Tuesday, November 2, 2010

ဆူးထြင္းအပ္

တခါတရံမွာ လူတဦးတေယာက္ကို အျခားလူတေယာက္က တမင္တကာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အမွဳမဲ့ အမွတ္မဲ့ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ေစတနာနဲ႕ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ျပဳမူဆက္ဆံေျပာဆိုမွဳေလးေတြဟာ တဘက္သားရဲ႕ ရင္ထဲမွာ ဆူးစူးသလို ဒဏ္ရာအနာတရေလးေတြ ျဖစ္သြားတတ္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ လူၾကီးမိဘ၊ ဆရာသမားေတြရဲ႕ ပဲ့ျပင္ဆံုးမမွဳေတြကို ကေလးငယ္ေတြက မတရားဘူးလို႕ လက္ခံ သြားမိတဲ့အခါ ဒီကေလးငယ္ေတြရဲ႕ ႏုနယ္တဲ့ ႏွလံုးသားေတြမွာ ဆူးေလးေတြ စိုက္၀င္သြားတတ္ၾကပါတယ္။ ပဲ့ျပင္ဆံုးမမွဳဆိုတာမွာ ေစတနာႏွင့္ အက်ိဳးကို ေမွ်ာ္ျပီး ဆံုးမၾကတာ မ်ားေပမယ့္ တခါတရံမွာ ေဒါသအေလ်ာက္ လက္လြန္ေျခလြန္ ျဖစ္သြားတတ္တာေတြ ရွိပါတယ္။




ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ လူတေယာက္ဟာ ထိခိုက္နာက်င္ ခံစားရျပီဆိုရင္ မတရားမွဳ (injustice) ရဲ႕ အရိပ္အေငြ႕ေလးေတြက သူ႕အာရံုကို လႊမ္းမိုးလာတတ္ပါတယ္။ အဲဒါကို injustice gap လို႕ ပညာရွင္မ်ားက သတ္မွတ္ၾကပါတယ္။ အဲဒီ injustice gap က ၾကီးထြားရင္ ခြင့္လႊတ္ႏိုင္ဖို႕ ပိုျပီးခက္ခဲပါတယ္။ ဒီထက္ပိုဆိုးတာက negative emotions ေတြ ထြက္ေပၚလာတတ္ပါတယ္။ ခံျပင္းစိတ္၊ လက္စားေခ်လိုစိတ္၊ အရြဲ႕ တိုက္လိုစိတ္ စတာေတြ ျဖစ္လာတတ္ပါတယ္။ အနည္းဆံုးေတာ့ တိုက္ဆိုင္မွဳေတြ ရွိလာတဲ့အခါ စိုက္၀င္ေနတဲ့ ဆူးေလးေၾကာင့္ တႏုံ႕ႏံု႕ ခံစားရတတ္ပါတယ္။

ပဲ့ျပင္ဆံုးမမွဳမွာ ဆံုးမသူရဲ႕ ေစတနာကို နားလည္ခဲ့ရင္ injustice gap ေသးငယ္ေပမယ့္၊ ေစတနာကို နားမလည္ခဲ့ရင္ (သို႕မဟုတ္) ဆံုးမသူ ကိုယ္တိုင္က ေဒါသအေလ်ာက္ လုပ္ခဲ့တာဆိုရင္ injustice gap က ၾကီးထြားတတ္ပါတယ္။ ဒါေတြဟာ အေသးအဖြဲေလးေတြလို ထင္ရတတ္ေပမယ့္ လူတေယာက္ရဲ႕ အနာဂတ္ မိသားစုဘ၀ ပံုေဖာ္မွဳ၊ ပတ္၀န္းက်င္အသိုင္းအ၀ိုင္းႏွင့္ ဆက္ဆံေရး စတာေတြေပၚမွာ သက္ေရာက္မွဳေတြ ရွိလာတတ္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ မိဘ၊ ဆရာ၊ လူၾကီးသူမေတြနဲ႕ ပတ္သက္ျပီး ဆူးေလးေတြ ကိုယ့္ရင္ထဲမွာ ရွိေနတဲ့အခါ ဆူးထြင္းအပ္ေလးေတြနဲ႕ ဖယ္ရွားပစ္ဖို႕ လိုအပ္ပါတယ္။ injustice gap နည္းတဲ့ ဆူးေလးေတြကို ခြင့္လႊတ္ျခင္း (forgiveness) နဲ႕ ဖယ္ရွားပစ္ျပီး၊ injustice gap မ်ားတဲ့ ဆူးေလးေတြကိုေတာ့ သက္ဆိုင္သူေတြနဲ႕ ျပန္လွန္ေဆြးေႏြးမွဳကေန တဆင့္ ျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့ ျဖစ္ရပ္မွာ သူ႕ေနရာမွ ၀င္ေရာက္ေနရာယူၾကည့္ျပီး နားလည္ေပးရန္ ၾကိဳးစားျခင္း (attempt to understand) နဲ႕ ဖယ္ရွားပစ္ဖို႕ လိုအပ္ပါတယ္။ သက္ဆိုင္သူေတြ မရွိေတာ့တဲ့ အခ်ိန္မွာ ဆိုရင္ေတာ့ ခြင့္လႊတ္ျခင္းနဲ႕ ေမ့ေပ်ာက္ရန္ ၾကိဳးစားျခင္း စတဲ့ ဆူးထြင္းအပ္ေလးကို အသံုးျပဳဖို႕ လိုအပ္ပါတယ္။

ကၽြန္မဘ၀မွာလဲ ဆူးေလးေတြ အမ်ားအျပား စိုက္၀င္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ဆူးေလးေတြက်ေတာ့ injustice gap က နည္းပါတယ္။ ေစတနာကို နားလည္ခံစားမိတာေၾကာင့္ ခႏၶာကိုယ္ကို ထိခိုက္နာက်င္မွဳ ျဖစ္ေစတဲ့ ရိုက္ႏွက္ဆံုးမမွဳေတြကိုေတာင္ ေက်းဇူးတရားလို႕ပဲ ျပန္လွန္ နားလည္ရင္း ခြင့္လႊတ္ျခင္းဆိုတဲ့ ဆူးထြင္းအပ္နဲ႕ အလြယ္တကူ ဖယ္ရွားပစ္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အသက္ ကိုးႏွစ္အရြယ္မွာ ဆူးခဲ့ဖူးတဲ့ ဆူးေလးတေခ်ာင္းကိုေတာ့ ကိုယ္တိုင္ အတတ္လဲသင္၊ ပဲ့ျပင္ဆံုးမသူ ေနရာကို ေရာက္ေနတဲ့ အသက္ႏွစ္ဆယ့္တႏွစ္ အရြယ္အထိ မဖယ္ရွားပစ္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။

အျဖစ္က ဒီလိုပါ။
ကၽြန္မ ေလးတန္းေရာက္တဲ့ႏွစ္မွာ ရွစ္ေလးလံုး အေရးေတာ္ပံုၾကီး ျဖစ္ပါတယ္။ ေက်ာင္းေတြ ပိတ္ထားတာေၾကာင့္ ကၽြန္မ အေမက ဆရာမတေယာက္ဆီမွာ က်ဴရွင္ အပ္ထားပါတယ္။ ဆရာမကလဲ ေက်ာင္းက ဆရာမပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မက ဆရာမရဲ႕ အခန္းက မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေက်ာင္းပိတ္ခ်ိန္မွာ စာလုပ္ျဖစ္ေအာင္ ဆိုျပီး ေမေမက ဆရာမဆီ က်ဴရွင္ထားခဲ့တာပါ။ အဲဒီအခ်ိန္ကာလမွာ ေက်ာင္းေတြ ပိတ္ထားတာဆိုေတာ့ အဖိုးရဲ႕ စာဖတ္ခန္းၾကီးကို ကၽြန္မက အပိုင္စီးထားခ်ိန္ပါ။ အရွင္ဇနကာဘိ၀ံသရဲ႕ အနာဂတ္သာသာနာေရး၊ ဆရာသိန္းေဖျမင့္ရဲ႕ အေရွ႕ဘက္က ေန၀န္းထြက္သည့္ပမာ၊ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ မမေလးရဲ႕ သူမ၊ ဆရာျမသန္းတင့္ ဘာသာျပန္တဲ့ စစ္နဲ႕ ျငိမ္းခ်မ္းေရး၊ ဦးကုလားရဲ႕ ျမန္မာရာဇ၀င္ၾကီး၊ ဆရာေမာင္ထင္ရဲ႕ ငဘ စတဲ့ စာအုပ္ေတြနဲ႕ အေမ့ကိုယ္ပိုင္ေဆးခန္း အနီးက သပိတ္စခန္းက ျဖန္႕ေ၀တဲ့ စာေစာင္ေတြကို ဖတ္ရင္း စာေပစည္းစိမ္ကို ခံစားေနတဲ့ အခ်ိန္ပါ။

မေတာက္တေခါက္ လူမမယ္ေလးေပမယ့္ ဆရာမ သင္ေပးေနတဲ့ ေလးတန္း သမိုင္းသင္ရိုးထဲက စာေတြကေတာ့ အလြန္ကို ပ်င္းစရာေကာင္းသလို ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။ သံုးတန္းမွာ သီေပါမင္း ပါေတာ္မူတဲ့ အေၾကာင္းအထိ သင္ခဲ့ျပီးေလေတာ့ ေလးတန္းသမိုင္းမွာ ကိုလိုနီ နယ္ခ်ဲ႕ ေခတ္အေၾကာင္းေတြ ပါလာပါေတာ့တယ္။ သင္ရိုးထဲမွာ ဘယ္လိုေရးထားသလဲဆိုတာေတာ့ ကၽြန္မ မမွတ္မိေတာ့ပါ။ ဒါေပမယ့္ ဆရာမက နယ္ခ်ဲ႕ ကိုလိုနီဆိုျပီး မွတ္စုေပးပါတယ္။ ကၽြန္မကလဲ ကိုလိုနီ နယ္ခ်ဲ႕ ျဖစ္သင့္တယ္လို႕ ေျပာရင္း ဆရာမနဲ႕ ျငင္းသလို ျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္။ ဘယ္က ဘယ္လို ေခါင္းထဲ ေရာက္ေနခဲ့မွန္း မသိတဲ့ နီရိုကိုလိုနီ၀ါဒ၊ စီးပြားေရးကိုလိုနီ၀ါဒေတြကို အေၾကာင္းျပျပီး နယ္ခ်ဲ႕တယ္ဆိုတာက ကိုလိုနီကၽြန္ျပဳျခင္းရဲ႕ အမ်ိဳးအစားတခုပဲ ျဖစ္လို႕ နယ္ခ်ဲ႕ကို ေနာက္က ထည့္သင့္တယ္ဆိုျပီး ကပ္သီးကပ္သတ္နဲ႕ကို ျငင္းခဲ့တာပါ။

ဒီအျဖစ္အပ်က္ကိုေတာ့ ကၽြန္မ လံုး၀ မေမ့ႏိုင္ေတာ့ပါ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ေနာက္ေန႕မွာ ကၽြန္မ အၾကီးအက်ယ္ အရိုက္ခံရလို႕ပါပဲ။ ပထမတရက္မွာ ကၽြန္မနဲ႕ ဆရာမ ျငင္းၾကတုန္းက က်ဴရွင္ဆင္းခ်ိန္ ျဖစ္သြားလို႕ ဘာမွ ဆက္မေျပာျဖစ္ေတာ့ပါ။ ဒုတိယေန႕ေရာက္ေတာ့ ျပႆနာက စပါျပီ။ ဆရာမက တေန႕စာတေန႕ က်က္ခိုင္းျပီး အလြတ္ျပန္ေရးခိုင္းတတ္ပါတယ္။ တခါတေလက်ေတာ့လဲ တေယာက္က စာစဆိုျပီး၊ ဆရာမ ရပ္ခိုင္းတဲ့ ေနရာမွာ ရပ္လိုက္ရပါတယ္။ ေနာက္တေယာက္က ေရွ႕မွာ ရပ္ထားတဲ့ ေနရာကေန ၏သည္မေရြး ဆက္ဆိုရပါတယ္။ စာကို ေသခ်ာ မက်က္လာသူေတြအတြက္ကေတာ့ ဆရာမရဲ႕ ၾကက္ေမြး ၾကိမ္လံုးနဲ႕ ေတြ႕ၾကေတာ့တာပါပဲ။

အဲဒီေန႕ကေတာ့ ဆရာမက အလြတ္ေရးခိုင္းပါတယ္။ ျပီးေတာ့ သခ်ၤာတြက္ခိုင္းထားရင္းနဲ႕ စာစစ္ပါတယ္။ စာစစ္ေနရင္းနဲ႕ ဆရာမက ကၽြန္မကို အတန္းေရွ႕ေခၚထုတ္ပါေတာ့တယ္။ ကိုလိုနီ နယ္ခ်ဲ႕လို႕ ေရးထားတဲ့ ျပႆနာပါပဲ။ မင္နီေတြနဲ႕ ၀ိုင္းလိုက္ေတာ့ အမွားက အမ်ားၾကီးလို ျဖစ္သြားပါတယ္။ တခ်ိဳ႕အမွားေတြက်ေတာ့လဲ ၏နဲ႕သည္ လြဲတဲ့ အမွားေတြပါ။ ျမန္မာျပည္က ဆရာမေတြဟာ ဘာေၾကာင့္ ၏ နဲ႕သည္ လြဲတာကို အျပစ္ရွာတတ္ၾကသလဲ ဆိုတာ ကၽြန္မ ေသခ်ာမသိပါ။ ဒါေပမယ့္ ၏ နဲ႕သည္ ျပႆနာေၾကာင့္ ကၽြန္မ လက္၀ါးေပၚမွာ က်ခဲ့တဲ့ ၾကိမ္ခ်က္ေတြကေတာ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားခဲ့ပါတယ္။

ဆရာမက အတန္းေရွ႕ေခၚထုတ္ေတာ့ ကၽြန္မ ေအးေအးေဆးေဆးပဲ ထြက္သြားလိုက္ပါတယ္။ မင္နီေတြ အမ်ားၾကီးေတြ႕ေပမယ့္ ကၽြန္မစိတ္ထဲမွာ လံုး၀ ေၾကာက္လန္႕စိတ္ မရွိခဲ့ပါဘူး။ ဆရာမက အမွားေတြကို ေရတြက္ျပီး ကၽြန္မ လက္ကို သားေရကြင္း စြတ္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့မွ သားေရကြင္းကို အမွားအေရအတြက္အလိုက္ ဆြဲဆန္႕လိုက္ ျပန္လႊတ္လိုက္ လုပ္တာပါ။ ေတာ္ေတာ္ၾကံၾကံဖန္ဖန္ႏိုင္တဲ့ အျပစ္ေပးနည္းပါ။ အရမ္း ၾကီးနာတာ မဟုတ္ေပမယ့္ ခပ္စပ္စပ္ေလးေတာ့ ထိပါတယ္။ အျပစ္ရွိလားလို႕ ေမးျပီး ျပစ္ဒဏ္ေပးတာ မဟုတ္တဲ့အတြက္ ကၽြန္မကလဲ ေအးေအးေဆးေဆးပဲ အျပစ္ခံလိုက္ပါတယ္။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ကိုယ့္အျပစ္ မဟုတ္ဘူးလို႕ ေတြးထားလိုက္ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ဆရာမက ဒီေလာက္နဲ႕ မရပ္ပါဘူး။ ေနာက္ကို မမွားေစနဲ႕လို႕ ေျပာျပီး သခ်ၤာတြက္ျပီးရင္ နယ္ခ်ဲ႕ကိုလိုနီ ဆိုတဲ့ စာလံုးကို အေခါက္ ငါးဆယ္ ေရးျပီးမွ စာအုပ္ထပ္ရမယ္လို႕ ဆိုပါတယ္။ အဲဒီမွာတင္ ကၽြန္မရဲ႕ မဟုတ္မခံ၊ စေန ဇာတိက ျပလာပါေတာ့တယ္။ သခ်ၤာတြက္ခိုင္းထားျပီး ဆရာမက စာဆက္စစ္ေနပါတယ္။ ကၽြန္မကလဲ သခ်ၤာမတြက္ပဲ ငုတ္တုပ္ ထိုင္ေနလိုက္ပါတယ္။ တတိယခံုတန္းမွာ ထိုင္ေနတာမို႕ ဆရာမကပဲ မေတြ႕တာလား၊ ေတြ႕ရက္နဲ႕ မသိခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနလိုက္တာလား ဆိုတာကိုေတာ့ ကၽြန္မ မသိပါ။ စာအုပ္ေတြ လာထပ္လို႕ ဆိုလိုက္ခ်ိန္မွာ ကၽြန္မ ရင္ထဲ ဒိန္းကနဲ ျဖစ္သြားတာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။

စာအုပ္လာမထပ္ပဲ ေခါင္းငံု႕ထိုင္ေနတာေၾကာင့္ ဆရာမက ကၽြန္မ နာမည္ကို ေခၚပါတယ္။ ကၽြန္မလဲ တြက္လက္စ အပိုင္းကိန္း ပုစာၦေလးေတြကို ၾကည့္ရင္း ဆက္ထိုင္ေနလိုက္ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ဆရာမက မျပီးေသးဘူးလား၊ ဘယ္နားေရာက္ျပီလဲ ဆိုျပီး ကၽြန္မ အနီးကို ေရာက္လာပါတယ္။ စာအုပ္ကို ျမင္တဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ သခ်ၤာတြက္ရင္ အရမ္းျမန္တဲ့ ကၽြန္မအေၾကာင္းကို သိေနတဲ့ ဆရာမတေယာက္အေနနဲ႕ ကၽြန္မ ဘာလုပ္ေနတယ္ဆိုတာ ရိပ္မိသြားေလာက္ပါျပီ။ လာစမ္း၊ ေရွ႕ထြက္ခဲ့စမ္းလို႕ ဆိုတာနဲ႕ အေျခအေနကို ကၽြန္မလဲ ရိပ္မိသြားခဲ့ပါျပီ။ ဆရာမရဲ႕ ၾကိမ္ခ်က္ေတြက အေတာ္ပဲ ျပင္းထန္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မ ရင္ထဲကိုလဲ ဆူးတေခ်ာင္းက အရွိန္နဲ႕ စူး၀င္သြားခဲ့ပါတယ္။

ဒီလို ဆူးေလးေတြဟာ ဘ၀အနာဂတ္ကို သက္ေရာက္ေစတယ္ဆိုတာ သိလာတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ ဆူးေလးေတြကို ႏွဳတ္ဖို႕ ကၽြန္မ ၾကိဳးစားခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အသက္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ အခ်ိန္အထိ ႏွဳတ္လို႕ မရခဲ့ပါဘူး။ ဒီလိုနဲ႕ ႏိုင္ငံျခား မထြက္ခင္ တေန႕မွာေတာ့ ေမြးဖြားရာ ဇာတိျမိဳ႕ေလးဆီ ေခတၱျပန္ရင္း ဆရာမကိုလဲ သြားႏွဳတ္ဆက္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဆရာမနဲ႕ စကားေျပာရင္း ဒီအျဖစ္အပ်က္ေလးကို အစေဖာ္ျပီး ျပန္ေျပာျပျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ထူးျခားစြာပဲ ဆရာမကလဲ ဒီအျဖစ္အပ်က္ကို မွတ္မိေနခဲ့ပါတယ္။ သမီးငါးတန္းတုန္းက လက္ကိုင္ပု၀ါ အျဖဴေလး တထည္ တီခ်ာလက္ေဆာင္ေပးဖူးတာ မွတ္မိလားလို႕ ျပန္ေမးပါတယ္။ ဒီတုန္းက ေက်ာင္းအ၀င္ဂိတ္မွာ အလည့္က် ဂိတ္ေစာင့္ေနတဲ့ ဆရာမနဲ႕ ဆံုခဲ့တာပါ။ ဘာအတြက္မွန္း မသိေပမယ့္ ေလးတန္းမွာ ဆုရလို႕ ဆုထပ္ခ်တာလို႕ပဲ ထင္ခဲ့မိပါတယ္။

ဆရာမကေတာ့ တီခ်ာ့ဘက္က လြန္သြားတယ္ ဆိုတာ ရိုက္မိျပီးကတည္းက သိတယ္လို႕ ဆိုလာခဲ့ပါတယ္။ ကိုလိုနီ နယ္ခ်ဲ႕၊ နယ္ခ်ဲ႕ကိုလိုနီ စကားလံုး ေ၀ါဟာရေတြရဲ႕ အမွန္တရား ဆိုတာေတြထက္ ကၽြန္မဘက္က ကလန္ကဆန္ လုပ္လာခ်ိန္မွာ ဘာေၾကာင့္ လုပ္သလဲ ဆိုတာကို မစူးစမ္းပဲ အလ်င္စလို ရိုက္လိုက္မိတာက ဆရာ့အာဏာစက္ ျပသလို ျဖစ္သြားတယ္လို႕ ဆိုပါတယ္။ လက္ကိုင္ပု၀ါျဖဴေလး ေပးဖို႕ကို ေလးတန္းဆုရတဲ့ သူေတြ ေၾကျငာတဲ့ အထိ ေစာင့္ေနခဲ့တာလို႕ ဆိုပါတယ္။ ကၽြန္မကေတာ့ အဓိပၸာယ္ မေဖာ္တတ္ပဲ ရင္ထဲမွာ ဆူးသြားတဲ့ ဆူးတေခ်ာင္းကို ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ သိမ္းထားျဖစ္ခဲ့တာပါ။

ဆရာမက အဲဒီလို ေျပာလိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ေ၀ါဟာရျပႆနာေတြနဲ႕ အျငင္းပြားမွဳေတြက ကၽြန္မအတြက္ အဓိက မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ ကၽြန္မကို ရုပ္ပိုင္းအရ၊ စိတ္ပိုင္းအရ ထိခိုက္နာက်င္ေစမွဳ ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဒါနဲ႕ ပတ္သက္တဲ့ တာ၀န္ရွိသူက ဒီလိုျဖစ္ေစခဲ့မွဳကို သူ႕အမွားလို႕ သိျမင္ခဲ့တယ္။ အမွားအတြက္ ေတာင္းပန္မွဳကို သေကၤတ တစံုတရာနဲ႕ ျပသခဲ့တယ္။ တဘက္နဲ႕ တဘက္ ရန္သူလို႕ မသတ္မွတ္ၾကတဲ့ အေျခအေန တခုမွာ၊ အထူးသျဖင့္ တဘက္နဲ႕တဘက္ ရန္လိုမွဳေတြ၊ လက္စားေခ်မွဳေတြ၊ အာဃာတ တရားေတြ မပါတဲ့ မိဘနဲ႕သားသမီး၊ ညီရင္းအစ္ကို ေမာင္ႏွမ၊ ဆရာနဲ႕ တပည့္တို႕အၾကားမွာ ဒီလို အေျခအေနမ်ိဳးဟာ ဆူးေလးေတြကို ဆူးထြင္းအပ္နဲ႕ ဖယ္ရွားပစ္ႏိုင္ခ်ိန္ေလးေတြပါပဲ။

ဆရာမနဲ႕ မဆံုေတြ႕ခင္တုန္းက ဒီအျဖစ္အပ်က္ေလးကို ျပန္သတိရမိရင္ စိတ္ထဲမွာ တႏံု႕ႏံု႕နဲ႕ sense of injustice က ေပၚလာခဲ့ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ သခ်ၤာ အပိုင္းဂဏန္းေလးေတြကို ျမင္ရတဲ့ အခ်ိန္ေလးေတြမွာပါ။ ဆရာမနဲ႕ ဆံုျပီး ေနာက္ပိုင္းမွာက်ေတာ့ တိုက္ဆိုင္မွဳ ရွိလာတဲ့အခါ ဆရာမနဲ႕အတူ ငယ္စဥ္တုန္းက အျဖစ္အပ်က္ေလးကို ျပန္သတိရမိတတ္ေပမယ့္ ဒီလို မခံစားရေတာ့ပါဘူး။ ကၽြန္မတို႕ၾကားမွာ ရွိခဲ့တဲ့ injustice gap က ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့ပါတယ္။

တကယ္တမ္းက်ေတာ့ လူ႕ဘ၀ ခရီးဟာ တိုတိုေလးပါ။ မိဘဆရာဆိုတာကလဲ လူတေယာက္ရဲ႕ ဘ၀မွာ ဘ၀ခရီးသြားရင္း ေခတၱခဏ အရိပ္၀င္ခိုခဲ့ရတဲ့ ရင္ခြင္ေတြပါ။ မိသားစုဆက္ဆံေရး၊ ဆရာတပည့္ ဆက္ဆံေရးေတြမွာ အမုန္းတရားေတြ၊ နာက်ည္းခ်က္ေတြ၊ အာဃာတ တရားေတြ ေရရွည္မရွိသင့္ ပါဘူး။ မေတာ္တဆ ဆူးေလးေတြ စိုက္၀င္သြားခဲ့ရင္လဲ ဆူးထြင္းအပ္ေလးေတြ အသံုးျပဳျပီး ဆူးေလးေတြကို ဖယ္ပစ္လိုက္ႏိုင္ရင္ ဘ၀ရဲ႕ စိတ္ေအးခ်မ္းမွဳ တစံုတရာကိုလဲ ရရွိလာမွာ မလြဲဧကန္ပါပဲ။

ခင္မမမ်ိဳး (၂၊ ၁၁၊ ၂၀၁၀)

2 comments:

Anonymous said...

ဖတ္လို႕ေကာင္းတဲ့ အက်ိဴးရိွတဲ့ ေဆာင္းပါးေလး တပုဒ္ပါဘဲ။ က်မကိုယ္တိုင္ ဆူးကေလးေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အစိုက္ခံခဲ့ရဘူးလို႕ပါ။

mr. said...

ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတဲ့ ေဆာင္းပါးပါပဲ။

 

© 2007 IngridGrey By Arephyz