတ္ၾကပါတယ္ ။


ေဖာ့ဖရျမိဳ ့နယ္ထဲက ပထမဆံုးေက်ာင္းျဖစ္တဲ့ ဘုန္းဘုန္း ဦးေကာသလႅက တည္ေထာင္ထားတဲ့ ပရဟိတဆိုတဲ့ေက်ာင္းေလးကို ေရာက္ဖို့ ေျမနီနီေတြနဲ့ ဖံုေတြထူေနတဲ့ ေတာလမ္းခပ္ရွည္ရွည္ထဲကို ကြ်န္မတို့ကား ခ်ိဳးေကြ ့၀င္လိုက္ပါတယ္ ။ အဲဒီလမ္းဟာ မိုးတြင္းဆို ဗြက္ေတြထူျပီး ကေလးေတြအတြက္ ေက်ာင္းထဲကိုသြားဖို့ ခက္ခဲတယ္လို့ ကြ်န္မတို့ကို လိုက္ပို့တဲ့ ေက်ာင္းတာ၀န္ခံ ကိုေစာထူးေက ဆိုသူက ရွင္းျပပါတယ္ ။


ေျမေနရာ က်ယ္က်ယ္၀န္း၀န္းရွိတဲ့ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းနဲ့အတူ တြဲေဆာက္ထားတဲ့ ေက်ာင္းနယ္ေျမကို၀င္လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ လက္ေလးေတြပိုက္ျပီး သူတို့ေက်ာင္းေဆာင္ကေန ဆင္းလာၾကတဲ့ မူလတန္းငယ္ကေလးေလးေတြကို ခုလို ေတြ ့ရပါတယ္ ။ နာရီကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ မနက္ ၁၁နာရီခြဲခါနီး ။ သူတို့ထမင္းစားခ်ိန္ျဖစ္ေနတာကိုး ။


ကြ်န္မရဲ့ လက္ယာဘက္ မလွမ္းမကမ္းကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဒယ္အိုးၾကီး နွစ္လံုးကို ေက်ာက္တံုးေတြနဲ့ခုျပီး ေအာက္က မီးျပင္းျပင္းနဲ့ ထမင္း ဟင္းေတြ ခ်က္တာ က်က္လုနီးပါးျဖစ္ေနတာ ေတြ ့လိုက္ပါတယ္ ။ ဒါနဲ့ ဘာေတြမ်ား ခ်က္ေနလဲဆို အနားကို သြားၾကည့္ေတာ့ တစ္အိုးမွာ ဆန္ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းကို ခ်က္ထားတဲ့ ထမင္း ၊ ေနာက္တစ္အိုးမွာ အာလူးျပဳတ္ နဲ့ အသီးအရြက္တခ်ိဳ ့ကို ပဲဟင္းလိုလို ေရာသမေမႊထားပံုေပါက္တဲ့ အမည္မသိ အရည္က်ဲ ဟင္းတို့ကို ေတြ ့ရပါတယ္ ။


မီးဖိုနွစ္ခုနားမွာေတာ့ ဓါးတလက္စီကို ပိုင္နိုင္စြာကိုင္ျပီး အာလူးႏႊာေနၾကတဲ့ ကေလးငယ္နွစ္ေယာက္ကို ေတြ ့ရေတာ့ ၊ သူတို့ အာလူးကို ကြ်မ္းက်င္စြာႏႊာေနတာၾကည့္ရင္း ၊ အာလူးႏႊာတိုင္း အသားေတြအမ်ားၾကီး ပါလာတတ္သလို ၊ အာလူးႏႊာတဲ့ ဓါးမိ်ဳးနဲ့ပဲ ေသခ်ာ လုပ္တတ္တဲ့ ကြ်န္မ ဒီဓါတ္ပံုရိုက္ရင္း စိတ္ထဲက ရွက္သြားမိတယ္ ။



အဲဒီကထြက္လို့ ေရွ ့ဘက္နားကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေက်ာင္းသားတခ်ိဳ ့တြက္ ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစား ထားတဲ့ ယိုင္နဲ့နဲ့ အေဆာင္ေလး ။


ျပီးေတာ့ ေအာက္ခံအုတ္ခင္းထားျပီး ၊ အေပၚမွာ သြပ္မိုးလို့ ၊ ေဘးဘီမွာအကာမပါတဲ့ ၊ ကေလးေတြအမ်ားစုကို စာစုသင္တဲ့ေနရာကို သြားၾကည့္ေတာ့ ၊ ကေလးေတြ ေက်ာက္သင္ပုန္းေရွ ့ ျငိမ္ျငိမ္ေလးေတြထိုင္ေနၾကျပီး ၊ လက္ညႈိးေတြေထာင္ထားတာ ျမင္ရပါတယ္ ။ ဒါနဲ့ ဘာလို့မ်ား လက္ညွဳိးေထာင္ေနပါလိမ့္လို့ ေစာင့္ၾကည့္ေတာ့ ၊ တျခားကေလးတခ်ိဳ ့က တခြက္ထဲေသာဟင္းပံုထားတဲ့ ထမင္းပန္းကန္ေတြကို လိုက္ခ်ေပးေနတာ ေတြ ့ရပါတယ္ ။ ထမင္းပန္းကန္ရတိုင္း လက္ညွိဳးေထာင္ထားတာကို ခ်လိုက္တယ္ ။ ေၾသာ္ .. ထမင္းပန္းကန္မရေသးေၾကာင္း လက္ညွိဳးေထာင္ျပရတာကိုးလို့ နားလည္ေတာ့မွ စည္းကမ္းတက်ေလး ရွိပံုကို သေဘာက်လိုက္မိတယ္ ။


ထမင္းပန္းကန္လိုက္ခ်ေပးတဲ့ ကေလးေတြကလည္း ခုန မီးဖိုေတြထားတဲ့ တဲေလးဆီသြားျပီး ၊ အဲဒီက ဆရာမတေယာက္ထည့္ေပးတဲ့ ထမင္းဟင္းေတြကို ခုလို တန္းစီယူၾကပါတယ္ ။


ဒီလိုနဲ့ ကေလးတိုင္းလည္း ထမင္းပန္းကန္ကိုယ္စီရလို့ ျငိမ္သက္စြာ ထိုင္ထမင္းစားေနၾကတုန္း ၊ ကြ်န္မတို့လည္း ဘုန္းဘုန္းကို ေက်ာင္းနဲ့ပတ္သက္ျပီး သိခ်င္တာေလးေတြ ေမးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္ ။ ပရဟိတဆိုတဲ့ေက်ာင္းေလးကို ၂၀၀၆ ခုနွစ္ေလာက္က စတည္ေထာင္ခဲ့ျပီး ၊ ခုဆိုရင္ ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူ ၉၈ ေယာက္ခန့္ရွိျပီလို့ ေျပာပါတယ္ ။ အဲဒီထဲမွာ အေယာက္ ၂၀ က ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစား ျဖစ္ပါတယ္ ။ အဲဒီေက်ာင္းက ကေလးေတြဟာ အနီးအနားတ၀ိုက္က စိုက္ပ်ိဳးေရးအလုပ္သမားေတြရဲ့ သားသမီးေတြ ျဖစ္ၾကပါတယ္ ။ ပရဟိတေက်ာင္းေလးမွာ ဆရာ ဆရာမ ၅ ေယာက္ နဲ့ ဘုန္းၾကီး ၂ပါးက မူလတန္းပညာေရးျဖစ္တဲ့ ျမန္မာသင္ရိုးညႊန္းတန္းအလိုက္ ဘာသာရပ္မ်ား ၊ ရွမ္းဘာသာ ၊ ထိုင္းဘာသာရပ္ တို့ကို သင္ၾကားေရးကို တာ၀န္ယူၾကပါတယ္ ။

စိုက္ပ်ိဳးခင္းေတြထဲမွာ အလုပ္သမားေတြပဲ ေနခြင့္ရွိျပီး ၊ ဆရာ ဆရာမေတြ ေနခြင့္မရွိတဲ့အတြက္ ေက်ာင္း၀င္းထဲမွာပဲ ဆရာ ဆရာမေတြေနဖို့ အေဆာင္ေလးတခု လုပ္ေပးထားပါတယ္ ။ ဆရာ ဆရာမေတြရဲ့ လစာကိုေတာ့ BMWEC (Burmese Migrant Workers' Education Committee) ဆိုတဲ့ မဲေဆာက္အေျခစိုက္ အဖြဲ ့အစည္းက တာ၀န္ယူေပးေပမယ့္ ၊ ကေလးေတြအတြက္ ေန့စဥ္ တေန့ သံုးခါ ထမင္းေကြ်း စာရိတ္ နဲ့ ေက်ာင္းအေဆာက္အဦးတို့ကိုေတာ့ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကို အနီးအနားက လွဴဒါန္းၾကတဲ့ အလွဴေငြမ်ား ၊ ကေလးတေယာက္ကို ေက်ာင္း၀င္ေၾကးအျဖစ္ တစ္ခါပဲ ေကာက္တဲ့ ဘတ္ ၁၀၀ ကိုသံုးျပီး ၊ ကေလးေတြအတြက္ စားစရိတ္ တစ္လ ဘတ္ တစ္ေသာင္း ၅ေထာင္ ကို မနည္းဖူလံုေအာင္ ရုန္းကန္လႈပ္ရွားရတယ္လို့ ဘုန္းဘုန္းက ရွင္းျပပါတယ္ ။

ေမးခ်င္တာေတြျပီးေတာ့ မြန္းတည့္ခ်ိန္ေလာက္ျဖစ္ေနျပီဆိုေတာ့ ထမင္းစားသြားၾကလို့ ဘုန္းဘုန္းကေျပာလို့ ၊ ထမင္း၀ိုင္းကို ထိုင္ျဖစ္လိုက္ၾကပါတယ္ ။ အဲဒီမွာ မနက္က ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကို အနားက အလွဴ ့ရွင္တစ္ေယာက္ပို့ခဲ့တဲ့ ထမင္းနွဲတစ္ပန္းကန္ကိုျမင္ေတာ့ ထမင္းနွဲသိပ္ၾကိဳက္တဲ့ကြ်န္မ ၊ ထမင္းမစားျဖစ္ေတာ့ပဲ ထမင္းနွဲပဲ စားျဖစ္ခဲ့ပါတယ္ ။ အမွန္ေျပာရရင္ေတာ့ ထမင္းစားပြဲ၀ိုင္းမွာ ယင္ေကာင္ေတြ ပလူပ်ံေနတာပါပဲ ။ ဒါေပမယ့္လည္း ကိုယ့္ကိုေစတနာနဲ့ ေကြ်းတာအတြက္ေရာ ၊ ေနာက္ တကယ္လည္း ကြ်န္မသိပ္ၾကိဳက္တဲ့ ထမင္းနွဲျဖစ္တဲ့အတြက္ ၊ ကြ်န္မကေတာ့ တစြန္းျပီးတစြန္း ခပ္စားေနတာ ၊ ေနာက္ဆံုး အတူပါလာတဲ့ အမက “ဟဲ့ ဗိုက္နာဦးမယ္” ဆို ကြ်န္မလို လူေကာင္ခပ္ေပ်ာ့ေပ်ာ့ကို စိတ္ပူျပီး တားေတာ့မွ ရပ္ျဖစ္ပါေတာ့တယ္ ။ ကြ်န္မက စိတ္ထားသန့္သန့္နဲ့စားခဲ့လို့လားေတာ့ မသိ ... ယင္ေကာင္ေတြ တသီၾကီးနားထားတဲ့ ထမင္းနွဲေပမယ့္ ကြ်န္မ ၀မ္းမေလွ်ာခဲ့သလို ၊ ဗိုက္လည္း မနာခဲ့ပါဘူး ။ (ေတာ္ပါေသးရဲ့လို့လည္း ၀မ္းသာမိပါတယ္) ။

ျပန္ခါနီးမွာ ကြ်န္မတို့ကို လိုက္ပို့ေပးတဲ့ အလုပ္သမားအေရးေတြကို လိုက္လံေစာင့္ေရွာက္ေပးေနတဲ့ JACBA (Joint Action Committee for Burmese Affairs) မွ ကိုမိုးၾကိဳးက ကေလးေတြနဲ့ ခုလို သူ သင္ေပးထားတဲ့ သီခ်င္းတပုဒ္ကိုဆိုျပီး ၊ ကေလးေတြကို လက္ျပလို့ အဲဒီေက်ာင္းေလးက ထြက္ခြာလာခဲ့ပါေတာ့တယ္ ။



(ဆက္ရန္)

ပညာေရးခရီးစဥ္ (၃)

“ကုသိုလ္လည္းရ ၀မ္းလည္း၀” ဆိုတာ ဒီပညာေရးခရီးစဥ္မွာ ျမန္မာအစားအစာကို ၾကိဳက္နွစ္သက္တဲ့ကြ်န္မအတြက္ေတာ့ သိပ္မွန္တာပဲ ။ ခ်င္းမိုင္က အမအိမ္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း စားျဖစ္တာက အမရဲ့ ပီေအအကိုၾကီး ၀ယ္လာေပးတဲ့ အေၾကာ္မိ်ဳးစံု ... ဗယာေၾကာ္ ၊ (ထိုင္းစတိုင္နဲ့ေက်ာ္ထားတဲ့) စမူဆာေၾကာ္ .. စသည္ျဖင့္ ။ ထိုင္းအခ်ဥ္ရည္က ျမန္မာျပည္ကလို မဟုတ္ေပမယ့္ စားလို့ေတာ့ေကာင္းသား ။ ေလယာဥ္ေပၚမွာ ေကြ်းတဲ့အစားအစာေတြကို မစားနိုင္ ၊ စကၤာပူေလယာဥ္ကြင္းတုန္းက စားထားခဲ့တဲ့ sandwich ကလည္း ဗိုက္ထဲမွာ ေျခရာေပ်ာက္သြားတဲ့ အခ်ိန္ဆိုေတာ့ ၊ အေၾကာ္စံုက တယ္စားေကာင္းေပါ့ ။ ေနာက္ေန့ေတြမွာ ခ်င္းမိုင္မွာ ရသမွ် အစားအစာေတြ ... သေဘာၤသီးေထာင္း ၊ သရက္သီးေထာင္း ၊ ေကာက္ညွင္းနဲ့ သရက္သီး ၊ ရွမ္းေခါပုတ္ေက်ာ္ ၊ အ၀စားအသားကင္ေတြ စသည္ျဖင့္တို့ကို အမက လိုက္ေကြ်းတဲ့အျပင္ ၊ ျမန္မာျပည္ရဲ့ နယ္စတိုင္ မုန့္ဟင္းခါးေကာင္းေကာင္း ၊ လက္ရာေကာင္းေကာင္းနဲ့ ျမန္မာ ထမင္းဟင္းေတြကိုလည္း အမ အေမက ခ်က္ေကြ်းလို့ အ၀တီးလိုက္ရေသး ။ ေနာက္ ခ်င္းမိုင္မွာရွိတဲ့ တဆိုင္တည္းေသာ ျမန္မာထမင္းဆိုင္ကဟင္းေတြကလည္း စားေကာင္းသား ။

သရက္သီးဆိုရင္ အစိမ္း အမွည့္ ၊ အသုတ္ လုပ္စားမလား ၊ မုန့္ထဲ ထည့္စားမလား ၊ ဒီအတိုင္း တၾကြပ္ၾကြပ္ ကိုက္စားမလား ၊ ဆားရည္စိမ္စားမလား ၊ ငရုတ္သီးမႈန့္ ငံျပာရည္နဲ့ စားမလား ၊ အခ်ဥ္ထုတ္စားမလား ၊ ထမင္းနဲ့ စားမလား .. ဘယ္လိုျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္လို စားရစားရ သရက္သီးဆို အေသအလဲၾကိဳက္ျပီး ၊ အ၀တ္အစား နဲ့ လက္ဆြဲအိတ္ေတြေတာင္ သရက္သီးတံဆိပ္ကို ၾကိဳက္နွစ္သက္စြာ ၀ယ္တတ္တဲ့ ကြ်န္မအတြက္ေတာ့ ထိုင္းနိုင္ငံမွာ သရက္သီးေပါတာ အလြန့္အလြန္ ေပ်ာ္စရာပါပဲ ။ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း စျပီးစားတာက သရက္သီးသုတ္ စပ္စပ္ နဲ့ အုန္းနို့စမ္းထားတဲ့ ေကာက္ညွင္းနဲ့သရက္သီး ။ ေနာက္ အလံုးမပ်က္ အခြံခြာ အေမွ်ာင္းေလးေတြလုပ္ထားျပီး ၊ လံုး၀မခ်ဥ္ဘဲ မာလကာသီးလို ခပ္ ၾကြပ္ၾကြပ္၀ါးလို့ရတဲ့ ၊ ထိုင္းေတြကေတာ့ သၾကား-ငရုတ္သီး (သို့) sauce တမိ်ဳးနဲ့ နွစ္စားတတ္ၾကတဲ့ သရက္သီးစိမ္း ။ တထုတ္ကိုမွ ၁၀ဘတ္ဆိုေတာ့ စားတာေပါ့ ။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ေမေမ့ကို ေျပာျပေတာ့ ၊ သူေျပာတာ ျမန္မာျပည္မွာလဲ အဲလို စားသရက္ဆိုလား ရွိတယ္တဲ့ ။ ကြ်န္မကေတာ့ ျမန္မာျပည္တုန္းက စားေတာင္မစားဘူး ။ မဲေဆာက္ေရာက္ေတာ့လည္း မဲေဆာက္ကအမက ကြ်န္မသရက္သီးၾကိဳက္တာလည္းသိ ၊ စကၤာပူမွာ သရက္သီး ေစ်းၾကီးတယ္ဆိုတာသိေတာ့ သရက္သီးကို မျပတ္၀ယ္ထားျပီး ေကြ်းေတာ့တာပါပဲ ။


လံုး၀မခ်ဥ္ဘဲ မာလကာသီးလို ခပ္ ၾကြပ္ၾကြပ္၀ါးလို့ရတဲ့ ထိုင္းသရက္သီးစိမ္း


ေကာက္ညွင္းနဲ့ သရက္သီးမွည့္

မဲေဆာက္ဟာ ျမန္မာျမိဳ ့အေသးစားေလးျဖစ္တဲ့အျပင္ ေစ်းထဲမွာလည္း ျမန္မာအစားအစာ အရမ္းေပါပါတယ္ ။ ပထမဆံုး ကြ်န္မတို့သြားစားၾကတာ အိမ္နားက လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ - ျမန္မာစတိုင္နဲ့ လက္ဖက္ရည္ ၊ နံျပားနဲ့ ပဲျပဳတ္ ၊ ပဲပလာတာ ။ ေနာက္ေတာ့ ေစ်းထဲက အသုတ္စံု နဲ့ ၀က္သားဒုတ္ထိုး ။ အသုတ္စံုတစ္ပြဲမွာျပီး စားလဲကုန္ေရာ ၊ အာသာမေျပလို့ ေနာက္ထပ္ ေခါက္ဆြဲ ၾကာဇံသုတ္တစ္ပြဲထပ္မွာ ၊ ေနာက္ ၀က္သားဒုတ္ထိုး ၄-၅ ေခ်ာင္းေလာက္နဲ့အဆံုးသပ္ေတာ့ အမေတာင္ အံ့ၾသသြားတယ္ ။ ေနာက္တခါ အဲဒီ အသုတ္ဆိုင္သြားစားေတာ့ တခါတည္း အသုတ္ကို နွစ္ပြဲသုတ္ပါလို့ မွာထားရတယ္ ။ တစ္ပြဲနဲ့ဆို မေလာက္ဘူးေလ (ဒါေၾကာင့္ အမက အဲဒီအသုတ္ဆိုင္သြားရင္ နွစ္ပြဲစားတဲ့ဂ်စ္တူးကို သတိရတယ္လို့ ခုထိေျပာတုန္း) ။ မဲေဆာက္မွာေနတုန္း မနက္တိုင္း လက္ဖက္ရည္ ၊ အီၾကာေကြး ၊ ေကာက္ညွင္းေပါင္း ၊ ငခ်ိတ္ေပါင္း ၊ ပဲျပဳတ္ နံျပား ၊ စမူဆာ ၊ ပဲပလာတာ စတာေတြကို အမရဲ့ ပီေအအကိုၾကီးက မနက္တိုင္း တခုမဟုတ္တခု အဆင္သင့္၀ယ္ထားေပးတယ္ ။ စားေကာင္းေကာင္းနဲ့ ေန့စဥ္နီးပါးစားျဖစ္တဲ့ ထမင္း ဟင္း ကေတာ့ အမ လက္ရာေပါ့ ။

ဒီလိုနဲ့ “ကုသိုလ္လည္းရ ၀မ္းလည္း၀” တဲ့ ကြ်န္မ ပါးေတြေဖာင္း ေမးေစ့နွစ္ထပ္ျဖစ္ခ်င္လာလို့ ၊ ဒီေရာက္ေတာ့ တစ္ပတ္နွစ္ခါ အနည္းဆံုး ျပန္ အေျပးေလ့က်င့္ေနရပါတယ္ ဆိုရင္ စာဖတ္သူတို့ ျပံဳးစိစိျဖစ္သြားမလား မသိ း) ။

မဲေဆာက္မွာ အစားလည္းစားရင္း ၊ အဓိကရည္ရြယ္ခ်က္အတြက္ ေနာက္ထပ္ေက်ာင္းေတြကိုလည္း သြားေရာက္ခဲ့ပါတယ္ ။ ဒုတိယေရာက္တာကေတာ့ Social Action for Women (SAW) ဆိုတဲ့အဖြဲ ့က ဖြင့္လွစ္ထားတာ မိဘမဲ့ေဂဟာေလးပါပဲ ။ SAW အဖြဲ ့ဟာ ျမန္မာအမိ်ဳးသမီးမ်ားနဲ့ ကေလးမ်ားအတြက္ ပညာေရး ၊ က်န္းမာေရး ၊ ေနထိုင္ေရးတို့ကို ေစာင့္ေလွ်ာက္ေပးေနတဲ့ အဖြဲ ့တဖြဲ ့ျဖစ္ပါတယ္ ။ သူတို့ဦးစီးတဲ့ ပရိုဂရမ္ေတြထဲမွာ စြန့္ပစ္ခံရတဲ့ ျမန္မာကေလးေတြအတြက္ မိဘမဲ့ေဂဟာဖြင့္ျပီး ေစာင့္ေလွ်ာက္ေပးတယ္ ၊ မူလတန္း နဲ့ အလယ္တန္းေက်ာင္းကိုလည္း မိဘမဲ့ကေလးေတြပါ ေနနိုင္ဖို့ဆိုျပီး ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစားအေဆာင္နဲ့တြဲျပီး ဖြင့္ထားေပးပါတယ္ ။ ေနာက္ ထူးျခားခ်က္တခုအေနနဲ့ HIV/ AIDS ျဖစ္ေနသူ မိန္းမမ်ား နဲ့ သားသမီးမ်ားကို counseling & training ေပးျပီးေစာင့္ေလွ်ာက္တဲ့ ေဂဟာကိုလည္း ဖြင့္ထားပါတယ္ ။ SAW ဟာ တခ်ိဳ ့အဖြဲ ့အစည္းေတြက ေထာက္ပံ့ေၾကးရတယ္ဆိုေပမယ့္ ၊ သူတို့လုပ္ေနတဲ့ေနရာေတြမွာ လိုအပ္တဲ့ေငြေၾကးနဲ့ မလံုေလာက္တဲ့အတြက္ အဲဒီ ေဂဟာေတြက အမိ်ဳးသမီးေတြကို လက္မႈပညာသင္ေပးျပီး ၊ လက္မႈပစၥည္းေတြ ေရာင္းခ်ျပီး တဘက္တလမ္းမွ ၀င္ေငြရွာ ရပ္တည္ၾကပါတယ္ ။

အသက္ ၈ နွစ္ေအာက္ေလာက္ ကေလးေတြကိုထားတဲ့ SAW အဖြဲ ့ေအာက္က မိဘမဲ့ေဂဟာရဲ့ ပိတ္ထားတဲ့ တံခါးကို တြန္းဖြင့္၀င္လိုက္တဲ့အခါ ၊ ျခံ၀င္းထဲမွာ ေဆာ့ေနတဲ့ ကေလးငယ္ေတြကို ျမင္လိုက္ရပါတယ္ ။ seasaw ေတြ ၊ ဒန္းေတြ အရိပ္အာ၀ါသေပးတဲ့ သစ္ပင္ေတြ စိုစိုေျပေျပပန္းပင္ ဟိုတစ ဒီတစနဲ့ ျခံက်ယ္က်ယ္၀န္း၀န္းထဲ ကေလးေတြ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးစြာ ေျပးေနတာျမင္ရေတာ့ ၊ သူတို့ရဲ့ အပူအပင္ကင္းေနတဲ့ မ်က္နွာေလးေတြကို တခ်က္ေငးၾကည့္မိလိုက္တယ္ ။ သူတို့၀တ္ထားတဲ့ စြတ္က်ယ္လက္ျပတ္ေလးေတြ ၊ ေဘာင္းဘီတိုေလးေတြဟာ ႏြမ္းေနတယ္ ။ ေရခ်ိဳးျပီးခါစျဖစ္ပံုရတဲ့ တခ်ိဳ ့ကေလးေတြကေတာ့ မ်က္နွာမွာ သနပ္ခါးအေဖြးသားနဲ့ ။ တခ်ိဳ ့က်ေတာ့လည္း တေနကုန္ေဆာ့ထားပံုေပါက္ေပမယ့္ သိပ္ျပီး ညစ္ပတ္ေပေရေနတာမိ်ဳးေတာ့လည္း မဟုတ္ျပန္ဘူး ။





အဲဒီ မိဘမဲ့ေဂဟာကို ေစာင့္ေရွာက္ေပးေနတဲ့ အေဒၚၾကီး သံုးေယာက္ကိုျမင္ေတာ့ ၊ သူတုိ့ဟာ စား၀တ္ေနေရးအတြက္ လစာနည္းနည္းယူျပီး ဒီအလုပ္ကိုလုပ္ေနေပမယ့္ ၊ တကယ့္ေစတနာ ေမတၱာအျပည့္နဲ့ လုပ္ေနတယ္ဆိုတာ သိသာတယ္ ။ ကေလးေတြအေပၚ သူတို့ျပဳမူဆက္ဆံပံုေတြက တကယ့္ ကိုယ့္သားသမီးေျမးငယ္ေလးေတြလိုပဲျဖစ္ေနတာ ျမင္ရေတာ့ ကြ်န္မတကယ္ သူတို့ကို ေလးစားမိသလို ၊ ပီတိလည္းျဖစ္မိတယ္ ။ မိဘမဲ့ေဂဟာက ၾကီးသြားၾကတဲ့ ေကာင္မေလး ၄-၅ေယာက္ကလည္း ကေလးေတြကို ျပန္ ေစာင့္ေရွာက္ေပးဖို့ အဲဒီမွာပဲေနၾကတယ္ ။ အဲဒီမွာ ဓါတ္ပံုလိုက္ရိုက္ေတာ့ ပစၥည္းေတြကို ေသသပ္စြာစီရီထားတဲ့ မီးဖိုေခ်ာင္ ၊ ကေလးေတြရဲ့ အ၀တ္အစား စတာေတြကို အံဆြဲေလးေတြမွာ နာမည္ကပ္ျပီး သူ ့ဟာသူေလး တသီးတသန့္လုပ္ေပးထားေတြ စသည္ျဖင့္ စနစ္က်က်ေလးလုပ္ထားတာအတြက္ စိတ္ထဲမွာ အဲဒီေဂဟာကို ၾကီးၾကပ္သူေတြ ေစာင့္ေရွာက္သူေတြကို ခ်ီးက်ဴးမိတယ္ ။




အဲဒီေနာက္ သူတို့ဆီ ဧည့္သည္လာရင္ သိပ္ေပ်ာ္ပံုရတဲ့ကေလးေတြက ထိုင္းသီခ်င္းနဲ့ ကြ်န္မတို့ကို ကျပၾကတယ္ ။

ျမဴးၾကြတဲ့ေတးသံနဲ့တေျပးညီ လန္းဆန္းေနတဲ့ သူတို့မ်က္နွာေပၚက အျပံဳးေတြကုိၾကည့္ရင္း ဗြီဒီယိုရိုက္ရင္း ကြ်န္မျပံဳးလိုက္မိတယ္ ။ အဲဒီအျပံဳးေလးေတြ ေရရွည္တည္တံ့နိုင္ဖို့ တတ္နိုင္သမွ် ပံ့ပိုးရမယ့္တာ၀န္ ကြ်န္မတို့မွာ ရွိတယ္ ။


တံုးတိျဖစ္ေနတဲ့ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြ ရွိေနေပမယ့္ ၊ ကြ်န္မေရာက္ေနတဲ့အခ်ိန္တေလွ်ာက္လံုး အျပံဳးမပ်က္တဲ့ ဒီကေလးမေလးကိုေတြ ့ေတာ့ ၊ အလုပ္မွာ စိတ္ညစ္စရာၾကံဳရင္ ျငီးျငဴတတ္တဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ရွက္မိတယ္ ။



အမအိမ္ကယူသြားတဲ့ ဘီစကစ္ေတြကိုေ၀ေပးေတာ့ တန္းစီျပီး လက္အုပ္ေလးခ်ီ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းျပသျပီး ယူေနတဲ့ သူတို့ပံုရိပ္ေတြ ကြ်န္မရဲ့ နွလံုးသားမွာ တသက္စာတြက္ ကပ္ပါသြားတယ္ ။


အဲဒီမိဘမဲ့ေဂဟာမွာ ကြ်န္မအတြက္ စိတ္အထိခိုက္ရဆံုးအခ်ိန္ကေတာ့ ေအာက္မွာ ျပထားတဲ့ကေလးေလးကို ေတြ ့ရတုန္းကပါပဲ ။ သူ ့ကို ဗြီဒီယိုရိုက္ေနတုန္း ကြ်န္မမ်က္နွာမွာ စိတ္မေကာင္းတာ သိပ္ထင္ရွားေနတယ္လို့ေတာင္ အမက ေျပာေသးတယ္ ။ ေမြးတည္းက မ်က္စိမျမင္ ၊ နားမၾကား ၊ ပိုလီယိုလို အရိုးေတြလည္း မသန္မာလို့ လမ္းလဲေလွ်ာက္မရ ၊ ဟိုဘက္ လွိမ့္ ဒီဘက္ လွိမ့္ နဲ့ ပက္လက္ကေလး ျဖစ္ေနရတဲ့ ကေလးေလး ၊ ဒီၾကားထဲ အျမဲလိုလိုလည္း တက္ တတ္ေသးတယ္တဲ့ ။ မိဘမဲ့ေဂဟာရဲ့ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ မေနရင္ ၊ သူ ့အတြက္ တခုတည္းေသာ ေနရာက ပံုထဲမွာ ျပထားတဲ့ လွည္းေလးေပၚ ။




သူတို့ေလးေတြရဲ့ ဘ၀ဟာ ခုလို မိဘမဲ့ေဂဟာသာ မရွိခဲ့ရင္ ဘယ္လိုျဖစ္ေလမလဲ ။ ကြ်န္မတို့နိုင္ငံက မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြဟာ ကိုယ့္နိုင္ငံမွာလည္း ဆင္းဆင္းရဲရဲေနရ ၊ သူမ်ားနိုင္ငံကိုေရာက္ျပန္ေတာ့လည္း မ်က္နွာငယ္နဲ့ ထပ္ ဆင္းရဲရျပန္ ။ ဒုကၡေရာက္ေနသူေတြ ဒုနဲ့ေဒးပဲဆိုတာ .. ဘ၀ဆိုတာ လူတိုင္းတြက္ ျပႆနာေတြနဲ့ပဲ ဆိုတာကေတာ့ အမွန္ပါပဲ ... ဒါေပမယ့္ ကြ်န္မတို့လို ဒုကၡေရာက္မေနသူ ၊ သူတို့ေလာက္ ျပႆနာဆိုးေတြကို မၾကံဳရသူေတြက ကိုယ္တတ္နိုင္သေလာက္ေလး ၀ိုင္း၀န္းမကူညီဘူး ကိုယ့္အက်ိဳးစီးပြားပဲ တိုးတက္ေအာင္ လုပ္ျပီးရင္း လုပ္ေနၾကမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကြ်န္မတို့ ျမန္မာလူမိ်ဳးေတြရဲ့ အနာဂတ္အတြက္ ရင္ေလးမိပါေတာ့တယ္ ။


မွတ္ခ်က္ ။

မဲေဆာက္မွ ကေလး လူၾကီး လူငယ္ေတြကို အ၀တ္အစား စာအုပ္ေတြလည္း သယ္နုိင္သေလာက္ ၀ိတ္အကုန္သယ္သြားျပီး ေနရာေတြ ခြဲျပီးေပးခဲ့ပါတယ္ ။ အ၀တ္အစား စာအုပ္ေတြ၀ိုင္းရွာေပးဖို့ အကူအညီေတာင္းေတာ့ ၊ ကေလး လူၾကီး ေယာက္်ား မိန္းမ အရြယ္မိ်ဳးစံုအတြက္ အ၀တ္အစားေတြကို ရွာေပးျပီး ေသတၱာတစ္လံုး ခရီးသြားအိတ္ႏွစ္လံုးအျပည့္နဲ့ ေသခ်ာ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ထည့္ေပးတဲ့ စကၤာပူမွ မအိမ့္ (ကြ်န္မေခၚတာကေတာ့ မခိုင္) ၊ စာအုပ္အမိ်ဳးစံုကို ရွာေပးတဲ့ မေမ နဲ့ အ၀တ္အစားေတြ စာအုပ္ေတြ သယ္ဖို့အကူအညီလိုတိုင္း မနားမေနလိုက္လုပ္ေပးတဲ့ ကိုပီတိတို့မရွိခဲ့ရင္္ ျဖစ္ေျမာက္မွာမဟုတ္ဘူးလို့ ဒီပို့စ္နဲ့အတူ ေျပာလိုက္ပါရေစ ။ ဘာလို့လဲဆိုေတာ့ ကြ်န္မရဲ့ ဒီခရီးစဥ္မွာ သူတို့ရဲ့ ပံ့ပိုးမႈမပါခဲ့ရင္ ခုေလာက္ထိ လုပ္နိုင္ခဲ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး ။

တဆက္တည္းမွာ စာဖတ္သူတို့ကို ရွင္းျပခ်င္တာ ... ကြ်န္မ ဒီပို့စ္ေတြေရးေနတာဟာ ကြ်န္မဘာလုပ္ခဲ့တယ္ဆိုတာကို ေျပာျပခ်င္တဲ့ ဆႏၵေၾကာင့္မဟုတ္ပါဘူး ။ ဟိုဘက္မွာ ဘယ္လိုအေျခအေန ရွိတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းေတြကို ကိုယ္တိုင္ၾကံဳေတြ ့ရတဲ့ ျဖစ္ရပ္မွန္ေတြ အေနနဲ့ ျပန္ေျပာျပတဲ့ သေဘာပါပဲ ။ တဆက္တည္းမွာ ကြ်န္မပို့စ္ေတြဖတ္ျပီး လိုအပ္ေနတဲ့ ကြက္လပ္ေလးေတြ ျဖည့္ဖို့ တတပ္တအားပါ၀င္ခ်င္တယ္ဆိုရင္လည္း ကြ်န္မကို ဆက္သြယ္နိုင္ပါတယ္ ။

(ဆက္ရန္)

ပညာေရးခရီးစဥ္ (၂)

မဲေဆာက္ကားဂိတ္မွာ အထုတ္ေတြခ်ျပီးျပီးခ်င္း ၊ မဲေဆာက္က အမတေယာက္ဆီ “အမေရ .. ေရာက္ျပီ” လို့ လွမ္းဖုန္းဆက္ေျပာျပီး ခဏၾကာေတာ့ အမလည္း ေရာက္လာပါတယ္ ။ မဲေဆာက္ျမိဳ ့ဟာ တကယ္ေတာ့ ျမန္မာေတြအမ်ားအျပားေနတဲ့ ေနရာဆိုတာ အဲဒီေရာက္မွ သိလိုက္ရတယ္ ။ မဲေဆာက္ျမိဳ ့ထဲမွာ ျမန္မာလိုေရးထားတဲ့ ဆိုင္းဘုဒ္ေတြနဲ့ ဆိုင္ေတြကိုျမင္ေတာ့ ျမန္မာျပည္ထဲ ျပန္ေရာက္သြားသလို ၊ စိတ္ထဲမွာ ၾကည္နူးမိတယ္ ။ ဒီလိုနဲ့ အမတို့အိမ္ေရာက္ေတာ့ အသင့္ျပင္ေပးထားတဲ့ အခန္းေလးထဲ ပစၥည္းေတြခ်ျပီး ၊ ေဘးအိမ္က ဖြင့္ထားတဲ့ ျမန္မာသီခ်င္းသံကို နားစြင့္လို့ ၊ ကြ်န္မရဲ့ မဲေဆာက္ခရီးစဥ္ကို စတင္လိုက္ပါေတာ့တယ္ ။

ေနာက္တေန့မွာေတာ့ မဲေဆာက္မွာရွိတဲ့ ေက်ာင္းေတြထဲက ေန့သစ္ေက်ာင္း (New Day School) လို့ အမည္ရတဲ့ ေက်ာင္းေလးကို သြားေရာက္ခဲ့တယ္ ။ အဲဒီေက်ာင္းက ထိုင္းနိုင္ငံေရာက္ေရြ ့ေျပာင္း အလုပ္သမားမ်ားကို လိုက္လံေစာင့္ေရွာက္ေပးေနတဲ့ Joint Action Committe for Burmese Affairs (JACBA) ဆိုတဲ့ အဖြဲ ့အစည္းက တည္ေထာင္ထားတာ တစ္နွစ္ေတာင္ မျပည့္ေသးပါဘူး ။ မူၾကိဳ မွ ျမန္မာေလးတန္းအထိ ေက်ာင္းသားဦးေရ ၈၉ ေယာက္ေလာက္ နဲ့ ဆရာ ဆရာမ ဆယ္ေယာက္ေလာက္ ရွိပါတယ္ ။ အဲဒီေက်ာင္းမွာ ကေလးေတြကို ျမန္မာျပည္သင္ရိုးညႊန္းတန္းအတိုင္းသင္တဲ့အျပင္ ၊ ေနာက္နွစ္မွာ ရွမ္းစာ နဲ့ ထိုင္းစာကိုပါ ျဖည့္စြက္ဖို့ အစီအစဥ္ရွိတယ္လို့ အဲဒီက ေက်ာင္းအုပ္က ရွင္းျပပါတယ္ ။


ေက်ာင္းထဲကို ၀င္လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ မူၾကိဳကေလးေတြကိုစာသင္တဲ့ ခေနာ္ခနဲ့ေက်ာင္းေဆာင္ေလးကို စတင္ျမင္ရပါတယ္ ။


က်န္တဲ့ေက်ာင္းသားေတြကိုေတာ့ အေပၚမွာ သြပ္အမိုးပဲရွိျပီး ၊ ေဘးဘက္ျခမ္းေတြမွာ တစ္၀က္ေလာက္သာကာထားတဲ့ ဒီေက်ာင္းေဆာင္မွာ အားလံုးစုသင္ပါတယ္ ။

ကြ်န္မတို့ေရာက္လာတာကိုေတြ ့ေတာ့ ျဖစ္သလိုေလးလုပ္ထားတဲ့ ကစားကြင္းမွာကစားေနၾကတဲ့ ကေလးေတြ ကြ်န္မတို့နားကို ေရာက္လာၾကတယ္ ။ သူတို့ေတြထဲမွာ တခ်ိဳ ့က မိဘမဲ့ေတြျဖစ္သလို ၊ အမ်ားအားျဖင့္ကေတာ့ အနီးအနားမွာရွိတဲ့ စက္ရံုအလုပ္သမားမ်ား ၊ စိုက္ပ်ိဳးေရးအလုပ္သမားမ်ားရဲ့ သားသမီးမ်ားျဖစ္ပါတယ္ ။ သူတို့မိဘေတြဟာ အျမဲတမ္း စက္ရံုေတြ ေျပာင္းေရႊ ့ရ ၊ ယာခင္းေတြကို ရာသီအလိုက္ ေျပာင္းျပီး စိုက္ပ်ိဳးေရးအလုပ္သမား လိုက္လုပ္ရဆိုေတာ့ ၊ တေနရာတည္းမွာ မေနနိုင္ၾကဘူး ။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီကေလးေတြဟာလည္း မိဘေတြေနရာေျပာင္းတယ္ဆိုရင္ ေက်ာင္းကထြက္ျပီး မိဘေတြရွိရာကို လိုက္ေျပာင္းၾကရတယ္ ။ အဲဒီအခါ သူတို့ ပညာေရးဟာလည္း တပိုင္းတစျဖစ္က်န္ရစ္ေပါ့ ။ ဒါေၾကာင့္ မဲေဆာက္မွာရွိတဲ့ တခ်ိဳ ့ေက်ာင္းေတြက ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစား အေဆာင္ေလးေတြ လုပ္ေပးထားတတ္ၾကတယ္ ။ ေန့သစ္ေက်ာင္းကေတာ့ ေက်ာင္း၀န္းရဲ့ ငွားရမ္းခ နဲ့ ဆရာဆရာမေတြအတြက္ လစာေတြကို ခရစ္ယာဥ္အဖြဲ ့တခုက ေထာက္ပံ့ေၾကးေပးထားတာကလြဲလို့ ၊ တျခားဘယ္ကမွ ေထာက္ပံ့ေၾကးမရတဲ့အတြက္ ၊ ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစား မထားနိုင္လို့ သူတို့ေက်ာင္းက ကေလးေတြဟာ ခုေက်ာင္းတက္လိုက္ ၊ ေနာက္ ေပ်ာက္သြားလိုက္နဲ့ ျဖစ္ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္ ။



အဲဒီေက်ာင္းမွာ နိင္ငံျခားအဖြဲ ့တခုက လာေဆာက္ေပးသြားတဲ့ ေရေလာင္းအိမ္သာတခုရယ္ ၊ ေရသန့္ရဖို့လုပ္ေပးသြားတဲ့ water filter တစံုရယ္ကလြဲလို့ ၊ ဘာမွထည္ထည္၀ါ၀ါမရွိလွပါဖူး ။ ကေလးေတြကို ေန့စဥ္ထမင္းေကြ်းဖို့ ၊ အပတ္စဥ္ အဟာရျဖစ္တဲ့ အစားအစာေတြေကြ်းဖို့ေတာင္ သူတို့မွာ အနိုင္နိုင္ျဖစ္ေနတဲ့ပံုပါပဲ ။ ဒီၾကားထဲ တေန့လုပ္မွ တေန့ စားရမယ့္ အလုပ္သမားေတြက သူတို့ကေလးေတြကို ေက်ာင္းကို လာပို့ဖို့ အခ်ိန္မေပးနိုင္ၾကဖူး ။ ဒီေတာ့ ေန့သစ္ေက်ာင္းက ကေလးေတြကို အိမ္နဲ့ေက်ာင္း အၾကိဳအပို့လုပ္ေပးရပါတယ္ ။ အဲလိုမွ သူတို့မလုပ္ေပးရင္လည္း အဲဒီကေလးေတြ ေက်ာင္းရဲ့ အရိပ္ေအာက္ ခိုလႈံခြင့္ နဲ့ ေက်ာင္းဆိုတာရဲ့ အဓိပၸါယ္ကို ခံစားနိုင္ခြင့္ တစ္သက္တာ ေပ်ာက္ဆံုးရဖြယ္ရွိတယ္ ။

ဒါနဲ့ အဓိက ေက်ာင္းမွာလိုအပ္ေနတာ ဘာလဲလို့ေမးေတာ့ ... ယိုင္ နဲ့ ေနတဲ့ ျခံစည္းရိုးလို့ အျဖစ္သာေခၚလိုရမယ့္ သူတို့ေက်ာင္း၀န္းကို ကာရံထားတာေတြကို ျပျပီး ၊ အုတ္တံတိုင္းေကာင္းေကာင္းလိုတယ္လို့ ေျပာပါတယ္ ။ ဘာလို့လဲဆိုေတာ့ သူတို့ေက်ာင္းက တဘက္ကမ္းနဲ့နီးေတာ့ ၊ ေသခ်ာ အကာအရံမရွိရင္ ကေလးေတြကိုလာ ခိုးယူျပီး တဘက္ကမ္းကို ေရာင္းစားခံရမွာကို စိတ္ပူလို့လို့ ရွင္းျပပါတယ္ ။ တဆက္တည္းမွာပဲ တခါ ကေလးတေယာက္ အဲလို ေပ်ာက္သြားျပီး တဘက္ကမ္းမေရာက္ခင္ေလး ျပန္ေတြ ့တဲ့အေၾကာင္း ေျပာျပတယ္ ။



ရွိစုမဲ့စု ပညာသင္ခြင့္ရတဲ့ ဘ၀ေလးကို ေရာင့္ရဲေနၾကတဲ့ ၊ အ၀တ္အစားအႏြမ္းေလးေတြ၀တ္ထားေပမယ့္ ေတာက္ပတဲ့မ်က္၀န္းေတြကို ပိုင္ဆိုင္ထားၾကတဲ့ ၊ ျပံဳးခ်ိဳေနတဲ့ မ်က္နွာေပးေလးေတြနဲ့ သူတို့ေက်ာင္းမွာသင္ထားတဲ့ ကဗ်ာေလးကို ကြ်န္မတို့ကို ရြတ္ဆိုျပတာကို ဗြီဒီယိုရိုက္ရင္း ကြ်န္မမ်က္၀န္းေတြ ေ၀၀ါးမသြားေအာင္ မ်က္ေတာင္ကို အခတ္ခတ္ပုတ္ခတ္လိုက္မိတယ္ ။ တခ်ိန္တည္းမွာ တတ္နိုင္သေလာက္ေလး သူတို့ေလးေတြရဲ့ ဘ၀ကို အကာအကြယ္ေပးခ်င္တဲ့စိတ္ျဖစ္လာတယ္ ။ ဒါေၾကာင့္ သူတုိ့ေက်ာင္းအတြက္ လုိအပ္ေနတဲ့ အုတ္တံတိုင္းကို လွဴဖို့ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္ ။

စကားေျပာေနတုန္း ေလေတြဒလၾကမ္းတိုက္ျပီး မိုးေတြ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလိုပဲ ရြာခ်လိုက္ေတာ့ မူၾကိဳေဆာင္ျဖစ္တဲ့ ခေနာ္ခနဲ့ သစ္သားအိမ္ေလးထဲ ကြ်န္မတို့ ေျပး၀င္လိုက္ၾကတယ္ ။ သြပ္မိုးကို တစ္၀က္ပဲမိုးထားနိုင္တဲ့ အဲဒီေက်ာင္းေဆာင္ေလးက ေဒါသတၾကီးရြာေနတဲ့ မိုးစက္ေတြအကုန္လံုးကို မဟန့္တားနိုင္ခဲ့လို့ မိုးေတြရိုေနတဲ့ၾကားမွာပဲ ေမးစရာရွိတာေလးေတြကို သူတို့ကို ကြ်န္မဆက္ေမးျဖစ္ခဲ့တယ္ ။ သူတို့ ေက်ာင္းမွာ ဘာေတြလိုအပ္ေသးလဲလို့ ေမးေတာ့ ... ကေလးေတြကို အပတ္စဥ္ အဟာရေကြ်းဖို့ ဘတ္ ၅၀၀ ၊ ကေလးေတြတြက္ ထမင္းစားေဆာင္ေလးေဆာက္ဖို့ ဘတ္ သံုးေသာင္း ၊ အုိးခြက္ပန္းကန္ေတြ နဲ့ ကေလးေတြတြက္ ေက်ာင္း၀တ္စံုေလးေတြ၀ယ္ဖို့ ဘတ္ တစ္ေသာင္းေက်ာ္ စတာေတြကို စာရင္းလိုက္မွတ္ရင္းနဲ့ပဲ ၊ စကၤာပူျပန္ေရာက္ရင္ ထီတစ္ေစာင္ အျမဲထိုးမွပဲလို့ ကြ်န္မစိတ္ကူးေပါက္လိုက္မိတယ္ ။ ထီထိုးလို့ ေပါက္မွပဲ ေနရာတိုင္းမွာ လိုအပ္ေနသမွ်ေတြ ကြ်န္မလွဴခ်င္သေလာက္ လိုက္လွဴနိုင္ေတာ့မယ္ ထင္တယ္ ။

ဒီလုိနဲ့ပဲ ဧည့္သည္လာတယ္ဆို ေပ်ာ္ျမဴးသြားတဲ့ ကေလးေလးေတြ ၊ လစာနည္းနည္းေလးရေပမယ့္ ေစတနာအျပည့္နဲ့ လုပ္ေပးေနတဲ့ ဆရာ ဆရာမေတြကို ႏႈတ္ဆက္လို့ ၊ အဲဒီကေလးေတြရဲ့ ေနာင္ ေန့သစ္ေပါင္းမ်ားစြာတြက္ အတတ္နိုင္ဆံုး ကူညီပံ့ပိုးသြားမယ္ဆိုတဲ့ စိတ္နဲ့ ေန့သစ္ေက်ာင္းကေန ကြ်န္မ လွမ္းထြက္ခဲ့ပါေတာ့တယ္ ။



ဘတ္ နွစ္ေသာင္းေက်ာ္က်တဲ့ အဲဒီတံတိုင္းကို ကြ်န္မနဲ့အတူ မေမ ၊ ကိုပီတိ ၊ မပန္ ၊ ကိုရဲမြန္ ၊ ေရြဂ်မ္းတို့က ၀ိုင္း၀န္းျပီး လွဴလိုက္တဲ့အတြက္ ခုဆိုရင္ ကေလးေတြ လံုျခံဳစြာစာသင္ၾကားေနနိုင္ျပီဆိုတာ သိရလို့ ၊ ေနာက္ျပီး ကိုယ္နဲ့ စိတ္တူကိုယ္တူ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ့ ေတြ ့ရလို့လည္း ကြ်န္မစိတ္ထဲၾကည္နူးမိတာ အမွန္ပါပဲရွင္ ။

ပညာေရးခရီးစဥ္ (၁) သို့

(ဆက္ရန္)

ပညာေရးခရီးစဥ္ (၁)

လူ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သိၾကတဲ့အတိုင္း မၾကာေသးခင္က ကြ်န္မ မဲေဆာက္ နဲ့ ခ်င္းမိုင္ဘက္ကို ေရာက္ခဲ့ပါတယ္ ။ အဲဒီခရီးစဥ္ကို သြားရတဲ့ အဓိကရည္ရြယ္ခ်က္ေတြကေတာ့ အဲဒီဘက္မွာရွိတဲ့ ျမန္မာကေလးေတြရဲ ့ပညာေရးကို ေငြေၾကးအေထာက္အပံ့ဆိုတာတင္မက တျခားဘာေတြပါ ကူညီနိုင္မလဲလို့ ေသခ်ာေလ့လာခ်င္တာရယ္ ၊ ေနာက္ ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ အေထာက္အပံ့ေတြ ေပးခ်င္တာရယ္ေၾကာင့္ပါပဲ ။

ခ်င္းမိုင္သြားမယ့္ေလယာဥ္က Budget Airline ကို စီးတာဆိုေတာ့ မနက္အေစာၾကီး ကြ်န္မတခါမွမေရာက္ဖူးေသးတဲ့ Budget Terminal ကေန ထြက္ပါတယ္ ။ ထိုင္းနယ္စပ္မွာရွိတဲ့ ကေလးေတြအတြက္ စာအုပ္ေတြ အ၀တ္အစားေတြလွဴဖို့ တတ္နိုင္သမွ်သယ္သြားတာဆိုေတာ့ သူတို့ေပးတဲ့၀ိတ္နဲ့ အံကိုက္အတိျဖစ္ေနလို့ ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ့ check-in counter ကို ေရာက္သြားတယ္ ။ တကယ္ခ်ိန္ၾကည့္ေတာ့လည္း ၀ိတ္နည္းနည္းေလးပိုတာကိုေတာင္ သူတို့က လက္မခံတဲ့တြက္ ဟိုထဲထည့္ ဒီထဲထည့္ အျမန္ ျပန္လုပ္ျပီး ၊ လက္ခံလိုက္ေတာ့မွ သက္ျပင္းခ်နိုင္တယ္ ။ သံုးနာရီၾကာတဲ့အခါမွာ ခ်င္းမိုင္ေလယာဥ္ကြင္းကို ေရာက္ျပီး ၊ လာၾကိဳမယ့္ အမကို ဖုန္းလွမ္းဆက္လိုက္တယ္ ။ သူ ့ကိုျမင္ေအာင္ဆိုျပီး အေ၀းမႈန္တဲ့ကြ်န္မ မ်က္မွန္လည္း ထုတ္တပ္ရေသးတယ္ ။ ကြ်န္မေရာက္တဲ့ ေဖေဖၚ၀ါရီလကုန္ အခ်ိန္ဟာ ထိုင္းမွာ ေႏြရာသီျဖစ္ခါစျဖစ္တဲ့အတြက္ ၊ ေလယာဥ္ကြင္းကထြက္တယ္ဆိုရင္ပဲ ခ်င္းမိုင္ရဲ့ ထြက္သစ္စေနမင္းက ကြ်န္မကို ႏႈတ္ခြန္းဆက္လိုက္ပါတယ္ ။

ေလယာဥ္ကြင္းကေန အမတို့အိမ္ကိုသြားရာလမ္းတေလွ်ာက္မွာ ခ်င္းမိုင္ရဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ကို ေလ့လာရင္း ၊ အမ နဲ့ စကားစျမည္ေျပာရင္းပါလာလိုက္တာ ကင္မရာထုတ္ျပီး ဓါတ္ပံုရိုက္ဖို့ေတာင္ ေမ့သြားတယ္ ။ အမွန္ေျပာရရင္လည္း ကြ်န္မစိတ္ထဲမွာ ရႈခင္းကို ဓါတ္ပံုရိုက္ဖို့ထက္ ၊ ေက်ာင္းေတြဆီကို ေျခဦးတည္ဖို့သာ စိတ္ေစာေနမိတယ္ ။ ကိုယ္သိပ္သြားခ်င္တဲ့ေနရာတခုကို ေရာက္လိုက္လို့လားမသိ ... မိုးမလင္းခင္ မနက္အေစာၾကီးတည္းက စကၤာပူမွထြက္လာရေပမယ့္ ၊ ကြ်န္မစိတ္ထဲလန္းဆန္းေနမိတယ္ ။ ေအာ္ ... လူဆိုတာ စိတ္သြားရာ ကိုယ္ပါတယ္ဆိုတာ မွန္ပါလားလို့ ေတြးလိုက္မိတယ္ ။

အမတို့အိမ္မွာပဲ ခဏနား စားေသာက္ျပီး ၊ ခ်င္းမိုင္မွာရွိတဲ့ ျမန္မာဆရာ ဆရာမေတြကို သင္တန္းေပးေနတဲ့ ၊ ေရြ ့ေျပာင္းအလုပ္သမားမ်ားကို အခမဲ့ သင္ၾကားေပးေနတဲ့ ၊ ခုခ်ိန္မွာေတာ့ ျမန္မာကေလးေတြအတြက္ မူလတန္းေက်ာင္းတေက်ာင္းကို စတည္ေထာင္ဖို့ၾကိဳးစားေနတဲ့ Education Burma (http://www.educationburma.net/) အဖြဲ ့က တာ၀န္ရွိသူေတြ ဆရာ ဆရာမတခ်ိဳ ့နဲ့ အရင္ ေတြ ့ျဖစ္ပါတယ္ ။ Education Burma ရဲ့ ထူးျခားတဲ့ အခ်က္ကေတာ့ ေက်ာင္းသားဗဟိုျပဳသင္ၾကားေရး (student-centered learning) ကို အထူးတလည္ လိုက္နာက်င့္သံုးတာပါပဲ ။ ေနာက္ ျမန္မာနိုင္ငံအတြင္းနဲ့ ၊ မဲေဆာက္ဘက္ပိုင္းမွ ျမန္မာဆရာ ဆရာမတခ်ိဳ ့ကိုလည္း ၊ ေက်ာင္းသားဗဟိုျပဳသင္ၾကားေရးနည္းစနစ္မ်ားနဲ့ ပတ္သက္ျပီး သင္တန္းေပးပါတယ္ ။ ကြ်န္မကလည္း ေက်ာင္းသားဗဟိုျပဳသင္ၾကားေရးနည္းစနစ္ေတြကို ေလ့လာ စိတ္၀င္စားသူတေယာက္ျဖစ္တဲ့အတြက္ သူတို့နဲ့ ကြ်န္မ ခ်င္းမိုင္မွာ ေနတဲ့ ရက္ပိုင္းအနည္းငယ္အတြင္း အၾကိမ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေတြ ့ဆံုေဆြးေႏြးျဖစ္ခဲ့တယ္ ။ အဲလို အေတြ ့အၾကံဳ အေတြးအေခၚေတြ ဖလွယ္ရတဲ့အတြက္လည္း ကြ်န္မစိတ္ထဲ တကယ္ပဲ ၀မ္းသာမိတယ္ ။

ခ်င္းမိုင္ဆိုတဲ့ျမိဳ ့ေလးဟာ ျမန္မာျပည္မွာ ကြ်န္မအျမဲေရာက္ဖူးေနၾက မႏၱေလးနဲ့ ခပ္ဆင္ဆင္ပဲလို့ စိတ္ထဲခံစားရတယ္ ။ ေနရာတိုင္းမွာ ဆိုင္ကယ္ေတြ အသံုးမ်ားၾကသလို ၊ လမ္းတည္ေဆာက္ဖြဲ ့စည္းပံုေတြကအစ ဆင္တူရိုးမွားျဖစ္တယ္လို့ ခံစားရတယ္ ။ ဆိုင္ကယ္စီးရမွာေၾကာက္တဲ့ ကြ်န္မလည္း ခ်င္းမိုင္ကို ေျခခ်တာနဲ့ သူမ်ားေမာင္းတဲ့ ဆိုင္ကယ္ေနာက္မွာပဲ လိုအပ္ရင္ လိုအပ္သလို စီးတတ္ေအာင္ က်င့္ရေတာ့တယ္ ။ စစီးတုန္းကေတာ့ နည္းနည္း ခပ္လန့္လန့္ပဲ ။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့လည္း ေနသားက်သြားပါတယ္ ။ ဒီလိုပဲေပါ့ ... လူဆိုတာ လုပ္ေနက်သြားရင္ လုပ္နိုင္သြားတာပါပဲ ။ မလုပ္ခင္သာ ေတြးပူျပီး ေၾကာက္ေနတတ္တာကိုး ။

အဲလိုနဲ့ ခ်င္းမိုင္မွာ ေတြ ့စရာရွိသူေတြတခ်ိဳ ့ကိုေတြ ့ျပီး ၊ ရက္အနည္းငယ္ၾကာေတာ့ မဲေဆာက္ဘက္ကုိ ဆင္းပါတယ္ ။

ခ်င္းမိုင္ကေန မဲေဆာက္ကိုသြားတဲ့လမ္းေတြဟာ မဲေဆာက္နားနီးတဲ့အခါ အေကြ ့အေကာက္ေတြမ်ားတတ္တယ္ ။ ကြ်န္မက ကားမမူးတတ္လို့ ေတာ္ေသးတယ္ ။ ငါးနာရီၾကာတဲ့ခရီးကို တေယာက္တည္းသြားရတာဆိုေတာ့ အေတာ္လည္း ျငီးေငြ ့စရာေကာင္းပါတယ္ ။ စကၤာပူ မေလးရွားသြားသလို coach ကားေတြပဲဆိုေတာ့ သြားရတာကေတာ့ သိပ္မပင္ပန္းလွပါဘူး ။ ၾကား ျမိဳ ့ေလးေတြမွာ ရပ္တယ္ဆိုေပမယ့္ မဲေဆာက္က ေနာက္ဆံုးမွတ္တိုင္မို့ ကြ်န္မလည္း ခပ္ေအးေအးပဲ နားက်ပ္တပ္ သီခ်င္းနားေထာင္ျပီး အိပ္လိုက္ ၊ ေဘးမွာ ျဖတ္ေက်ာ္လာတဲ့ သစ္ပင္ေတာတန္းေတြ ၾကည့္လိုက္နဲ့ လိုက္ပါလာခဲ့တယ္ ။

ခ်င္းမိုင္ကေန မဲေဆာက္ကို သြားရာလမ္းမွာ ထိုင္းရဲက ကားေပၚတက္ျပီး စစ္တာ နွစ္ခါၾကံဳပါတယ္ ။ သူတို့က ဘယ္လိုစစ္လဲဆိုေတာ့ ကားေပၚကိုတက္လာျပီး တခ်ိဳ ့ကို ပတ္စ္ပို့စ္ (သို့မဟုတ္) အေထာက္အထား ထုတ္ျပခိုင္းပါတယ္ ။ ကြ်န္မကေတာ့ သီခ်င္းနားေထာင္ရင္း ကိုယ့္ဘာသာ ဘာသိဘာသာေနလို့လားေတာ့ မသိ ... လာထုတ္ျပခိုင္းတာ မခံရပါဘူး ။ ကြ်န္မနဲ့ကားတစ္စီးထဲ တခ်ိဳ ့ကို ေအာက္ကိုဆင္းခိုင္းျပီး ၊ ၅မိနစ္ေလာက္ၾကာေအာင္ ေခၚစစ္တယ္ ။ အဲလိုစစ္တုန္း ကားက ေစာင့္ေနရတာေပါ့ ။ ပထမတခါစစ္တုန္းကေတာ့ ထိုင္းတိုင္းရင္းသားပံုစံနဲ့ အသားအေရ နီက်ဥ္က်ဥ္ နဲ့ ေတာသူေတာင္သားပံုစံေပါက္ေနတဲ့ ေကာင္မေလးတေယာက္ကို ကားေပၚက ဆင္းခိုင္းျပီး ဆက္ေပးမသြားေတာ့ပါဘူး ။ ညွိဳးငယ္တဲ့မ်က္နွာနဲ့ ေတာင္းေလးကို ပိုက္ျပီး ဆင္းသြားတဲ့ အဲဒီေကာင္မေလးကို ခုထိ ကြ်န္မ မ်က္စိထဲ ျမင္ေယာင္ေနမိတယ္ ။

မဲေဆာက္ျမိဳ ့ကို၀င္ခါနီးက် ဒုတိယတေခါက္စစ္ျပန္တယ္ ။ ျမန္မာျဖစ္ဖို့မ်ားတဲ့ (ကြ်န္မတြက္ ျမန္မာနဲ့ ထိုင္း ခြဲရတာ ေတာ္ေတာ္ေလး ခဲယဥ္းပါတယ္) အကိုၾကီးတေယာက္ကို ကားေပၚကဆင္းခိုင္းျပီး ျပန္တက္ခြင့္ မေပးေတာ့ဘူး ။ အဲဒီအကိုၾကီးကို ပထမတေခါက္စစ္တုန္းကလဲ ကားေပၚကဆင္းခိုင္းျပီး ၊ သူတို့ စိတ္တိုင္းက် ေမးျမန္းျပီးမွ ကားေပၚျပန္တက္ခြင့္ ေပးခဲ့တယ္ ။ ဒုတိယအၾကိမ္မွာေတာ့ ဘာလို့လဲမသိ ... သူ ့ကို ကားေပၚျပန္တက္ခြင့္ မေပးေတာ့ဘူး ။ အေထာက္အထား စာရြက္တရြက္ (သို့မဟုတ္) စာအုပ္တအုပ္ရဲ့ အေရးပါပံုကို အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကြ်န္မမ်က္၀ါးထင္ထင္ေတြ ့လိုက္ရတယ္ ။ အဲဒီအကိုၾကီးကို ျမန္မာလို့ စိတ္ထဲမွာ ထင္ထားတဲ့ကြ်န္မ ကိုယ့္ျမန္မာလူမိ်ဳး သူမ်ားနိုင္ငံမွာ ခုလို သူမ်ားလက္ခုတ္ထဲကေရ ျဖစ္ေနရတဲ့ဘ၀ကိုလည္း ရင္နာမိတယ္ ။

ကမာၻမွာရင္ေဘာင္တန္းနိုင္ဖူးတဲ့ နိုင္ငံတနုိင္ငံျဖစ္ခဲ့တဲ့ ျမန္မာျပည္ဟာ ခုခ်ိန္မွ ကမာၻ ့အဆင္းရဲဆံုးနိုင္ငံစာရင္း၀င္ေနတာ ၊ ျမန္မာျပည္သူေတြဟာ ဒုကၡသည္ဘ၀ေတြေရာက္ တျခားနိုင္ငံထဲ ခိုလႈံေနရတာ ... အဲဒီအေျခအေနက လြတ္ေျမာက္ဖို့ ဘာလုပ္ၾကရမလဲ ဆိုတဲ့ အေတြးေတြ ေခါင္းထဲ ပလံုစူေနတုန္း ၊ ကြ်န္မစီးလာတဲ့ကားလည္း မဲေဆာက္ကားဂိတ္ကို ၀င္ေရာက္သြားပါေတာ့တယ္ ။

(ဆက္ရန္)

Different Learning Styles

လူေတြဟာ တစ္ေယာက္နဲ့တစ္ေယာက္ ဘာသာရပ္ ၊ နည္းပညာေတြကို ေလ့လာသင္ယူပံု မတူညီၾကဘူး ။ တခ်ိဳ့က လက္ေတြ ့လုပ္မွ နားလည္သလို ၊ တခ်ိဳ့ကေတာ့ သီအိုရီေတြဖတ္ျပီး ၊ ပတ္သက္တဲ့ေမးခြန္းေတြနဲ့ ပတ္သက္တဲ့အေျဖေတြကို ျပန္စဥ္းစားျပီး ေလ့လာတတ္တယ္ ။ လူတစ္ေယာက္ဟာ ကိုယ့္ရဲ့ learning style ကို သိတဲ့အခါ ၊ ကိုယ္ပိုင္ အားသာခ်က္ အားနည္းခ်က္ ေတြကို လိုသလိုအသံုးခ်ျပီး ၊ ေလ့လာသင္ယူရာမွာ ပိုထိေရာက္နိုင္တယ္ ။ ထိုနည္းတူ သင္ၾကားပို့ခ်သူကလည္း ၊ ကိုယ့္အတန္းထဲကလူေတြရဲ့ ေယဘူယ် learning style ေတြကို သိထားတဲ့အခါ ၊ အဲလိုအေျခအေနကို ဖန္တီးလို့ သင္ၾကားပို့ခ်ခ်က္ေတြကို သင္တန္းသားေတြ ခပ္ျမန္ျမန္ နားလည္နိုင္ေအာင္ ျပဳလုပ္နိုင္တယ္ ။ ဒါေၾကာင့္ Learning Style ဆိုတာဟာ အေရးၾကီးတဲ့အခန္းက႑တခုျဖစ္တယ္ ။

North Carolina State University မွ တင္ျပထားတဲ့ Index of Learning Style (ILS) ကို ေလ့လာၾကည့္ၾကရေအာင္ ။

The Index of Learning Styles is an on-line instrument used to assess preferences on four dimensions (active/reflective, sensing/intuitive, visual/verbal, and sequential/global) of a learning style model formulated by Richard M. Felder and Linda K. Silverman. The instrument was developed by Richard M. Felder and Barbara A. Soloman of North Carolina State University.[1]

=======================================

ဒီေနရာကို သြားျပီး ၊ ကိုယ့္ learning style ဟာ ၊ အဲဒီ 4 dimensions မွာ ၊ ဘယ္လိုအပိုင္းေတြ က်ေရာက္ေနသလဲ သိရေအာင္ ၊ ေမးခြန္းေတြ ေျဖနိုင္တယ္ ။ ေမးခြန္းေတြရဲ့ ရလဒ္ကို ခုလို ဒီေနရာမွာ အေသးစိတ္ ရွင္းျပထားပါတယ္ ။ ေအာက္မွာေတာ့ ကြ်န္မ အက်ဥ္းခ်ံဳးျပီး ဘာသာျပန္လိုက္ပါတယ္ ။

(၁) Active & Reflective Learners: [2]

Active Learner ေတြဟာ ေလ့လာသင္ယူခ်က္ေတြကို အျမဲမွတ္မိနားလည္ေနနိုင္ဖို့ ၊ လက္ေတြ ့လုပ္တာျဖစ္ျဖစ္ ၊ တျခားသူေတြနဲ့ ေဆြးေႏြးဖလွယ္တာျဖစ္ျဖစ္ ၊ သူမ်ားကိုျပန္ရွင္းျပတာျဖစ္ျဖစ္ လုပ္ေလ့ရွိတယ္ ။

Reflective Learner ေတြကေတာ့ ပထမဆံုး ကိုယ့္ဘာသာေတြးေတာစဥ္းစားတတ္တယ္ ။

Active Learner ေတြက အဖြဲ ့လိုက္ေလ့လာရတာ အားသန္ျပီး ၊ Reflective Learner ေတြကေတာ့ တစ္ဦးစီ လုပ္ရတာ ပိုနွစ္သက္တယ္ ။

သူတို့ေျပာေလ့ရွိတဲ့စကားမ်ား ..
“ဘယ္လိုျဖစ္လာမလဲ လုပ္ၾကည့္လိုက္ရေအာင္” (Active Learners)
“အရင္စဥ္းစားၾကည့္ရေအာင္” (Reflective Learners)

ဒီ Dimension မွာ ၊ လူေတြဟာ တဘက္ကို နည္းနည္းပိုအားသန္တတ္ၾကေပမယ့္ ၊ ညီမွ်မႈတခုနားမွာပဲ ရွိသင့္တယ္ ။ သိပ္အစြန္းမေရာက္သင့္ဘူး ။ ေရာက္လြန္းရင္ ဘာမွမေတြးေတာပဲ လက္ေတြ ့အရမ္းလုပ္မိ ၊ အမွားေတြေပၚလာနိုင္သလို ၊ ေတြးေတာလြန္းေနတာပဲဆိုရင္လည္း လက္ေတြ ့ဘာမွမျဖစ္လာနိုင္ဘူး ။

(၂) Sensing & Intuitive Learners: [2]

Sensing Learner ေတြဟာ ရွိဖူးျပီးသား ပုစာၦမိ်ဳးေတြကို သင္ထားဖူးတဲ့ အခ်က္အလက္ေတြနဲ့ စနစ္တက်ေျဖဆိုခ်င္ၾကတယ္ ။ သင္ျပမထားေသးတာေတြကို ေျဖဆိုဖို့ ၀န္ေလးတယ္ ။ သူတို့ေတြဟာ အေသးစိတ္ေလ့လာတတ္ၾကျပီး ၊ မွတ္သားရတဲ့အေလ့အထ အားသန္တတ္တယ္ ။ လက္ေတြ ့ကို ပိုဦးစားေပးၾကတယ္ ။

Intuitive Learner ေတြကေတာ့ အထပ္ထပ္လုပ္ေနရတာ မနွစ္သက္တတ္ၾကဘူး ။ အသစ္ကိုရွာေဖြ ေလ့လာ တီထြင္ခ်င္တတ္ၾကတယ္ ။ အခ်က္အလက္ေတြ မွတ္သားထားရျခင္း ၊ အဆင့္လိုက္တြက္ခ်က္နည္းေတြကို မၾကိဳက္ၾကဘူး ။

ျဖစ္သင့္တာကေတာ့ .. တခ်ိဳ့တခ်ိန္ေတြမွာ ပံုေသနည္းေတြပဲမလိုက္ဘဲ ၊ တီထြင္ၾကံစထိုးေဖာက္တတ္ရမယ္ ။ တခ်ိဳ့အခ်ိန္ေတြမွာလည္း မွန္ကန္တယ္လို့ သတ္မွတ္ထားတဲ့ အခ်က္အလက္ေတြနဲ့ ေသခ်ာတြက္ခ်က္တတ္ရမယ္ ။

(၃) Visual & Verbal Learners: [2]

ဒါကေတာ့ သိပ္အထူးရွင္းျပစရာလိုမယ္မထင္ပါဘူး ။ Visual Learner ေတြက ပံုေတြ ၊ ဂရပ္ဖ္ေတြ ၊ chart ေတြ ၊ demostration ၊ ဗြီဒီယို စသည္တို့ၾကည့္ျပီး ၊ သင္ၾကားရတာကို အားသန္တယ္ ။ Verbal Learner ေတြကေတာ့ စကားနဲ့ ရွင္းျပ ၊ ေရးျပတာကို ပိုနားလည္တတ္ၾကတယ္ ။

ကြ်န္မထင္ပါတယ္... လူတိုင္းက ဒီ dimension မွာေတာ့ မွ်တမႈရွိၾကမွာပါ ။ စကားေတြပဲ နားေထာင္ေနရရင္ ၊ ျငီးေငြ ့လာသလို ၊ ပံုေတြခ်ည္းပဲ ျမင္ေနရရင္လည္း ၊ စိတ္အာရံုလြင့္တတ္တယ္ ။ ဒီေတာ့ ၂ ပိုင္းလံုး ကြ်န္မတို့တြက္ လိုအပ္တယ္လို့ ျမင္ပါတယ္ ။

(၄) Sequential & Global Learners: [2]

ဒီဟာကို ဘာသာျပန္ရတာ နည္းနည္းေတာ့ ခက္တယ္ ။ ကြ်န္မတတ္နိုင္သေလာက္ ရွင္းျပရရင္... Sequential Learner ေတြဟာ သင္ခန္းစာတခုခ်င္းစီ ဆက္စပ္ျပီးမွ ၊ သင္ခန္းစာကို နားလည္တတ္ေလ့ ရွိတယ္ ။ Global Learner ေတြကေတာ့ အေၾကာင္းအရာအမ်ားၾကီးကို ခ်ျပထားတဲ့အထဲ ၊ အားလံုးကို လံုးေစ့ပတ္ေစ့နားမလည္ရင္ေတာင္ ၊ ခ်ံဳၾကည့္ျပီး ဟိုနည္းနည္း ဒီနည္းနည္းနဲ့ အျမန္ဆံုးအခ်ိန္မွာ လိုအပ္တာေတြဆြဲထုတ္ျပီး ၊ ပုစာၱေတြကို ေျဖၾကားေလ့ ၊ သိခ်င္တာကို ေလ့လာေလ့ရွိတယ္ ။

============================================

အေပၚမွာျပထားတာကေတာ့ ILS ေမးခြန္းေတြကို ေျဖဆိုထားတဲ့ ကြ်န္မရဲ့ learning preferences ကို ကိုယ္စားျပဳတဲ့ရလဒ္ပါ ။ ကြ်န္မရဲ့ ရလဒ္က ဘာကိုညႊန္ျပထားလဲဆိုေတာ့ ... dimension ၃ခုမွာ ကြ်န္မဟာ စေကး ၁-၃ ညီမွ်စြာေနတဲ့ထဲ ပါပါတယ္ ။ ကြ်န္မရဲ့အဓိက အားသန္တဲ့ဘက္ကေတာ့ Active Learner အေနနဲ့ပါ ။

ဒီရလဒ္က ကြ်န္မအတြက္ေတာ့ မွန္သင့္သေလာက္မွန္တယ္ဆိုရမယ္ ။

ကြ်န္မက လက္ေတြ ့လုပ္ရတာ ၊ အဖြဲ ့လိုက္ အိုင္ဒီယာေတြ ေဆြးေႏြးရတာ ၊ သူမ်ားကို ျပန္ရွင္းျပျပီး သူေမးတဲ့ေမးခြန္းေပၚအေျခခံလို့ အေျဖထပ္ထုတ္ရတာ အားသန္တယ္.. ဒါေပမယ့္ တခါတေလေတာ့လည္း ကိုယ့္ဘာသာ သီးသန့္ေလး စဥ္းစားခန္း၀င္တတ္တယ္ ။ အထူးသျဖင့္ ဒႆနနဲ့ဆိုင္တဲ့ေနရာမိ်ဳး ။

ဗမာျပည္တုန္းက က်က္တတ္တဲ့အက်င့္ရခဲ့တဲ့ကြ်န္မဟာ စာက်က္ျပီးေျဖရတာ ၊ က်က္ထားတာကို စနစ္တက်ျပန္အသံုးခ်ရတာကို နွစ္သက္တယ္ ။ ဒါေပမယ့္ ဒစ္ဂ်စ္တယ္လ္ေခတ္မွာ တီထြင္မႈဆိုတာ အျမဲကပ္ပါေနရတာေၾကာင့္ ၊ ေနာက္.. အရာရာဟာ စနစ္တက်ခ်မွတ္ထားတဲ့ နည္းလမ္းေတြနဲ့ပဲ ေျဖရွင္းလို့မရတာေၾကာင့္ ၊ innovation ဆိုတာကိုလည္း တတ္ေျမာက္လာတယ္ ။

အဆင့္လိုက္သင္ယူရတာ နွစ္သက္ေပမယ့္လည္း ၊ ေလ့လာသင္ၾကားစရာေတြ မ်ားျပားလြန္းတဲ့ ဒီေလာကမွာ ဟိုခုန္ ဒီခုန္နဲ့ ေယာင္ေျခာက္ဆယ္ကြ်န္မ global learner လည္း ျဖစ္ေနတယ္ ။

===============================================

ဒီေမးခြန္းေတြဟာ ေထာက္ပံ့တဲ့ tool အျဖစ္သာ သံုးသင့္ျပီး ၊ ေမးခြန္းေတြကရတဲ့ ရလဒ္ဟာ ေျဖဆိုသူတိုင္းတြက္ ၊ တသမွတ္ထဲ မွန္တယ္ မွားတယ္လို့ေတာ့ မေျပာနိုင္ပါဘူး ။ လူတိုင္းဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ပိုင္ learning style ကို ပိုသိသင့္တယ္လို့ ေအာက္မွာ ခုလို ေဖာ္ျပထားပါတယ္ ။

ILS users should be aware of two important points:

(1) The ILS results provide an indication of an individual's learning preferences and an even better indication of the preference profile of a group of students (e.g. a class), but they should not be over-interpreted. If someone does not agree with the ILS assessment of his or her preferences, trust that individual's judgment over the instrument results.

(2) A student's learning style profile provides an indication of possible strengths and possible tendencies or habits that might lead to difficulty in academic settings. The profile does not reflect a student's suitability or unsuitability for a particular subject, discipline, or profession. Labeling students in this way is at best misleading, and can be destructive if the student uses the label as justification for a major shift in curriculum or career goals. (A learning style preference also does not serve as an excuse for a bad grade on the student's last physics test.[1]

ဒီပို့စ္ဟာ စာဖတ္သူမ်ားတြက္လည္း အက်ိဳးရွိပါေစလို့ ေမွ်ာ္လင့္ရင္း .... ။

References:

(1) http://www4.ncsu.edu/unity/lockers/users/f/felder/public/ILSpage.html
(2) http://www4.ncsu.edu/unity/lockers/users/f/felder/public/ILSdir/styles.htm

ပညာေတာ္သင္အပိုင္းနဲ့ ပတ္သက္ေသာ ေဆြးေႏြးခ်က္

ဒီပို့စ္ကေတာ့ ဘေလာဂါ့တစ္ေယာက္ရဲ့ ရင္တြင္းျဖစ္ခံစားခ်က္ေတြပါ ။ ဒီပို့စ္ကို သူက ကြ်န္မကိုေပးထားခဲ့တာၾကာပါျပီ.. သူ ့ဘေလာဂ့္မွာ တင္ဖို့အေၾကာင္းအရာမတိုက္ဆိုင္ မတင္ျဖစ္တာနဲ့ ၊ ကြ်န္မကပဲ ဒီမွာ တင္ေပးဖို့ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္ ။ ပညာေရးနဲ့ ပတ္သက္တဲ့ သူ ့ေဆြးေႏြးခ်က္ကို ဖတ္ၾကည့္လိုက္ရေအာင္... ။

မဆံုးႏိုင္တဲ့ သံသရာ ေတြထဲမွာ ပညာသင္ျခင္း ဆိုတာလည္း ပါ၀င္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ္ ဆိုလိုခ်င္တာက ပညာရဲ႕ အဆံုးအစ မရွိတဲ့သေဘာကို မဟုတ္ပါဘူး။ ပညာဟူသည္ ဆံုးခန္းတိုင္သည္၊ ၿပီးဆံုးသည္လုိ႔ မရွိပဲ ေလ့လာ ဆည္းပူးသေလာက္ ဆက္လက္ တိုးတက္ေနမဲ့ သေဘာရွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာခ်င္တာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ သံသရာ လည္ေနတဲ့အျဖစ္၊ အစဥ္မျပတ္ေသးတဲ့ အျဖစ္ကို ေျပာခ်င္တာပါ။ အဲဒီသံသရာက ဘာလဲဆိုေတာ့ ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာ ပညာသင္ထြက္ျခင္းဆိုတဲ့ သံသရာပါပဲ။ ဘ၀ျဖစ္တည္တဲ့ သံသရာက အဆံုးအစ မထင္ဘူးလို႔ ဆိုၾကေပမဲ့ အခုသံသရာကေတာ့ အစရွိပါတယ္။

ဘယ္ကစလဲဆိုေတာ့ မင္းတုန္းမင္းတရာႀကီး လက္ထက္ ကေနာင္မင္းသား အိမ္ေရွ႕စံျဖစ္ကတည္းကလို႔ ဆုိရမွာေပါ့။ အဂၤလိပ္ေတြနဲ႔ စစ္မက္ယွဥ္ၿပိဳင္တဲ့အခါ ျမန္မာေတြ အေရးနိမ့္ရတဲ့ အျဖစ္ကို ေကာင္းစြာသံုးသပ္မိတဲ့ ကေနာင္မင္းသားႀကီးဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံကို စက္မႈႏိုင္ငံေတာ္ အျဖစ္ထူေထာင္ဖို႔အတြက္ စတင္ႀကိဳးပမ္းခဲ့တယ္လို႔ မွတ္သားရပါတယ္။ ဒီအခါမွာ လိုအပ္တဲ့ လူ႔အရင္းအျမစ္ေတြ ရရွိဖို႔အတြက္ ဥေရာပႏိုင္ငံေတြမွာ စက္မႈ၊လက္မႈ အတတ္ပညာေတြကို သင္ၾကားဖို႔ ပထမဆံုးေသာ ပညာေတာ္သင္မ်ားကို ေစလႊတ္ခဲ့တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အဲဒီက စတာပါပဲ။ ယေန႔ ေျပာေျပာေနတဲ့ brain drain တို႔ brain gain တို႔က အဲဒီအခ်ိန္ကတည္းက စျဖစ္ခဲ့တာေပါ့။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ပညာေတာ္သင္ လႊတ္လိုက္တဲ့ အထဲမွာ တခ်ဳိ႕လည္း ျပည္ေတာ္ကို ျပန္ေရာက္သူရွိရဲ႕၊ တခ်ဳိ႕လည္း တျပည္သူနဲ႔ အိမ္ေထာင္ရက္သား က်ၿပီး မျပန္ျဖစ္ေတာ့ပဲ အဲဒီႏိုင္ငံမ်ားမွာပဲ အေျခခ်ခဲ့ၾကတာေပါ့။ ဒီပို႔စ္မွာေတာ့ ဦးေႏွာက္ယိုစီးမႈ အေၾကာင္းကို ကၽြန္ေတာ္ မေဆြးေႏြးပါဘူး။ ဒီအေၾကာင္းကိုလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ေဆြးေႏြးၿပီးပါၿပီ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူမ်ဳိးေတြ ႏိုင္ငံရပ္ျခားကို ပညာသင္ဖို႔ ထြက္ေနလိုက္ၾကတာ ၾကာၿပီေပါ့။ အခုခ်ိန္အထိ အဆံုးမသတ္ ႏိုင္ေသးပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘိုးေဘးေတြ လက္ထက္ကလည္း ထြက္ရတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေဖအေမေတြ လက္ထက္ကလည္း ထြက္ရတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လက္ထက္လည္း ထြက္ရတယ္။ ေဟာ… ကၽြန္ေတာ္တို႔ သားေျမးျမစ္ေတြ လက္ထက္မွာေကာ ဒီလိုပဲ ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာ ပညာသြား သင္ေနရအံုးမွာလား။ မ်ဳိးဆက္ေတြလည္း မ်ားခဲ့ၿပီ။ ဒီသံသရာက မဆံုးႏိုင္ေသးပါဘူး။ ကိုယ့္ေျမကိုယ့္ေရမွာပဲ အဆင့္ျမင့္ပညာေတြ သင္ၾကားလို႔ မရလို႔လား။ မသင္ၾကားေပးႏိုင္လို႔လား။ ပညာသင္ၿပီး ျပန္လာတဲ့သူေတြက မိမိတို႔သင္ထားတဲ့ ပညာေတြနဲ႔ ထပ္မံတိုးပြားေအာင္၊ ဆက္လက္ လက္ဆင့္ကမ္း မျဖန္႔ေ၀ႏိုင္လို႔လား။ ဒါမွမဟုတ္ အဲဒီလူေတြကပဲ ည့ံေနလို႔လား။ ေနာက္တစ္ခ်က္ ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာ ေငြကုန္ေၾကးက်ခံၿပီး သင္လာတဲ့ ပညာေတြက အသံုးမ၀င္လို႔လား။ ေခတ္မမီေတာ့ လို႔လား။ အခုေခတ္ေပၚ ပညာရပ္ေတြ၊ နည္းပညာေတြကို မိမိတို႔ ျပည္တြင္းမွာပဲ အိုးမကြာ၊ အိမ္မကြာနဲ႔ မသင္ၾကားႏိုင္ဘူးလား။ အဲဒီအခြင့္အေရးေတြ ေနာက္မ်ဳိးဆက္ေတြ ဘယ္ေတာ့ရမွာလဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ အရင့္အရင္ ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာ ပညာဆည္းပူးလာၾကတဲ့ သူေတြရွိရဲ႕ နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ဘာလို႔ တိုင္းတပါးကို ထြက္ေနၾကရေသးတာလဲ။ ကမာၻနဲ႔အမွီ ရင္ေဘာင္တန္း ေနႏိုင္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔မွာ လုပ္ႏိုင္တဲ့ အစြမ္းအစ မရွိၾကလို႔လား။ ေမးခြန္းေတြ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ ျပႆနာတိုင္းမွာ ေျဖရွင္းစရာ နည္းလမ္းကေတာ့ ရွိရမွာပါ။

ဘယ္ပညာရပ္ နယ္ပယ္ကိုပဲ ၾကည့္ၾကည့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီမွာ အားရစရာ ေကာင္းတဲ့ ပညာရပ္ နယ္ပယ္ဆိုတာ မရွိပါဘူး။ အၿမဲတမ္း ေနာက္က်ေနတာခ်ည္းပါပဲ။ လူ႔စြမ္းအား အရင္းအျမစ္ မရွိရတာနဲ႔၊ နည္းပညာနိမ့္က်ေနရတာနဲ႔၊ စသည္ျဖင့္ မရွိတာေတြခ်ည္းပဲ လံုးလည္ခ်ာလည္လိုက္ေနတယ္။ ဒါကေတာ့ ဒို႔ျမန္မာျပည္က ထြင္လိုက္တာလို႔ ေျပာစရာလည္း ဘာမွ မရွိဘူး။ တီထြင္မႈေတြကို ျမင္ရဖို႔ေ၀းစြ ကၽြန္ေတာ္တို႔အဖို႔ ျမန္မာလူမ်ဳိး သိပၸံပညာရွင္ဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရ ကိုေတာင္ မၾကားဖူးဘူး။ အဲဒီစကားလံုးပိုင္ရွင္ေတြ ဘယ္ေတာ့ ေပၚလာမလဲ ဆိုတာလည္း မသိဘူး။ ဒါေတြရဲ႕ မူရင္းလက္သည္ေတြကို လုိက္ရွာၿပီး အျပစ္ဖုိ႔ေနလို႔လည္း ဒီသံသရာက ဆံုးမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြကပဲ လက္ရွိအခ်ိန္က စၿပီးေတာ့ ႀကိဳးစားရပါမယ္။ မိေ၀း၊ဖေ၀းနဲ႔ တိုင္းတပါးမွာ အခ်ိန္ကုန္၊ ေငြကုန္ခံၿပီး သင္ၾကားလာခဲ့တဲ့ ပညာေတြနဲ႔ မိမိတို႔ ႏိုင္ငံနဲ႔ လူမ်ဳိးအတြက္၊ မိမိတို႔က ျဖစ္လာမယ့္ မ်ဳိးဆက္ေတြ အတြက္ အစြမ္းကုန္ လုပ္ေပးၾကရပါမယ္။ ႏိုင္ငံတိုးတက္ဖို႔ အတြက္ မ်ဳိးဆက္ႏွစ္ဆက္၊ သံုးဆက္ရင္းရင္ ရမယ္ဆိုတဲ့ ကြန္ျမဴနစ္ဆန္ဆန္၊ သီအိုရီလိုလို စကားတစ္ခု ၾကားဖူးပါတယ္။ စကားအျဖစ္ပဲ ရွိတာပါ။ ဘယ္သူမွ မရင္းၾကပါဘူး။ ဘယ္သူမွလည္း မလုပ္ခဲ့ၾကပါဘူး။ အားလံုးက ပိုေနၿမဲ၊ ၾကားေနၿမဲ၊ ေရသာလိုက္ၿပီး ေနသာသလိုသာ ေနခဲ့ၾကတာပါ။ ျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္ စြမ္းစြမ္းတမံဆိုတာ မရွိခဲ့လို႔ ဒီေန႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံက ဒီလိုအျဖစ္မ်ဳိးကို ေရာက္ေနတာပါ။

ဘယ္မွာလဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီက ႏိုင္ငံတကာ အဆင့္အတန္းမီွတဲ့ တကၠသိုလ္ေတြ၊ ေက်ာင္းေတြ။ ဘယ္မွာလဲ အဆင့္ျမင့္ နည္းပညာေတြကို သင္ၾကားေပးႏိုင္တဲ့ သူေတြ။ ဘယ္မွာလဲ နည္းပညာရပ္ေတြကို ေလ့လာဆည္းပူးဖို႔ သုေတသန စင္တာေတြ၊ စမ္းသပ္ခန္းေတြ၊ ေထာက္ပံ့မႈေတြ။ ယေန႔ကမာၻမွာ ေခတ္စားေနတဲ့ ပညာေတြကို တိုင္းတပါးမွာပဲ သြားသင္ယူႏိုင္တာပါ။ သင္ယူၿပီး ျပန္လာတဲ့ သူေတြကလည္း ျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္ ျပန္အသံုးမခ်ႏိုင္ေတာ့ အလဟႆပဲေပါ့။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ဒီပညာသင္ ထြက္ျခင္း သံသရာက မဆံုးႏိုင္ျဖစ္ေနတာပါပဲ။ ဒီလိုမ်ဳိးဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မ်ဳိးဆက္ေတြကိုလည္း ႏိုင္ငံတကာ တကၠသိုလ္ေတြကို စာသင္ဖို႔ လြတ္ရအံုးမွာပါ။ ပိုက္ဆံေတြလည္း ကုန္အံုးမွာပါ။

ၾကည့္အံုးေလ။ ပတ္၀န္းက်င္ႏိုင္ငံေတြ၊ ေဒသတြင္းႏိုင္ငံေတြနဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္ၿပီးေတာ့။ စပါးစိုက္တဲ့ ေနရာမွာေတာင္ စပါးအေျခာက္ခံေခၽြေလွ႔ဖို႔ နည္းပညာမရွိလို႔ သူမ်ားဆီက ယူရသတဲ့။ ငါးေမြးျမဴေရး၊ ေရလုပ္ငန္းနဲ႔ပတ္သတ္လို႔ ဗီယက္နမ္လို ႏိုင္ငံက အကူအညီေပးရသတဲ့။ ျပည္တြင္းမွာ ဓာတ္ေျမၾသဇာ အလုံအေလာက္ မထုတ္ႏိုင္လို႔ ဘဂၤလားေဒရွ္က တင္သြင္းရသတဲ့။ တျခားက႑ေတြမွာလည္း ထိုနည္းႏွင္ႏွင္ပါပဲ။ ဒီလို အေသးအဖြဲေတြမွာေတာင္ ကိုယ္စြမ္းကိုယ္စနဲ႔ မလုပ္ႏိုင္ဘူးဆိုရင္ ၿဂိဳဟ္တုလြတ္ဖို႔၊ အာကာသနည္းပညာတို႔ ဆုိရင္ ေ၀းေရာ။

ဗီယက္နမ္လို ႏိုင္ငံမ်ဳိးမွာ တကၠသိုလ္ေတြေတာင္ စာသင္တဲ့ တကၠသုိလ္က သပ္သပ္၊ ပေရာဂ်က္ေတြ လုပ္တဲ့ တကၠသိုလ္က သပ္သပ္ဆိုၿပီး ရွိသတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီက ေလးႏွစ္၊ ငါးႏွစ္ေလာက္ အလြတ္က်က္ၿပီး ေျဖလာတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြမွာ ဘာလက္ေတြ႔မွ မရွိဘူး။ သက္ဆိုင္ရာ ဘြဲ႔တစ္လံုးသာ ရသြားတယ္ အဲဒါနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဘာတစ္ခုမွ ဟုတ္တိပတ္တိ မသိဘူး။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီ ဘာသာရပ္ေတြကို ဘယ္နားမွာ သြားအသံုးခ်ရမလဲဆိုတာလဲ မသိၾကဘူး။ ေရွ႕ဆက္ၿပီးေတာ့လည္း အဲဒီဘြဲ႕ႀကီးနဲ႔ အလုပ္လုပ္စားလို႔လည္း မရပါဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔ပါလိမ့္။

ဒီျဖစ္စဥ္ႀကီးဟာ အစိုးရတစ္ခုတည္းနဲ႔သာ ဆိုင္တဲ့ ျပႆနာ မဟုတ္ပါဘူး။ တမ်ဳိးသားလံုးနဲ႔ ဆိုင္တဲ့ ျပႆနာပါ။ အားလံုးက ၀ိုင္း၀န္းၾကံဆၿပီး ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ျမင္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ပါမွ ေရရွည္ေကာင္းစားမယ့္ အျဖစ္ပါ။ အဓိက အခန္းက႑မွာ ဘယ္သူရွိမလဲဆိုတာေတာ့ မေျပာေတာ့ပါဘူး။ ႏိုင္ငံတိုးတက္ဖို႔ အဓိကျဖစ္တဲ့ အရင္းအျမစ္ ဟာ ပညာေရးပါ။ ဟိုးေရွး ေျမရွင္ပေဒသရာဇ္ေခတ္မွာ ဆိုရင္ေတာ့ ပညာမတတ္လို႔၊ နည္းပညာ မရွိလို႔ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး။ ႐ုိး႐ိုးပဲ လယ္ယာလုပ္ကိုင္ စားေသာက္ၾကလို႔၊ ဓား၊လွံကိုင္ၿပီး စစ္တိုက္တဲ့ ေခတ္ဆိုေတာ့ အားလံုးက သူမသာ ကိုယ္မသာပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ ဒီဘက္ေခတ္မွာေတာ့ ပညာဟာ အေရးပါလာပါၿပီ။ နည္းပညာေခတ္မွာ နည္းပညာ မရွိရင္ေတာ့ ငမိုက္သားမုဆိုး နင့္ခ်ည္းသာ ခံေပေတာ့ ဆိုတဲ့ အျဖစ္မ်ဳိးကို ေရာက္သြားပါလိမ့္မယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ စပါးတစ္တင္းရဖို႔အတြက္ အခ်ိန္ေတြ၊ လုပ္အားေတြ၊ ေခၽြးေတြ ရင္းၿပီး မစို႔မပို႔ေငြေလးနဲ႔ လူလုပ္ေနရတဲ့ အခ်ိန္မွာ စကၠန္႔နဲ႔အမွ် ခ်ပ္စ္ျပားေလးေတြကို ထုတ္ၿပီး ေဒၚလာသန္းခ်ီရေနတာဟာ နည္းပညာေၾကာင့္ပါပဲ။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေနာက္မ်ဳိးဆက္ေတြ အတြက္ ဘယ္လိုလုပ္ေပးၾကမလဲ။ ဘာေတြ လုပ္ေပးႏိုင္ၾကလဲ။ ဒီအတိုင္းပဲ ထားခဲ့မွာလား။ ဒါမွမဟုတ္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ႏိုင္ငံကို အေမရိကန္ကို၊ သို႔မဟုတ္ ဥေရာပတိုက္ကို ေရႊ႕ၾကမလား။

တစ္ခုခုေတာ့ လုပ္ၾကဖို႔သင့္ၿပီဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ မျဖစ္စေလာက္ ဉာဏ္ေလးနဲ႔ မမီ့တမီ စဥ္းစားတင္ျပ လိုက္ရပါတယ္။ မွားယြင္းေနပါက လမ္းမွန္ကို တည့္မတ္ေပးၾကပါ။

ဆုထူးပန္ သီရိမဂၤလာကန္ေတာ္ ပရဟိတဘုန္းေတာ္ၾကီးသင္ေက်ာင္း

ဆုထူးပန္ သီရိမဂၤလာကန္ေတာ္ ပရဟိတဘုန္းေတာ္ၾကီးသင္ေက်ာင္း ဖဲြ႕စည္းပံုဇယား

ပဓာန နယက ဆရာေတာ္ အ႐ွင္သလႅာပ႑ိတ (ႏိုင္ငံေတာ္ ေထရ၀ါဒဗုဒၶသာသနာျပဳ ၾသ၀ါဒါစရိယ၊
အဂၢမဟာပ႑ိတ၊ အဂၢမဟာဂႏၶ၀ါစကပ႑ိတ၊ ဂိုဏ္လံုး၀န္ေဆာင္နာယက၊
ျမိဳ႕နယ္ သံဃနာယကဥကၠ႒၊ ဆုထူးပန္ပရိယတၱိစာသင္တုိက္၊ တာေမြျမိဳနယ္၊ ရန္ကုန္ျမိဳ႕၊
ဖုန္း - ၀၁ ၅၄၅ ၉၈၀။)
အက်ိဳးေဆာင္ဆရာေတာ္ ဘဒၵႏၱ ေမာဓာ၀ီ (ျဗဟၼာ့၀ိဟာရေက်ာင္း၊ ငါးထပ္ၾကီးဘုရားအနီး၊ ဗဟန္းျမိဳ႕နယ္။
ဖုန္း - ၀၁ ၅၄၆ ၁၀၈)
တုိက္အုပ္ဆရာေတာ္ ဦးေကာ၀ိဒ
ပညာေရးတာ၀န္ခံ ဦးေက်ာ္ေဇာ၀င္း (ဆရာေက်ာ္)၊ ဖုန္း ၀၅၆ ၂၁၃၃၄(သန္လ်င္)
အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴး (စီမံ) ဦးလွစိန္
အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴး (ပညာ) ဦးက်င္လိႈင္
ဆရာမမ်ား ေဒၚသီတာ B.A (Myan;) Final Year - သူငယ္တန္း (က)

ေဒၚေလးေလးႏြယ္ B.A (Geo) First Year - သူငယ္တန္း (ခ)

ေဒၚျမျမခိုင္ B.A (Myan;) - ပထမတန္း

ေဒၚေႏြးေႏြး႐ွိန္ B.A (Myan;) - ဒုတိယတန္း

ေဒၚေအးလဲ့ေမာ္ B.A (Myan;) - တတိယတန္း

ေဒၚသႏၱာဦး B.A (Geo;) - စတုတၳတန္း

ေဒၚထိပ္တင္၀င္း B.A (His;) Second Year - အေထြေထြ

------------

မူလတန္းဆင့္ မိဘမဲ့ ဖမဲ့ မိမဲ့ ဆင္းရဲႏြမ္းပါး ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူ စုစုေပါင္း = ၂၅၁

ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစား ေက်ာင္းသားႏွင့္ ေက်ာင္းမွ တာ၀န္ယူသင္ၾကားေပးထားေသာ အထက္တန္း၊ အလယ္တန္း ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူစာရင္း = ၃၁

မူလတန္းဆင့္ (ဘ.က) ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူစာရင္း စုစုေပါင္း = ၂၅၁
------------

ကိုမ်က္လံုးပို့စ္မွ ကူးယူတင္ျပပါသည္ ။

ရန္ပံုေငြကိစၥ

ဒီကိစၥကို ကြ်န္မစဥ္းစားေနမိတာ ၾကာပါျပီ ။ ကြ်န္မတို့ဗမာလူမိ်ဳးေတြဟာ လွဴခ်င္ ကူညီခ်င္ၾကတယ္ ။ စကၤာပူမွာဆိုလည္း ဘာအေရးျဖစ္ျဖစ္ တေယာက္ေယာက္က အလွဴေကာက္တယ္ဆိုရင္ တျခားဗမာေတြကလည္း တတ္နိုင္သမွ်၀င္ပါၾကတာပဲ ။ ဒါေပမယ့္ ခက္ေနတာ.. လွဴနိုင္တဲ့ပမာဏထက္ လွဴစရာေတြပိုမ်ားေနတယ္ ။ ကြ်န္မတို့ နိုင္ငံမွာ ကေလးေတြ မိဘမဲ့ျဖစ္ေနတယ္.. စာမသင္နိုင္ဘူး.. တခ်ိဳ့ဆင္းရဲေနသူေတြ လူေနမႈအဆင့္အတန္း အရမ္းခ်ိဳ့တဲ့စြာ ေနရတယ္.. ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း ဘုရားေတြ သာသနာ့ေရးအတြက္လည္း လွဴခ်င္ေသးတယ္.. တျခား ကိစၥေတြ ေပၚလာတိုင္းလဲ လွဴခ်င္တယ္ ။ ဒီေတာ့ လွဴစရာေတြမ်ားတယ္ ။ လူေတြက regular donation ထက္ ၊ ad-hoc donation ေတြပဲ လွဴနိုင္ၾကေတာ့တယ္ ။

ကြ်န္မအျမင္မွာေတာ့ အခမဲ့သင္ၾကားေပးေနတဲ့ေက်ာင္းေတြ ျဖစ္ေျမာက္ဖို့ဆိုတာ အနည္းဆံုး regular donor အဖြဲ ့တဖြဲ ့ရွိသင့္တယ္ ။ ရန္ပံုေငြမရွိရင္လည္း လည္ပတ္မရတဲ့ သူတို့အေျခအေနမွာ ၊ ျဖစ္ခ်င္တာေတြထက္ ျဖစ္သင့္တာ ျဖစ္နိုင္တာကိုပဲ ဦးစားေပးေနရတယ္ ။ ေရွ့တိုးဖို့ထက္ ေနာက္ျပန္ဆုတ္ခ်င္ဆုတ္ေနရမယ္ ။ ရန္ပံုေငြမေလာက္တဲ့အခါ ဆရာမေတြ လစာမေပးနိုင္ ၊ လက္ခံထားျပီးသားကေလးေတြကို ေထာက္ပံ့ခ်င္သေလာက္ မေထာက္ပံ့နိုင္တာေတြ ျဖစ္လာနိုင္တယ္ ။

ဒါေၾကာင့္ ကြ်န္မတို့ နိုင္ငံအသီးသီးက ဗမာေတြအေနနဲ့ ဘေလာဂါ့ေတြရဲ့ရန္ပံုေငြလိုမိ်ဳး ေကာက္ခံျပီး (be it regular or ad-hoc basic) ၊ ေက်ာင္းအသီးသီးကို regular donor အေနနဲ့ ျပန္ခြဲေ၀လွဴဒါန္းခ်င္တယ္ ။ ဒီလိုလုပ္နိုင္ဖို့ ဘေလာဂါ့ေတြထဲက အမာခံ လွဴဒါန္းသူတခ်ိဳ့ ၊ ဒိုင္ခံ လုပ္ေဆာင္ေပးသူတို့ လိုပါတယ္ ။ ကြ်န္မကိုယ္တုိင္ကလည္း အမာခံတေယာက္အေနနဲ့ လုပ္ဖို့ ဆံုးျဖတ္ျပီးသားပါ ။

ကြ်န္မတို့ အဲဒီကိစၥေလး ေဆြးေႏြးၾကရေအာင္လား ။ အားလံုးရဲ့အျမင္ေလးေတြကို သိပါရေစ ။

Formal vs Non-Formal Education

This is a repost of what ko soe htet mentioned at NGO website forum

Here's some definitions regarding formal and nonformal education.

Formal education is properly associated with schools. A more precise definition is supplizd by Coombs (1973), “the hierarchically structured, chronologically graded educational system running from primary school through the university and including, in addition to general academic studies, a variety of specialized programs and institutions for full-time technical and professional training”.

Nonformal education is instruction that is not obligatory and structured and is learned outside the context of a formal school. The term is often used in reference to adult education.

Nonformal (NFE) has been defined (Kleis. 1973. p. 6) as any intentional and systematic educational enterprise (usually outside of traditional schooling) in which content is adapted to the unique needs of the students (or unique situations) in order to maximize learning and minimize other elements which often occupy formal school teachers (i.e. taking roll, enforcing discipline, writing reports, supervising study hall, etc.). Nonformal education is more learner centered than most formal education. It has to be Learners can leave anytime they are not motivated. NFE tends to emphasize a cafeteria curriculum (options, choices) rather than the prescribed, sequential curriculum found in schools. In NFE human relationships are more informal (roles of teachers and students are less rigid and often switch) than in schools where student-teacher and teacheradministrator roles are hierarchical and seldom change in the short term. NFE focuses on practical skills and knowledge while schools often focus on information which may have delayed application. Overall NFE has a lower level of structure (and therefore more flexibility) than schools.

Even less structured is informal education which deals with everyday experiences which are not planned or organized (incidental learning). When these experiences are interpreted or explained by elders or peers they constitute informal education (Kleis.1973. pp. 3-4).

Some examples will help clarify formal, nonformal, and informal education. Formal education occurs in a typical public high school classroom. Nonformal education occurs with such organizations as Scouts which are less structured than schools, allowing youth more choices, providing less curricular sequencing, and enforcing it even less.

In Myanmar, there's some related works in non-formal education present but not developed as a system yet. We're still need to do many, more.

မဲေဆာက္မွ Children Development Centre အေၾကာင္း

ဇင္ကိုလတ္အီးေမးလ္မွတဆင့္သိရေသာ မဲေဆာက္ေက်ာင္းကို ေငြလွဴျပီး ၊ ေနာက္ထပ္ နွစ္စဥ္လွဴခ်င္ရင္ ဘယ္လိုအစီအစဥ္ရွိလည္းလို့ ထိုေက်ာင္းတာ၀န္ခံ ကိုေဇာ္ထြန္းကို အီးေမးလ္နဲ့ေမးျမန္းခဲ့ပါတယ္ ။ တကယ္ေတာ့ ကြ်န္မစိတ္ကူးထဲမွာ အဲလိုမိ်ဳးေလးလုပ္ခ်င္ေနတာ ၾကာျပီ ။ နွစ္စဥ္ေက်ာင္းတေက်ာင္းကို သီးသန့္လွဴမယ္ေပါ့ ။ ေမာင္ရန့္ကိုေတာင္ ေျပာမိေသးတယ္.. ဘေလာဂါ့ေတြေပါင္းျပီး အဲလို အဖြဲ ့အစည္းမိ်ဳးေလး ေထာင္ခ်င္တယ္လို့ ။ ခု ကြ်န္မတို့ ဘေလာဂ့္စာအုပ္ထုတ္ျပီး ရတဲ့အျမတ္အစြန္းနဲ့ ထိုသို့ေသာ ပရဟိတေတြလုပ္ဖို့ အစီအစဥ္ရွိပါတယ္ ။ မျဖစ္ခင္ေတာ့ ကြ်န္မဘာသာပဲ တတ္နိုင္သေလာက္ေလး လွဴမယ္လို့ ဆံုးျဖတ္မိတယ္ ။


Students at book donation (သူတို့ရဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အျပည့္နဲ့ ျဖဴစင္ျပီး အျပစ္ကင္းစင္တဲ့မ်က္နွာမ်ားက ကြ်န္မကို ဖမ္းစားခဲ့ပါတယ္)

ကြ်န္မေရးဖူးသလိုပဲ အလွဴေတြထဲ ပညာေရးအလွဴက အလြန္မြန္ျမတ္တယ္လို့ ထင္ပါတယ္ ။ ဒီ မဲေဆာက္ကေက်ာင္းေလးဟာဆိုရင္လည္း နယ္စပ္က မရွိမဲ့ကေလးေတြ ပညာရဖို့ ေဒါက္တာစင္သီယာေမာင္အပါအ၀င္ အဖြဲ ့မွ ၁၉၉၅ တည္းက ဆရာမ၂ေယာက္နဲ့ ဖြင့္လွစ္ခဲ့တာပါ ။

-----------------------------------
Children Development Centre (C.D.C) school, was commenced on June 3rd, 1995 to meet the education and daycare needs of the health workers employed at Mae Tao Clinic. At the first start of the school year, it had only two teachers and thirty children. Since the CDC has expanded every year as the needs of the Burmese community has grown; and now provides daycare and education services to the children of staff employed at Mae Tao Clinic and Burmese Migrant Workers. The school has grown exponentially over the last seven years and in 2004, CDC spilt its students into two groups to meet the increased demand for more space and resources. One group is for Primary School Children aged 6 to 16 years and Nursery school, for children aged 2 and half to 6 years old. The Nursery school was delayed in finding a proper place suitable for younger children. Finally, the nursery school could formally open at January 4th, 2004; near Mae Tao Clinic. At the school year term on June 2004, about 136 children enrolled in the nursery school. These children were divided into three groups, daycare (aged 2 to 3 and half years), Nursery (aged 4 to 5 and half years) and Kindergarten (aged 6 to 8 years old)
----------------------------------

အဲဒီမွာ လွဴနိုင္တာေတြကေတာ့ တနွစ္စာ ေနေရးထိုင္ေရး ၊ စားေသာက္စရိတ္ ၊ ေက်ာင္းသံုးစာအုပ္ စာေရးကိရိယာမ်ား ၊ ေက်ာပိုးအိတ္ ဖိနပ္ ေစာင္ စသည့္ လိုအပ္ေသာ အသံုးအေဆာင္မ်ား ... ေက်ာင္းသားတေယာက္တြက္ ပ်မ္းမွ် တနွစ္ကို ထိုင္းဘတ္ ၁၉၂၇၀ (စကၤာပူေဒၚလာ ပ်မ္းမွ် ၉၆၅ေဒၚလာေလာက္) က်မည္ဟု ထိုေက်ာင္းမွ ကိုယ္စားလွယ္ ကိုေဇာ္ထြန္းက အီးေမးလ္ပို့ျပီး ကြ်န္မကို ေအာက္ပါအတိုင္းစာရင္းျပပါတယ္ ။




ေက်ာင္းတြင္က်င္းပေသာ ဆဲဗင္းဇူလိုင္အထိမ္းအမွတ္


CDC School မွ အဖြဲ ့သားမ်ား



ဒီပံုထဲက အနာဂတ္ရဲ့ၾကယ္ပြင့္ေလးေတြ ေတာက္ပနိုင္ဖို့ ကြ်န္မတို့မွာ တာ၀န္ရွိတယ္ ။ ကြ်န္မတို့တေတြ တတ္အားသမွ် ကူညီၾကရေအာင္လို့ တိုက္တြန္းလိုက္ပါရေစရွင္ ။

Download CDC High School Proposal for details

ကူညီလိုသူမ်ား ကိုေဇာ္ထြန္းထံ ဒီအီးေမးလ္မွာ (htay_aung2004@yahoo.com) ဆက္သြယ္နိုင္ပါတယ္ ။