Saturday, January 19, 2008

ပါရဂူဘြဲ႔ နဲ႔ ေက်ာင္းအုပ္ရာထူး

ေက်ာင္းအုပ္တေယာက္မွာ ရွိသင့္တဲ့ အရည္အေသြးေတြနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ႏို္င္ငံတကာသတ္မွတ္ခ်က္ေတြကို ေျပာခဲ့ျပီးပါျပီ။ ဒီတပတ္ေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံက ပါရဂူဘြဲ႔ရတစ္ေယာက္ရဲ႔ အေနအထားကို ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာက ပါရဂူဘြဲ႔ရဖို႔ဆိုတာ ဘာသာရပ္ဆိုင္ရာေတြမွာ မဟာဘြဲ႔ရျပီးသား ျဖစ္ရပါမယ္။ ျပီးေတာ့ လက္ရွိ တကၠသိုလ္တခုခုက ဆရာ ဆရာမ ျဖစ္ရပါမယ္။ ပထမဆံုး ပါရဂူတန္းတက္ေရာက္ခြင့္ရဖို႔ ၀င္ခြင့္ေျဖရပါတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ မဟာဘြဲ႔ကို ဂုဏ္ထူး(Credit) နဲ႔ ေအာင္ျမင္ထားတဲ့သူေတြဆိုရင္ ၀င္ခြင့္မေျဖဘဲ တက္ခြင့္ရႏိုင္ ပါတယ္။

၂၀၀၀ခုႏွစ္ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ပါေမာကၡေတြအားလံုး ပါရဂူဘြဲ႔ရ ေဒါက္တာေတြ ျဖစ္ရမယ္လို႔ သတ္မွတ္ လိုက္ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ တခ်ိန္လံုး စာေမးပြဲကိစၥေတြ၊ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး အမႈကိစၥေတြနဲ႔ ရႈပ္ေထြးေနရတဲ့ ပါေမာကၡ ေတြခမ်ာ အခ်ိန္အရအမိ လုယူျပီး ပါရဂူဘြဲ႔အတြက္ သုေတသန စာတမ္းေလးေတြ ေရးရပါေတာ့တယ္။ စာတမ္းေတြဟာ ကိုယ့္ရဲ႕ အဓိကဘာသာရပ္ထဲက အစိတ္အပိုင္းေလးတစ္ခုစီေလာက္ကိုသာ ယူေရးရတာမ်ိဳးပါ။ ဒီေနရာမွာ ထည့္ေျပာရမွာ တခုက ၂၀၀၀ျပည့္ႏွစ္ေနာက္ပိုင္း တကၠသိုလ္ပညာေရးစနစ္ထဲမွာက ေက်ာင္းသား ေတြေရာ ဆရာဆရာမေတြေရာ ဒေရာေသာပါးကို အလုပ္လုပ္ေနၾကရတာပါ။ အရည္အေသြးမျပည့္တဲ့ ပညာေရးဆိုေပမဲ့ အခ်ိန္နဲ႔ အင္အားကေတာ့ အျပည့္ေပးေနရတာပါ။ ဆရာဆရာမေတြဆို အားလပ္ရက္ (Vacation) လံုး၀ မခံစားရေတာ့တဲ့အထိပါပဲ။

ဒီေတာ့ ဆရာဆရာမေတြအဖို႔ ပါရဂူဘြဲ႔တခု ယူဖို႔ဆိုတာဟာ ေတာ္ေတာ္ကို လူပင္ပန္း စိတ္ပင္ပန္းျဖစ္ၾက ရတာပါ။ အခ်ိန္အားျဖင့္ ရင္းႏွီးၾကရရံုသာမက ေငြကုန္ ေၾကးက်လည္းမ်ားတာမို႔ ေတာ္ေတာ္ဒုကၡ ေရာက္ၾက ရတာပါ။ ပိုဆိုးတာက ပါရဂူဘြဲ႔ရဖို႔ လိုအပ္ခ်က္ေၾကာင့္သာ အေရးတၾကီးလုပ္ရတာမ်ိဳူးမို႔လို႔ တခ်ိဳ႔ စာတမ္းေတြဟာ အျဖစ္သေဘာေလာက္သာ လုပ္ထားရတာမ်ိဳးေတြပါပဲ။ ကြယ္လြန္သြားျပီျဖစ္တဲ့ ဆရာၾကီး ေဒါက္တာသန္းထြန္း ကေတာ့ ပညာရွင္မွန္ရင္.. တကၠသိုလ္က ဆရာမွန္ရင္... သုေတသန လုပ္ေနရမယ္လို႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေခတ္စနစ္ရဲ႕က်ပ္တည္းမႈနဲ႔ တာ၀န္ၾကားမွာ တကၠသိုလ္က ဆရာဆရာမေတြအတြက္ သုေတသနလုပ္ငန္းဟာ အင္မတန္ ပင္ပမ္း ဆင္းရဲရတဲ့ အလုပ္ ျဖစ္ေနတာပါ။

ခုခ်ိန္မွာ ပါရဂူဘြဲ႔ တခုယူဖို႔ သံုးစြဲရမယ့္ ေငြဟာ စုစုေပါင္း အနည္းဆံုး သိန္း၃၀၀န္းက်င္ ရွိပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ပါေမာကၡတေယာက္ရဲ႕ လစာက ၁သိန္းခြဲပါ။ ပါရဂူဘြဲ႔ကို ၆ႏွစ္အတြင္း ရေအာင္ယူဖို႔ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔ ယူရမွာ ပါလဲ။ ဒါေပမဲ့ ေရဗူး ေပါက္တာ မလိုခ်င္ဘူး.. ေရပါတာပဲ လိုခ်င္တယ္ဆိုတဲ့ အာဏာပိုင္မ်ားကေတာ့ တကၠသိုလ္ မွာ ေဒါက္တာဘြဲ႔ မရရင္ ရာထူးတိုးဖို႔ မစဥ္းစားဘူးလို႔ ေၾကျငာခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအခါ သင္ၾကားေရးပိုင္းမွာေရာ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပိုင္းမွာပါ လုပ္သက္ေတြ အေတြ႔အၾကံဳေတြ အမ်ားၾကီးရွိေနျပီး တကယ္လည္း အရည္အခ်င္း အျပည့္ရွိတဲ့ ဆရာဆရာမေတြေတာင္မွပဲ ေငြေၾကးအကုန္အက် မတတ္ႏို္င္တဲ့အတြက္ ပါရဂူဘြဲ႔ မယူရတာနဲ႔ပဲ သူတို႔ အရည္အခ်င္းနဲ႔ ထိုက္တန္တဲ့ ရာထူးေနရာကို မရတဲ့ အေျခအေန ေရာက္သြားတာပါ။

အဲဒီလိုအခ်ိန္မွာပဲ စစ္တပ္က ဗိုလ္မွဴးအဆင့္ေတြကေတာ့ တကၠသိုလ္ေတြထဲမွာ ပါရဂူဘြဲ႔ယူဖို႔ သက္ေသာင့္ သက္သာနဲ႔ ေရာက္ေနၾကပါျပီ။ သူတို႔အတြက္ ပါရဂူ ဘြဲ႔ယူရတာက on duty လို႔ ေျပာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔အတြက္ ပါရဂူဘြဲ႔ယူဖို႔ ကုန္က်စရိတ္ကို သူတို႔ မိခင္ဌာနေတြက တာ၀န္ယူ အကုန္အက်ခံပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔အေနနဲ႔ မဟာဘြဲ႔ေတြ ပါရဂူဘြဲ႔ေတြ ယူဖို႔ သိပ္ကို အဆင္ေျပ လြယ္ကူေနပါတယ္။ အခုဆိုရင္ ပညာေရး၀န္ၾကီးဌာနက တရား၀င္ ထုတ္ျပန္ခ်က္အရ ျမန္မာႏို္င္ငံမွာ ၂၀၀၅ခုႏွစ္အထိ ပါရဂူဘြဲ႔ရေပါင္း ၂၀၀ေက်ာ္ သံုးရာနီးပါး ရွိသြားျပီျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအျပင္ လက္ရွိ ပါရဂူဘြဲ႔ယူဖို႔အတြက္ က်မ္းျပဳေနသူမ်ားလည္း အေျမာက္အမ်ားရွိေနျပီ ျဖစ္ပါတယ္၊။ အဲဒီအေရအတြက္ထဲမွာ စစ္ဘက္က အေရအတြက္ကလည္း တ၀က္နီးပါး ရွိလာျပီျဖစ္ပါတယ္။

ျမန္မာႏို္င္ငံရဲ႔ အာဏာပိုင္ေတြဟာ စစ္တပ္ရဲ႕ အခန္းက႑ကို တိုးခ်ဲ႕ ျမွင့္တင္ရာမွာ ပံုသ႑န္မ်ိဳးစံုနဲ႔ အားထုတ္ေနတယ္လို႔ေတာင္ ဆိုႏို္င္ပါတယ္။ တပ္မေတာ္ နည္းပညာတကၠသိုလ္ ၊ တပ္မေတာ္ေဆးတကၠသိုလ္ ေတြက အစ ေနာက္ဆံုး ၀ိဇၨာသိပၸံ ဘာသာေတြထိ တပ္မေတာ္ လက္ေအာက္ခံေတြ ေမြးျမဴျပီး ထူးခၽန္သူေတြကို လက္ရွိ အာဏာပိုင္ေတြနဲ႔ ခ်ိတ္ဆက္ထားတဲ့ ျပည္ပ တကၠသိုလ္ေတြမွာ ပညာေတာ္သင္အျဖစ္ သင္ယူႏိုင္ေအာင္ စီစဥ္ေပးထားပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ရုရွႏိုင္ငံက တကၠသိုလ္ေတြမွာ စစ္တပ္္လက္ေအာက္ခံေက်ာင္းသားမ်ားအျဖစ္ အပတ္စဥ္အလိုက္ ပညာသင္ျပီး သြားၾကတာ အေရအတြက္ ေထာင္ေက်ာ္ရွိသြားပါျပီ။ အဲဒီ လူငယ္ေလးေတြဟာ ပါရဂူျဖစ္ဖို႔ အခြင့္အေရး အျပည့္ရွိသူေတြလည္း ျဖစ္ပါတယ္။

တကၠသိုလ္ေတြမွာ တကယ္တမ္း အပင္ပန္းအဆင္းရဲခံျပီး ပါရဂူျဖစ္ေအာင္ နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ ၾကိဳးစားတာေတာင္ ဆရာ ဆရာမအေရအတြက္ အနည္းအက်ဥ္းသာ ပါရဂူဘြဲ႔ရခြင့္ ရွိသလို ပါရဂူဘြဲ႔ရသူေတြဟာလည္း မိမိတို႔ သက္ဆိုင္ရာ ဘာသာရပ္ေတြရဲ႕ အစိတ္အပိုင္းေလး အနည္းငယ္ေလာက္ကိုသာ ေလ့လာ သုေတသန ျပဳထားၾကတာျဖစ္တဲ့အတြက္ အဲဒီ အခန္းက႑ကိုသာ ကၽြမ္းက်င္ပိုင္ႏိုင္မႈ ရွိႏို္င္တယ္လို႔ ေျပာရမွာပါ။ ဒါေၾကာင့္ တကၠသိုလ္တခုရဲ႕ ပါရဂူဘြဲ႔ဟာ အေျခခံပညာေရးက႑မွာ ေက်ာင္းအုပ္လုပ္ရမယ့္ အရည္အခ်င္း သတ္မွတ္ခ်က္နဲ႔ ဘယ္လိုမွ မအပ္စပ္ မညီညြတ္ႏိုင္ဘူးလို႔ သံုးသပ္ရတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ေနာက္ထပ္ စဥ္းစားစရာေကာင္းတဲ့အခ်က္ကေတာ့ ပညာေရး၀န္ၾကီးဌာနက ခု ၂၀၀၆- ၂၀၀၇ ပညာသင္ႏွစ္ မွာကိုပဲ အေျခခံပညာေက်ာင္းေတြမွာ ပါရဂူဘြဲ႔ရေတြကို ေက်ာင္းအုပ္အျဖစ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေစတဲ့ လုပ္ငန္းစဥ္ကို အေကာင္အထည္ စ ေဖာ္ေနပါျပီ။ ေလာေလာဆယ္မွာက ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ ပညာေရး၀န္ၾကီးဌာနေအာက္မွာ အေျခခံပညာ အထက္တန္းေက်ာင္းေပါင္း ၁၉၆၂ေက်ာင္းရွိတာမို႔ ေက်ာင္းအားလံုး တေျပးညီ ျဖစ္ဖို႔ဆိုရင္ ပါရဂူ ဘြဲ႔ရေပါင္း ႏွစ္ေထာင္နီးပါးေလာက္ထိ ရွိဖို႔ လိုလာမွာျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ လိုအပ္တဲ့ အေရအတြက္ကို ျဖည့္ဖို႔နဲ႔ တခ်ိန္္တည္းမွာပဲ တကၠသိုလ္ ပညာေရး အဆင့္အတန္းေတြကိုလည္း ျမွင့္တင္မယ္လို႔ ေျပာထားတာမို႔ လိုအပ္လာမယ့္ ပညာရွင္ပါရဂူေနရာေတြအတြက္ကိုေရာ ထည့္စဥ္းစားထားဖို႔ လိုပါတယ္။ အဲသလိုဆိုရင္ေတာ့ စစ္တပ္လက္ေအာက္ခံအေနနဲ႔ ျပည္တြင္းျပည္ပမွာ ပညာသင္ထားၾကရတဲ့ ပါရဂူမ်ားကသာ ပညာေရးရဲ႕ အေရးၾကီးေသာ ေက်ာင္းအုပ္ ပါေမာကၡခ်ဳပ္လို ေနရာေတြကို မလြဲမေသြ ၀င္လာၾကေတာ့မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးရဲ႔ တေသြးတသံတမိန္႔ အေလ့အထနဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္မႈ ေၾကာင့္ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ကေနစလို႔ ပညာေရးလြတ္လပ္ခြင့္ေတြမွာ ဆံုးရႈံးနိမ့္က်လာခဲ့ၾကတာ ခုဆို ၃၅ႏွစ္ေက်ာ္ ၾကာခဲ့ပါျပီ။ ခုလည္း စစ္တပ္ လက္ေအာက္ခံ ပညာတတ္ပါရဂူ ဆိုသူေတြက ပညာေရးထဲမွာ အခြင့္ထူးခံအေနနဲ႔ တျဖည္းျဖည္း ေနရာယူလာျပီ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါဟာ လြတ္လပ္ဖြံ႔ျဖိဳးတဲ့ ဒီမိုကေရစီပညာေရးစနစ္ကိုသာ ရလိုတဲ့ မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြ အေနနဲ႔ ေတာ့ စဥ္းစားသံုးသပ္ရမယ့္ အေနအထားတရပ္ျဖစ္တယ္ဆိုတာကို သတိထားၾကရေတာ့မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ေမျငိမ္း
၂၀၊ၾသဂုတ္၊၂၀၀၇။

1 comments:

Htet Myo said...

အေျခခံပညာေက်ာင္းေတြရဲ႕ ေက်ာင္းအုပ္ရာထူးဟာ ပါရဂူဘြဲ႔ ရထားသူမ်ားအတြက္ပဲ ျဖစ္ဖို႔ လုပ္ေနတဲ႔ စီမံခ်က္ကေတာ့ အလုပ္မရွိ၊ အလုပ္ရွာ အေတာ္ေၾကာင္တဲ့ စီမံခ်က္ပဲလို႔ ဆိုရပါလိမ့္မယ္။ ေက်ာင္းအုပ္ရာထူးတခ်ိဳ႕မွာ ပါရဂူဘြဲ႕ရသူတခ်ိဳ႕ ရွိေနႏိုင္တာ မွန္ေပမယ့္ ပါရဂူဘြဲ႔နဲ႔ အေျခခံပညာ ေက်ာင္းအုပ္ရာထူးကေတာ့ ကိုက္ညီမွဳ သိပ္မရွိလွပါ။ ပါရဂူဘြဲ႔ သင္တန္းမွာ trained ထားတာက ပညာရပ္ဆိုင္ရာ သုေတသနျပဳဖို႔ကို အဓိက ဦးစားေပးထားတာပါ။ တခ်ိဳ႕ professional ပါရဂူဘြဲ႕ေတြကလြဲရင္ ပါရဂူဘြဲ႕အမ်ားစုဟာ တကၠသိုလ္နယ္ေျမနဲ႔ပဲ ပိုမို ကိုက္ညီပါတယ္။ ဒါေတာင္ ဖြံ႕ျဖိဳးျပီး ႏိုင္ငံၾကီးေတြမွာ ပါရဂူဘြဲ႕တက္ဆဲ ေက်ာင္းသားေတြ Teaching Assistant ေတြအျဖစ္စာျပန္သင္ရင္ တပတ္ (၆)နာရီထက္ သင္ခ်ိန္မပိုေစဖို႔၊ ပါရဂူဘြဲ႔ ရျပီးသူေတြ ကထိကေတြေတာင္ တပတ္အလုပ္ခ်ိန္နာရီ (၄၀)မွာ (၁၀)နာရီေက်ာ္၀န္းက်င္ပဲ အလြန္ဆံုးစာသင္ခ်ိန္ သတ္မွတ္ထားပါတယ္။ က်န္တဲ႔အခ်ိန္ေတြက အုပ္ခ်ဳပ္ေရးဆိုင္ရာနဲ႔ သုေတသနဆိုင္ရာအခ်ိန္ေတြအျဖစ္ သတ္မွတ္ထားပါတယ္။ ပါေမာကၡေတြဆိုရင္ ပိုလို႔ေတာင္ စာသင္ခ်ိန္နည္းပါတယ္။ စာတမ္းေတြ supervise လုပ္တာမ်ားပါတယ္။

ျပီးေတာ့တခါ ပါရဂူဘြဲ႔ေပးျခင္း၊ ရယူျခင္း အဓိကရည္ရြယ္ခ်က္ကိုက သက္ဆိုင္ရာ နယ္ပယ္ေတြမွာ က်ြမ္းက်င္သူေတြ ျဖစ္လာဖို႔ပါ။ ပါရဂူဘြဲ႔ရတာနဲ႔ က်ြမ္းက်င္သူ မဟုတ္ေသးပါဘူး။ ဒီပညာရပ္ဆိုင္ရာကို အတြင္းက်က် ဆက္လက္ေလ့လာႏိုင္ဖို႔ နည္းစနစ္ေတြ၊ နည္းလမ္းေတြ ရလာတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ လမ္းေၾကာင္းေပၚစတက္တာနဲ႔ပဲ တူပါတယ္။ ပါရဂူေဒါက္တာဘြဲ႔ရတာနဲ႔ပဲ အရာရာသိေနသူလို႔လဲ မဆိုႏိုင္ျပန္ပါဘူး။ ဥပမာ- economics နဲ႔ ပါရဂူဘြဲ႔ရတာနဲ႔ပဲ ေဘာဂေဗဒဘာသာရပ္ အလံုးစံုကို နားလည္ေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ economics ထဲကမွ microeconomics၊ အဲဒီထဲမွာမွ consumer theory, theory of firms, game theory အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိတဲ့အထဲက သူ႔ရဲ႕ research interests က game theory။ ဒါေတာင္မွ အဲဒီထဲမွာေတာင္ တျပိဳင္နက္ထဲသဘာ၀ရွိတဲ့ game မ်ိဳးမဟုတ္ပဲ leader-follower game မွာမွ သူက specialist ဆိုျပီး ရွိျပန္ပါေသးတယ္။ သုေတသနနယ္ပယ္ဟာ ပင္လယ္ၾကီးဆိုရင္၊ ဒီအထဲကိုစီး၀င္တဲ့ ျမစ္၊ တခါဒီျမစ္ထဲကို စီး၀င္တဲ့ေခ်ာင္း၊ ေနာက္ဆံုး ေရအိုင္ေသးေသးေလးအထိ အေသးစိတ္ျပီးမွ၊ ဒီေရအိုင္ေလးအေၾကာင္းကို ေသခ်ာသိတဲ႔ က်ြမ္းက်င္သူျဖစ္လာတာပါ။ ပါရဂူဘြဲ႔ ရတာနဲ႔ က်ြမ္းက်င္သူျဖစ္ဖို႔ကို ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အခ်ိန္ယူျပီး ေလ့လာစူးစမ္းၾကရဦးမွာပါ။ ပါေမာကၡေတြကလဲ သူ႔ research interests နဲ႔သူပါ။ ပါရဂူဘြဲ႔တခုကို စေလွ်ာက္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ေတာင္ သက္ဆိုင္ရာတကၠသိုလ္က ပါေမာကၡေတြရဲ႕ research interests ကုိၾကည့္ျပီးမွ၊ ကို္ယ္လုပ္မယ့္ thesis နဲ႔ ကိုက္ညီႏိုင္တယ္ဆိုမွ အဲဒီတကၠသိုလ္ကို ေရြးခ်ယ္ ေလွ်ာက္ထားရပါတယ္။ သက္ဆိုင္ရာပါေမာကၡကလဲ သူက်ြမ္းက်င္ရာ နယ္ပယ္ဆိုမွသာ supervisor လုပ္ဖို႔ လက္ခံပါတယ္။ ဘြဲ႔ၾကိဳေတြမွာေတာင္ စာတမ္းမတင္ခင္ကတည္းက ဆရာေတြရဲ႕ Research interests ၾကိဳထုတ္ထားျပီး၊ ေက်ာင္းသားေတြက သူေရးခ်င္တဲ့အေၾကာင္းအရာမွာ က်ြမ္းက်င္မွဳရွိတဲ့ဆရာကို ခ်ဥ္းကပ္ေဆြးေႏြးျပီး၊ supervisor အျဖစ္ လက္ခံဖို႔ ဆိုရပါတယ္။

ဒီလိုသေဘာသဘာ၀ကို နားမလည္ပဲ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ပညာေရးအဆင့္အတန္းနိမ့္တယ္လို႔ ကမာၻက ဆိုၾကတာကို မခံခ်င္စိတ္နဲ႔ အေျခခံပညာေက်ာင္းအုပ္ရာထူးေတာင္ ပါရဂူဘြဲ႔ရသူေတြကိုမွ ခန္႔တာဆိုျပီး၊ ၾကြားခ်င္ရင္ေတာ့ ကမာၻက အထင္မၾကီးတဲ့အျပင္ ၀ိုင္းဟားတဲ့ ရလာဘ္ကိုပဲ ရပါလိမ့္မယ္။

ဖြံ႔ျဖိဳးတိုးတက္ျပီးႏိုင္ငံၾကီးေတြမွာက ေက်ာင္းအုပ္ရာထူးခန္႔ဖို႔အတြက္ professional Headship ဒီပလိုမာ (သို႔မဟုတ္) ဘြဲ႔လြန္ေတြ ယူရပါတယ္။ ေက်ာင္းအုပ္ေတြအတြက္ပဲ ဖြဲ႕စည္းထားတဲ့ professional body ေတြလဲ သီးသန္႔ရွိပါတယ္။ ေဆးပညာနယ္ပယ္မွာ လူသိမ်ားတဲ႔ Royal College of Physicians ဆိုတာမ်ိဳးပါ။ အဲဒီကလုပ္တဲ႔ အဖြဲ႔၀င္စာေမးပြဲေအာင္ရင္ Membership ျဖစ္ျပီး၊ အမည္ေနာက္မွာ (MRCP) တပ္ခြင့္ရသလိုမ်ိဳးပါပဲ။ ေက်ာင္းအုပ္ေတြအတြက္လဲ သီးသန္႔ရွိပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ က်ေတာ့လဲ ပညာေရးဆိုင္ရာ ဘီအီးဒီဘြဲ႔၊ အမ္အီးဒီဘြဲ႔ေတြရျပီးအေျခခံေက်ာင္းေတြမွာ စာသင္ရင္း တခါ ပညာေရးပါဂူဘြဲ႔ ထပ္ရျပီး၊ Headship ေအာင္လက္မွတ္ရျပီးမွ ေက်ာင္းအုပ္ျဖစ္တာေတြလဲ ရွိပါတယ္။ အလြန္ပဲ ရွားပါတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ တကၠသိုလ္က ပညာေရးဆိုင္ရာ ဘြဲ႔ေတြမွာပဲ စာျပန္သင္ရင္း သုေတသနဆက္လုပ္ၾကပါတယ္။

လူ႔စြမ္းအားအရင္းအျမစ္ဖြံ႕ျဖိဳးမွဳဆိုတာက လူမွန္၊ ေနရာမွန္ျဖစ္မွ စနစ္တက်ရွိျပီး၊ မွန္ကန္တဲ႔ တိုးတက္မွဳ လမ္းေၾကာင္းကို ဦးတည္ေစမွာပါ။ စစ္အုပ္စုရဲ႔ ဒီလိုမွားယြင္းေနတဲ႔ စီမံကိန္းကို မီးေမာင္းထိုးျပတဲ႔အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဆရာမေရ။

ခင္မမမ်ိဳး

 

© 2007 IngridGrey By Arephyz